Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Δευτέρα, 2 Φεβρουαρίου 2009



Η Επανάσταση αρχίζει απ' το σπίτι...

Πολλές φορές το θέμα δεν είναι μόνο η κοινωνία... Η κοινωνία μας απαρτίζεται από μικρότερου μεγέθους κοινωνίες και πάει λέγοντας. Η πρώτη μικρογραφία κοινωνίας που θα αντικρύσει κανείς με το που θα πάρει την πρώτη του ανάσα σε αυτόν τον κόσμο, είναι η οικογένεια. Άλλοι λένε πως ένας άνθρωπος είναι μόνο οι εμπειρίες του, άλλοι λένε μόνο τα γονίδιά του, άλλοι υποστηρίζουν πως η ψυχοσύνθεση ενός ανθρώπου επηρεάζεται και από τα δυο (πράγμα που πιστεύω κι εγώ). Ό, τι και αν πιστεύει κανείς, όμως, είναι δύσκολο να αμφισβητηθέι η τεράστια επίδραση της οικογένειας, με διάφορους τρόπους, σε κάθε περίσταση.
Μιας και πρόκειται για ένα τεράστιο θέμα προς ανάλυση, θα αρκεστώ στο να αναφερθώ σε όσους γονείς κάνουν κατάχρηση αγάπης άλλα και της γνωστής φράσης "για το καλό σου". Προφανώς δεν αφορά το θέμα καθέναν από εσάς ούτε είναι ευτυχώς, όλοι ίδιοι. Ξέρω όμως πολλές περιπτώσεις, εξαιρώντας ευτυχώς τον εαυτό μου, που θα ήθελαν πολύ να πουνε κάτι γι' αυτό. Πολύ από αυτούς τους γονείς, λοιπόν, που κατχρώνται τη ιδιότητά τους, καταλήγουν είτε άθελά τους, είτε από πλήρη ακαταλληλότητα, να μετατρέπονται απο στηρίγματα των παιδιών τους σε καταδίκες τους. Ξέρουμε άραγε λίγους γονείς που έχουν επιθυμίες για λογαριασμό των παιδιών τους, έχοντας "ξεχάσει" να κάνουν στο ίδιο την παναπλούστατη ερώτηση εκείνο τι θέλει για τη ζωή ΤΟΥ; Και όταν έρχεται η στιγμή το παιδί να προφέρει δειλά κάποιο από τα θέλω του, ξαφνικά ξεσπάει η καταιγίδα. Όταν οι εκφοβισμοί δεν πιάνουν, αρχίζουν οι συναισθηματικοί εκβιασμοί. Ξέρετε, από αυτούς που επιστρατεύονται για τη δημιουργία τύψεων από το πουθενά. Φράσεις όπως "εμείς που σε αναθρέψαμε, που σε σπουδάσαμε" κλπ εκσφενδονίζονται από τα στόματα τους προκειμένου να σου επισημάνουν το πόσο πολύ σε αγάπησαν και να αναδείξουν την αντίθεση με το πώς εσύ τους το ξέπληρώνεις. Με το να έχεις, δηλαδή, δικιές σου επιθυμίες. Ανύκουστο! Θα μπορούσα βέβαια εδώ να γίνω σκληρή και να ρωτήσω, από πότε η αγάπη και τα στοιχειώδη πράγματα αποτελούν μέσα εκβιασμού; Με αναθρέψατε... Ποιος φυσιολογικός και συνειδητοποιημένος άνθρωπος θα έφερνε στον κόσμο ένα παιδί, για να το αφήσει στον κάδο να πεθάνει; Όταν δηλαδή με γεννούσατε, θα σκεφτεί το εκάστοτε παιδί, δεν ξέρατε ότι θα πρέπει να με αναθρέψετε; Γιατί όταν σε εκβιάζει κανείς μέσα από την ίδια σου την ύπαρξη, σε κάνει να αναρωτιέσαι μήπως τελικά σε ανέθρεψε για να μπορεί αργότερα να σου ζητήσει ότι θέλει σε αντάλλαγμα. Όταν ας πουμε συνειδητοποιήσει πως δεν είσαι κλώνος του άλλα ένα ξεχωριστό άτομο με δική του σκέψη, δικές του επιθυμίες και δικά του συναισθήματα. Ακόμη και οι κλώνοι, βέβαια μοιάζουν μόνο εξωτερικά... Αξιέπαινος λοιπόν κάθε γονιός που αναθρέφει το παιδί του, άλλα δεν είναι αυτός λόγος εκβιασμού. Πόσο μάλλον όταν αυτοαποκαλούνται οι μόνοι ανιδιοτελείς άνθρωποι που θα σε αγαπήσουν δίχως ανταλλάγματα και χωρίς εγωισμούς. Δεν ξέρω βέβαια κατα πόσο ταιριάζει η λέξη ανιδιοτέλεια με τη φράση "αν κάνεις αυτό, απο μένα δε θα ξαναδείς λεφτά" και με άλλες παρόμοιες.
Να διευκρινίσω, φυσικά, πως δεν αναφέρομαι σε παιδιά που εχουν εκτροχιαστεί με οποιονδήποτε τρόπο, αλλά σε παιδιά όπως εσείς κι εγώ που απλώς τολμάμε να έχουμε δικά μας όνειρα. Όταν μιλάμε, όμως για ανατροφή ενός παιδιού, δεν αναφερόμαστε μόνο στο χρηματικό κομμάτι. Μιλάμε και για το κομμάτι εκείνο που φαντάζει πια πολυτέλεια σε πολλές οικογένειες. Το ψυχολογικό. Το ότι κάποιος με το που γίνεται γονιός αυτομάτως είναι στο απυρόβλητο και ό,τι λέει ή πιστεύει είναι το σωστό, συγχωρήστε με, αλλά δεν το καταλαβαίνω. Όσο για τη μεγαλύτερη πείρα, που πολλοί θα αναφέρουν ως προσόν των γονιών, έχω να πω πως άλλο η ποιότητα και άλλο η ποσότητα. Μπορεί μέσα στις εκατομμύρια εμπειρίες που έχει κανείς, να μην ανήκει κάποια που έχω βιώσει εγώ κι ας είμαι πιο μικρή. Και για να πω και το κλισέ της ημέρας, ακόμη κι αν ισχυεί πως οι γονείς έχουν το αλάθητο, ας μας αφήσουν να κάνουμε και κανένα λάθος μπας και ξεστραβωθούμε να μάθουμε κι εμείς τίποτε. Δε νομίζω εκείνοι την πείρα που τόσο περηφανεύονται ότι έχουν, να την απέκτησαν αφήνοντας άλλους να ζουν στη θέση τους. Σίγουρα δεν εννοώ να μας βλέπουν να οδεύουμε προς τον γκρεμό και να κάθονται να μας κοιτάνε. Νομίζω πως δεν είναι κάθε περίπτωση κι ένας γκρεμός. Εδώ μιλάμε για πλήρη κατάχρηση της ιδιότητας του γονιού. Για να επανέλθω, όμως, στον ψυχολογικό παράγοντα που ανέφερα παραπάνω, πόσοι γονείς έχουν την ικανότητα να πλησιάσουν και να γνωρίσουν ουσιαστικά το ίδιο τους το παιδί; Η λέξεις κλειδιά είναι σεβασμός και κατανόηση ακόμη κι όταν υπάρχουν διαφωνίες. Το γεγονός πως το παιδί έχει μικρότερη ηλικία δεν αναιρεί τον σεβασμό. Οι φράσεις όπως "θα κάνεις ό,τι σου λέω εγώ!", "είμαι γονιός και ανησυχώ", "είμαι γονιός και έχω δίκιο", "είμαι γονιός και για 'σένα θέλω...", με κάνουν να θέλω να φωνάξω ένα δυνατό "ΦΤΑΝΕΙ!". Κι εγώ για μενα κάτι θέλω άλλα δεν κάθισες ποτέ να με ακούσεις. Διαφωνία μαζί τους σημαίνει ότι κάποιος παρέσυρε τον κανακάρη ή τη θυγατέρα τους σε ακόλαστα μονοπάτια. Ούτε που να διανοηθούν ότι το παιδί τους έχει δική του άποψη. Σα να είναι πρόβατο σε μαντρί κι αν βγει έξω θα το φάνε οι λύκοι. Αλλοίμονο όμως σε αυτούς τους γονείς που τελικά κατάφεραν να κάνουν το παιδί τους, όντως τόσο εξαρτημένο και μαλθακό όσο ένα αρνί, όταν κάποτε συνειδητοποιήσουν πως αντί για καλό, του έκαναν κακό. Και αλλοίμονο για το ίδιο το παιδί που όταν θα μεγαλώσει θα κοιτάξει πίσω του και θα δει μια χαμένη ζωή που δε γυρίζει πια. Μια ζωή που δεν ήταν δική του...
Και όλο αυτό έρχεται τόσο ωραία και κολλάει ξανά σαν παζλ με την ευρύτερη κοινωνία. Η οποία με τη σειρά της προσφέροντας στους νέους άπειρες ευκαιρίες να ανεξαρτητοποιηθούν, τους βοηθάει με περισσή χαρά στο να επιστρέψουν πίσω στο μαντρί και να ζήσουν ως πρόβατα μέχρι την ηλικία των 30 και... Το μυστήριο είναι πως όταν αυτό συμβεί κάποιοι από τους γονείς που τόσο πολύ αγαπόυν τα παιδιά τους, δείχνουν να χαίρονται. Είτε επειδή δικαιώθηκαν σε κάτι και τότε βάζουν το δάχτυλο στον κρόταφο σε μια εκνευριστική παντομίμα της φράσης "στα 'λεγα εγώ", είτε επειδή πολύ απλά χαίρονται που σε έχουν τόσο πολύ κοντά τους. Μέσα στο βρακί τους δηλαδή με το συμπάθειο! Κάπου άκουσα πως κάτι τέτοια συμβαίνουν μόνο στην Ελλάδα. Άραγε ισχυεί; Αχ, Ελληνίδα μάνα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα