Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τετάρτη, 4 Φεβρουαρίου 2009


Βόλτες στα παλιά

Γνωστούς δρόμους περπατάω, πάλι μόνη μου μιλάω

Πάλι κάτι μου θυμίζει τη ζωή που ξεστρατίζει

Ξεθαμμένα ονειράκια σα σταγόνες της βροχής

μου βρέχουνε το πρόσωπο και πέφτουν καταγής

Διασταυρώθηκαν τα μάτια με γνωστές παλιές φιγούρες

κι άκουσα πάλι τις γνωστές υποχθόνιες μουρμούρες

Μία θλίψη, ένα χάδι, μιας γνωστής φωνής χροιά

με τυλίγει κάθε μέρα σαν του παιδιού την αγκαλιά

που γαντζώνεται απ’ τον ωμό μου και μέσα μου κουρνιάζει

κι η αθωότητα του ακόμη μένει εδώ να με ξαφνιάζει

Το κορμί μου φλογισμένο πάλι άδικο ξερνάει

Με φαρμάκι κερασμένο είναι χρόνια και πονάει

Έχω τραβήξει μια γραμμή προς τον ήλιο που ανατέλλει

Έχω παλέψει να ξεφύγω και τα κατάφερα εν τέλει

Μες στο βλέμμα μου έχω πάλι κιτρινισμένες αναμνήσεις

Κάτι χάρτινες εικόνες κάτι μεγάλες συζητήσεις

Και τα βράδια συνεχίζω την ατέλειωτη μου βόλτα

σε δρομάκια και σε δρόμους που μαζί ήμασταν πρώτα

Πάλι γέλια ποτισμένο είναι το χώμα κι ο αέρας

Φιλτραρισμένη προδοσία υπό το φως θα ‘ναι της μέρας

Ξύλινα πιστεύω πριονισμένα προσεγμένα

Τα ροκανίδια τους κρυμμένα κι όπως όπως βολεμένα

Σε μια γωνιά γεμάτη σκόνη λόγια δίχως σημασία

πρόχειρα όλα στοιβαγμένα και τα ‘χει πνίξει η απελπισία

Σταμάτησα να προσπαθώ να σε γνωρίσω πάλι

μα κάθε βήμα μου θυμίζει το μεθύσι και τη ζάλη

Όχι πάλι, κάτι μέσα μου φωνάζει, όχι πάλι

Ίσως έφταιξα εγώ που δεν είμαι κάποια άλλη

Άγνωστη ώρα και γυρίζω το κλειδί στην κλειδαριά

Μέσα στο σπίτι μου μυρίζει μουχλιασμένη μοναξιά

Ιδρωμένη πορωμένη, στον πυρετό της έμπνευσης μου

παίρνω πένα και τρελαίνομαι στο πάθος της γραφής μου

Ειμ’ ο τρελός ο καλλιτέχνης που σκεπάζει κάθε βράδυ

το παράθυρο να κρύψει την κατάντια τη μεγάλη

Έτυχε να γεννηθώ σε κόσμο αταίριαστο μου

και γι’ αυτό τα βράδια φεύγω για να ψάξω τον δικό μου

Έτυχε να γεννηθώ μαζί με τ’ όνειρό μου

κι έτσι εκείνο ειμ’ εγώ κι εγώ το όνειρο μου

Είναι δικό μου και έτσι θα μείνει

Κι αν απάτες όλα είναι, δεν έχω πια καμιά ευθύνη

Σ’ αυτόν τον κόσμο που ζέχνει απ’ τα θεμέλια

δηλώνω πριν απ’ όλους για όλα μεταμέλεια

Το κεφάλι μου βουίζει και μια φωνή με νανουρίζει

Μου ‘μαθε να ταξιδεύω και ακόμη με στηρίζει

Κρύβεται μες στα τραγούδια και τους στίχους που χω γράψει

Αυτή οφείλεται για όλα που ως τώρα έχω υπάρξει

Ξύπνα με αύριο φωνή που θα ‘χουν όλ’ αλλάξει

Που θα ‘χει ο κόσμος μου μορφή και θα ‘ναι όλα εντάξει

Ξύπνα με αύριο λοιπόν, όποτε αυτό και να’ ναι

Για όλα τα χαμένα λόγια που ειπώθηκαν, λυπάμαι…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα