Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2009


KILL THE BOSS INSIDE YOU

ΕΞΟΥΣΙΑ, ΕΞΟΥΣΙΑ, ΕΞΟΥΣΙΑ...


Ο τίτλος δεν είναι τυχαία διαμορφωμένος έτσι... Με βάση μια πρόσφατη εμπειρία μου στην καθημερινή ζωή κατάλαβα, ή μάλλον βεβαιώθηκα πως ένας άνθρωπος τελικά φαίνεται ποιος πραγματικά είναι όταν ανέβει στην εξουσία. Το κακό όμως είναι ότι εμείς οι άνθρωποι εκμεταλλευόμαστε στο έπακρο κάθε μορφή εξουσίας που μπορεί να αποκτήσουμε. Από την πιο απλή μορφή όπως το να βρεθεί κάποιος στην ανάγκη μας, ως την πραγματική εξουσία με αξιώματα, τίτλους, δόξες και τιμές. Δεν ξέρω ακριβώς τι φταίει γι' αυτή μας τη συμπεριφορά και κάθε φορά που κάποιος χρειάζεται τη βοήθεια κάποιου άλλου θα βρεθεί πολλές φορές απέναντι σ' έναν τοίχο ακόμη και για τα πιο απλά θέματα. Θες να φέρεις εις πέρας, ας πούμε, κάποια υπόθεση και αναγκάζεσαι να αντιμετωπίσεις όπως όλοι μας, τη γραφειοκρατία. Και τότε απέναντι σ' εσένα είναι που θα βγάλουν όλοι οι υπεύθυνοι τα κατάλοιπά τους. Βλέπεις κι εκείνοι κάποιου ανώτερου τις παραξενιές θα υφίστανται καθημερινά κι έτσι έρχεσαι εσύ για να λειτουργήσεις ως ο τέλειος αποδιοπομπαίος τράγος. Παίρνουν ύφος χιλίων καρδιναλίων και με βλέμμα κουρασμένο από την πολλή και εξοντωτική δουλειά αλλά και γεμάτο κύρος από την πείρα και την προσφορά τόσον χρόνων στο πόστο τους, σου ανακοινώνουν πως δεν είναι τόσο απλό όσο φαντάζεσαι αυτό για το οποίο έχεις επισκεφτεί την υπηρεσία τους. Όταν δε, χρειάζεσαι και κάποια εξυπηρέτηση και πέφτεις στην ανάγκη τους, τότε όλοι θυμούνται ότι είναι αδέκαστοι και σε κοιτάζουν όλο αηδία που εσύ, το ποταπό σκουλήκι, τόλμησες και τους ζήτησες κάποια χάρη ενάντια σε ισχύοντες κανόνες. Και όταν φυσικά μιλάω για χάρη, μη φανταστείτε να παραβλέψουν στ' αλήθεια κάποιον νόμο...Μια χάρη για παράδειγμα που έχει αναγκαστεί να ζητήσει μια φίλη μου στο παρελθόν είναι να τη δεχτεί η γραμματεία της σχολής της ένα τέταρτο νωρίτερα από τη στιγμή που θα άνοιγε επίσημα για τους φοιτητές, μιας και επρόκειτο για κάτι επείγον και τύχαινε να έχει μάθημα την ώρα που θα μπορούσαν επίσημα να τη δεχτούν. Δε θα ήθελα να επαναλάβω το τι άκουσε αυτή η φίλη μου για την απονενοημένη της απόφαση να ζητήσει από τον γραμματέα αυτή τη χάρη... Ο οποίος φυσικά εκείνη τη στιγμή, για να μην τον αδικήσω, σκοτωνόταν στη δουλειά παίζοντας πασιέντζα (αποδεδειγμένο). Για τέτοιες μεγάλες χάρες μιλάμε. Όπως και το να δουλεύει κανείς παράλληλα με τη σχολή του για να βοηθάει την οικογένειά του, και όταν έρχεται η ώρα να κάνει την πρακτική του, όντας φαρμακοποιός, σε κάποιο νοσοκομείο, να μην τον δέχεται κανείς μιας και οι υπεύθυνοι τον χρειάζονται τρεις μέρες κι εκείνος λόγω δουλειάς μπορεί δύο. Με αποτέλεσμα να πηγαίνει το πτυχίο του έξι μήνες μετά, εξαιτίας αυτού και μόνο του γεγονότος αφού χρωστάει τρία μόνο μαθήματα, μιας και το μόνο νοσοκομείο το οποίο θα έδειχνε κάποια κατανόηση είναι κλεισμένο μέχρι την επόμενη σαιζόν...Να πω βέβαια εδώ πως αν είχες κάποιο μέσον ή αν ήσουν ανίψι κάποιου δε θα τίθεντο τέτοιο θέμα σε ανάλογη περίπτωση...Ειπώθηκε και σχεδόν απροκάλυπτα κάτι τέτοιο αφήνοντάς με άφωνη για ακόμη μια φορά. Το θέμα όμως για ακόμη μια φορά είναι κάτι που φαντάζει ασήμαντο κι όμως με μια δεύτερη ματιά δείχνει πολλά. Το ύφος του καθένα που θα σου αρνηθεί με περισσή ικανοποίηση τη βοήθειά του. Το ύφος που προδίδει κρυφή ευχαρίστηση βλέποντας σε να τον παρακαλάς, να τον χρειάζεσαι, να τον γλύφεις, να τον βρίζεις γεμάτος αγανάκτηση γιατί σε κρατάει στο χέρι. Νιώθει κάποιος. Κάποιος που φυσικά στ΄ αλήθεια δεν είναι. Κάποιος που προσπαθεί μέσα από κάτι τέτοια να νιώσει σημαντικός, μιας και ή στη ζωή του τον πατάνε όσοι είναι πάνω από αυτόν, ή στ' αλήθεια δεν υπάρχει τίποτε άλλο στο οποίο να είναι σημαντικός και το ξέρει. Το ερώτημα είναι: όταν φερόμαστε έτσι εμείς οι απλοί άνθρωποι με την πρώτη ευκαιρία, γιατί διαμαρτυρόμαστε όταν οι υπουργοί, πρωθυπουργοί, αφεντικά, κυβερνήσεις, μας εκμεταλλεύονται μέχρι να μας πιούν το αίμα; Μήπως κρύβουμε όλοι έναν μικρό εκμεταλλευτή μέσα μας που σκάει μύτη κάθε φορά που κάποιος δείχνει πιο ευάλωτος από εμάς;

2 σχόλια:

mnisikakos είπε...

κοίτα εδώ και ενάμιση χρόνο δουλεύω σε δημόσια υπηρεσία και ξέρω τι παίζει απο μέσα, μάλιστα τυχαίνει να είμαι η "τελευταία τρύπα της φλογέρας", οπότε καταλαβαίνεις τι γίνεται και σε μια υπηρεσία μάλιστα με τεράστιο φόρτο δουλειάς.έχω και εγώ αναγκαστεί να διώξω κόσμο διότι αν εξυπηρετήσεις τον έναν θα πρέπει να κάνεις και το ίδιο για τους άλλους 10 που περιμένουν απ' έξω, διότι θα σου πουν γιατι εξυπηρετείς αυτόν και όχι εμάς? βέβαια οι υπαλληλοι στις γραμματείες είναι οι χειρότεροι δημόσιοι υπάλληλοι που έχω συνατήσει ποτέ και δε νομίζω ότι έχουν τόση πολύ δουλειά. ναι δεν υπάρχει προσωπικό ναι δε λειτουργεί τίποτα, πρέπει να είμαστε και εμείς ευγενικοί αν και δε νομίζω ότι θα κάνει μεγάλη διαφορά εάν ο άλλος είναι γίδι και θέλω να πω ότι εξαρτάται απο την καλή καρδιά του υπαλλήλου αν θα σε εξυπηρετήσει εκτός ωραρίου, αλλά αν είναι γίδι...

logos_en_drasei είπε...

Υπαρχουν γιδια και στον τομεα των υπαλληλων και στον τομεα των πολιτων. Το θεμα ειναι πως οι μεν αδιαφορουν και οι δε διαμαρτυρονται ανεξελεγκτα χωρις να μπαινει κανεις στον κοπο να μπει στη θεση του αλλου στο μετρο του δυνατου. Σιγουρα υπαρχουν υπηρεσιες οπου ο φορτος εργασιας ειναι μεγαλος αλλα ποσο θα μπορουσε να ενοχλησει καποιον που παιζει πασιεντζα το να εξυπηρετησει εναν φοιτητη ενα τεταρτο πριν την επισημη ωρα υποδοχης οταν προκειται για κατι επειγον και στην επισημη ωρα υποδοχης ο φοιτητης εχει μαθημα. Και αντε να παραβλεψει κανεις κατι τετοιο. Τι γινεται ομως οταν δε σε εξυπηρετουν ουτε οταν πρεπει και ενω τα ξυνουν μπροστα στα ματια σου απροκαλυπτα, ηδονιζονται να σε βλεπουν να τους παρακαλας παιζοντας με τη νοημοσυνη και την αναγκη σου; Να διευκρινησω πως δε θεωρω οτι ειναι ολα μαυρα κι αραχνα ουτε πως ειναι ολοι αχρηστοι η εκμεταλλευτες. Απλως εδω θιγουμε κυριως τα κακως κειμενα μιας και αυτα μας πνιγουν περισσοτερο. Διαφορετικα εχω πετυχει υπαλληλους ευγενεστατους που με σκλαβωσαν με τη συμπεριφορα τους κι εφυγα με ενα μεγαλο χαμογελο και ανεβασμενη διαθεση απο την υπηρεσια. Το θεμα ειναι πως παραλληλα ειχα μια τεραστια εκπληξη καρφωμενη στο προσωπο μου μιας και δεν ειναι κατι που συναντουμε συχνα. Και δεν μπορω να καταλαβω απλως γιατι να ειναι η αγενεια κανονας και να αποτελει αντικειμενο για εκπληξη μια ομορφη συμπεριφορα. Υπαρχουν πολλα περιστατικα ανευθυνοτητας που θα μπορουσα να αναφερω τα οποια εκτος των αλλων επιβεβαιωνουν ενα αλλο τεραστιο θεμα προς συζητηση εκεινο της αξιοκρατιας. Γιατι τι γινεται οταν καποιος παρολο που του λειπουν ακομη και τα στοιχειώδη προσοντα για το εκαστοτε ποστο, πιανει μια θεση λογω βισματος; Σιγουρα στην εποχη μας ολοι χρειαζομαστε γνωριμιες για το οτιδηποτε. Αλλο ομως να αξιζει κανεις και να συμβαλλουν και οι γνωριμιες ( που κι αυτο ακομη οταν λειτουργει εις βαρος αλλων δεν ειναι και ο,τι καλυτερο) κι αλλο να ειναι οπως λες κι εσυ γιδι και σε μυαλο και σε συμπεριφορα κι απλως να εχει μεσον τον ξαδερφο του αδερφου, του μπατζανακη κλπ. Στο χερι μας ειναι και οι πολιτες αλλα και οι υπαλληλοι οσοι μπορουμε να παψουμε να ειμαστε γιδια...γιατι καποιοι δυστυχως το εχουν εμφυτο!

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα