Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2009

Δυστυχώς για την εξασφάλισή μου, ευτυχώς για τη συνείδησή μου, είμαι καλλιτεχνική φύση από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Μεγαλώνοντας παρατήρησα πως δε δίνουν οι άνθρωποι ευκαιρίες στην τέχνη. Από τη μια όλοι ισχυρίζονται πως η τέχνη είναι μεγάλο μέρος του πολιτισμού μιας κοινωνίας και εγκωμιάζουν όσους παλαιότερους κατάφεραν να προσφέρουν μέσα από αυτήν, από την άλλη κανείς δε δείχνει πρόθυμος να βοηθήσει νέους ανθρώπους στα πρώτα τους βήματα. Κι όταν γίνει αυτό, θα είναι από τις τόσο τυχαίες και τυχερές περιπτώσεις, εκείνες που λέει κανείς πως μόνο μια φορά συμβαίνουν. Κι αναρωτιέμαι γιατί να είναι τόσο δύσκολο για έναν νέο άνθρωπο που γεννήθηκε με ταλέντα στον καλλιτεχνικό τομέα, να τα αξιοποιήσει και να εκφραστεί μέσα από αυτα; Τόσο άχρηστα είναι πια η ποίηση, η λογοτεχνία, το θέατρο, η καλή μουσική στις μέρες μας; Έχουμε κορεστεί τόσο πολύ από την, τεράστια ομολογουμένως, προσφορά των παλαιότερων, που δε χρειαζόμαστε νέο αίμα στο δύσβατο αυτόν χώρο της τέχνης; Κι αν είναι έτσι, τότε γιατί κάποιοι παραπονιούνται ισχυριζόμενοι πως άτομα όπως παλίοι λογοτέχνες ή ποιητές δεν ξαναβρίσκονται πια; Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς αν υπάρχουν ευκαιρίες ωστέ να υπάρχει και δραστηριότητα; Έχοντας τη δυνατότητα να μιλήσω τουλάχιστον για τον εαυτό μου έχω να πω πως μία από τις καλλιτεχνικές μου δραστηριότητες είναι και η ποίηση. Ή αν θέλετε απλώς γράφω στίχους που ίσως τελικά να μην αντιπροσωπεύουν όσους πιστεύω, έχω όμως το δικαίωμα πρώτα να το προσπαθήσω κι έπειτα να το διαπιστώσω πριν παραιτηθώ. Γράφω απλά, όμως γράφω με πάθος. Γράφω χειρότερα από κάποιούς, όμως καλύτερα από κάποιους άλλους που στηρίζονται πάνω στο ήδη γνωστό όνομά τους για να μπορούν να δημοσιοποιούν ή να εκδίδουν ότιδήποτε χωρίς λογοκρισία. Θα ήθελα λοιπόν, όσα γράφω να μπορώ να τα μοιραστώ και με άλλους ανθρώπους. Ακόμη κι αν αυτοί που θα νιώσουν κάτι διαβάζοντάς τα είναι μετρημένοι στα δάχτυλα, θα ξέρω τουλάχιστον πως οι σκέψεις μου δεν παγιδεύτηκαν μέσα στον ίδιο μου τον εαυτό. Θα προσπαθήσω λοιπόν εκτός από τις απόψεις μου και τις σκέψεις μου, μέσα από αυτο τον ιστότοπο να μοιραστώ και κάποια από τα ποίηματά μου. Δυστυχώς, όπως έχω ήδη πει θα χρειαστώ λίγο χρόνο, όμως ελπίζω πως στο τέλος κάτι θα καταφέρω...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα