Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου 2009


Η πρώτη μου ποιητική συλλογή, έχει τον τίτλο όλα φωτιά*. Την ονόμασα έτσι πριν δυο χρόνια κι όμως είναι τόσο επίκαιρη αυτή τη στιγμή που σκέφτομαι ότι δε θα μπορούσα να είχα βρει καταλληλότερο τίτλο... Όλα φωτιά μέσα σου και γύρω σου... Όλα σε προκαλούν να τα κάψεις κι από την άλλη το αίμα σου είναι το ίδιο μια ανεξάντλητη φωτιά που καίει. Τα μάτια σου είναι φωτιά όταν κοιτάς στον καθρέφτη και υπόσχεσαι ότι εσύ θα τα καταφέρεις. Η ψυχή σου είναι φωτιά όταν πεισμώνεις ενάντια σε όσα πονάνε. Ποιός δε θα ήθελε να βάλει φωτιά στην αδικία που πλέον μαστίζει την ανθρωπότητα χειρότερη κι από τις ανίατες ασθένειες; Ποιός δε θα ήθελε να κάψει κάθε υπόνοια συμφέροντος που έρποντας καθορίζει μ' έναν βρώμικο και υποχθόνιο τρόπο τις ζωές των ανθρώπων; Ποιος δε θα 'θελε να βάλει φωτιά στην απροκάλυπτη κοροιδία, την εύκολη προδοσία και την ανεξήγητη κακία που θεριεύει και κυριέυει μέρα με τη μέρα πλήθη και πλήθη ανθρώπων; Ανθρώπων που παίζουν με τις ζωές των άλλων απλά και μόνο επειδή μπορούν να το κάνουν. Που σε ανεβάζουν και σε γκρεμίζουν μόνο και μόνο για να γεμίσουν την άδεια από νόημα και κάθε είδους συναίσθημα ζωή τους. Αλλά ποιος ακόμη δε θα 'θελε να κάψει ολοσχερώς και την έλλειψη κρίσης και αντίληψης που παρατηρείται ακόμη και σε κάποιους που μπορούν να καθορίσουν το μέλλον και τους στόχους μας; Αυτοί είναι που σε καταστρέφουν, πολλές φορές επικαλούμενοι ακόμη και το καλό σου, επειδή δεν έχουν τη στοιχειώδη ικανότητα να καταλάβουν τα πιο δεδομένα κι ευνόητα πράγματα. Παρ' ολ' αυτά εσύ θα πρέπει να τους υπακούς. Είτε επειδή είναι το αφεντικό σου, είτε κάποιος πριστάμενός σου, είτε ο καθηγητής σου, είτε ακόμη και οι ίδιοι σου οι γονείς. Φωτιά λοιπόν, σε καθετί που καταστρατηγεί αυθαίρετα τα όνειρα μας. Φωτιά σε κάθε φόβο που προσπαθεί να εγκλωβίσει και να αποπροσανατολίσει την ψυχή μας απ' όσα στ' αλήθεια μας γεμίζουν. Απ' όσα στ' αλήθεια θέλουμε. Φωτιά σε όσα έντυσαν κάποιοι "σημαντικοί" με θεικό μανδύα μόνο και μόνο για να κουμαντάρουν τους άβουλους όχλους και προσπαθούν να πείσουν και όσους λίγους σκεπτόμενους απέμειναν πως είναι η αλήθεια. Εμείς δεν ανήκουμε σ' αυτούς τους όχλους! Όλα φωτιά, μήπως επέλθει η αναγέννηση. Όλα φωτιά και μέσα μας που πυροδοτείται από την ίδια μας τη ζωή, την οποια εμείς δεν έχουμε ξεχάσει να ζούμε...

*Όσα ποίηματα διαβάσετε σε αυτον τον ιστότοπο είναι κατοχυρωμένα όσον αφορά τα πνευματικά δικαιώματα, για παν ενδεχόμενο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα