Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Δευτέρα, 2 Φεβρουαρίου 2009


La Rage
Με εξοργίζουν οι άνθρωποι που κάθε νέο παιδί όταν διαμαρτύρεται το αντιμετωπίζουν σαν κακοποιό στoιχείο και οτιδήποτε άσχημο συμβαίνει του το καταλογίζουν αβίαστα. Μάλλον φταίμε που φωνάζουμε ακόμη και δεν καθόμαστε στ' αβγά μας αφήνοντάς τους να μας καβαλήσουν. Αναρωτιέμαι μήπως να τους πούμε και "περάστε, είσοδος ελεύθερη, γαμήστε ό,τι βρείτε"; Φταίμε που ζούμε έντονα τη ζωή μας τώρα που μπορούμε. Φταίμε για τον παρορμητισμό μας, για τα όνειρά μας που τολμάν να διαφέρουν από τα καθιερωμένα, που τολμάν να μην ψάχνουν την ασφάλεια αλλα το αστέρι που κρύβει ο κάθε άνθρωπος στην ψυχή του και τον καθοδηγεί στο δρόμο που του ταιριάζει καλύτερα...Για ποια αστέρια μας μιλάει κι αυτή τώρα, θα σκεφτεί κάποιος...Κι όμως μας έχουνε κάνει να μην ψάχνουμε αρκετά την ψυχή μας. Δεν προλαβαίνουμε καν να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και να τον αφήσουμε ελεύθερο να υπάρξει διαφορετικός από τους άλλους. Σα ρομποτάκια...Κι εμείς οι νέοι φταίμε και που αναπνέουμε τελικά. Πώς θα ήταν άραγε αν ήμουν συμβιβασμένη και μαλθακή στα 23 μου χρόνια; Θα ήμουν πιο ασφαλής...Να τη βράσω την ασφάλεια της μιζέριας. Δεν τη θέλω, τη χαρίζω σε όποιον την προτιμά...
Με εξοργίζουν οι "δήθεν" που νομίζουν πως είναι ανώτεροι επειδή υποτάχτηκαν στους τύπους και παραχώθηκαν πίσω από τη φράση "τι θα πει ο κόσμος" για να γίνουν αρεστοί σε όσους εντυπωσιάζονται με φαινομενικές φαμφάρες. Και μέσα κενό...
Μ' εξοργίζουν οι κυβερνήσεις και η κλισέ πια διαφθορά που παρατηρείται σ'αυτές. Ούτε ένας για πρωτοτυπία δε σκέφτηκε να νοιαστεί πραγματικά.
Μ' εξοργίζει που άνθρωποι κούφιοι αναγνωρίζονται ως σπουδαίοι και μυαλά φωτισμένα παραμένουν στην αφάνεια ώσπου να σβήσει το φως τους ανεκμετάλλευτο.
Μ' εξοργίζει η εξουσία επειδή τυχαία κάποιος βρέθηκε από πάνω και ατυχώς κάποιος βρέθηκε στη θέση του θύματος κι έτσι κυλάει η ροή του κόσμου.
Μ' εξοργίζουν οι βολεμένοι που ό,τι παρεκκλίνει από την τραγική γαλήνη τους του κολλάν την ταμπέλα "γραφικό", "ονειροπαρμένο" κλπ.
Μ' εξοργίζουν οι άνθρωποι που ζουν στις πλάτες των άλλων παρασιτικά και θεωρούνται εξυπνοι.
Μ' εξοργίζει που στις μέρες μας ένα ελεύθερο πνεύμα δεν το παίρνει κανείς στα σοβαρά.
Μ' εξοργίζει ο κόσμος όπως τον κατάντησαν οι άνθρωποι αλλά και όσοι δε βγαίνουν να μιλήσουν.
Δε με νοιάζει αν κάποιοι με θεωρούν γραφική. Δεν εξοργίζομαι γιατί έτσι απλώς με δικαιώνουν...

1 σχόλιο:

Κ.Θ. είπε...

me exsorgizei oi koimwnia tou sintiritismou

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα