Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου 2009


Στων δαιμόνων την πόλη
Ό,τι κερδίζω μου το κλέβουν απ’ τα χέρια
Όπου κοιτάξω η κακία τους φωλιάζει
Όπου γυρίζω είναι των σκληρών λημέρια
σε μια πόλη σκοτεινή που με τρομάζει
Κι αν τώρα βρίσκομαι εδώ κάποιος με στέλνει
μήπως ανθρώπους ξεχασμένους συναντήσω
μέσα στων ξένων το παράξενο τ’ ασκέρι
σ’ αυτήν τη φάρα που μου είπαν να τσακίσω
Μέχρι το κόκαλο με πέρασε η ελπίδα
όταν τα μάτια σου με κοίταξαν στο φως μου
Μόνο εγώ μέσα στο φως αυτό σε είδα
κι έτσι κατάλαβα ότι είσαι ο άνθρωπός μου
Στον πυρετό αυτής της πόλης των νεκρών
θα περπατάμε κι όπου ο δρόμος μας μας βγάλει
Θα ειμ’ εδώ πάντα για σένα εγώ παρών
να σου θυμίζω ψηλά να ‘χεις το κεφάλι
Κι όσο μαζί θα περπατάμε στα στενά
και τους τρελούς θα συναντάμε στις γωνίες
θα λέω κράτα μου το χέρι πιο σφιχτά
και θα σκοτώνω όποιες έχεις αγωνίες
Κι όσο θα θέλουνε μαζί τους να βουλιάξουμε
τόσο εμείς προς την αλήθεια προχωράμε
Κι όσο μας θέλουνε στη γη τους να σαπίζουμε
εμείς φτερά στους ώμους πάντα θα φοράμε.
Κλείσε τα μάτια άγγελέ μου και περπάτα
κι ας σε χλευάζουνε οι δαίμονες στη γη τους
Είμαι εδώ για σένα τώρα και για πάντα
και θα φωνάζω να σκεπάζω τη φωνή τους
Θα περπατάω εγώ μπροστά κι ας με χτυπάνε
Έτσι κι αλλιώς μ’ έκανες άτρωτη εσύ
Ξέρω το πόσο αυτά τα όνειρα πονάνε
μα περιμένουν να τους δώσουμε ζωή.

1 σχόλιο:

logos_en_drasei είπε...

Όπως σας είπα γράφω στίχους...προσπαθώ να μιλήσω μέσα από αυτούς όπως θα το εκανε η καρδια μου αν ειχε φωνη. Θελω να πιστευω πως τα καταφερνω ομως σιγουρα παντα προσπαθουμε για το καλυτερο...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα