Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Κυριακή, 1 Μαρτίου 2009


Εκείνη

Έλεγε θα ‘μαι πάντα εδώ

Έλεγε πάντα σ’ αγαπώ

Δεν είχε μάθει να μισεί

αν και την είχαν προδώσει

Χαμογελούσε σαν παιδί

Έκλαιγε όπως και μικρή

για έναν κόσμο που πονά

Δεν είχε αλλάξει

Όμως μια νύχτα ξαφνικά

άλλαξαν όλα τα παλιά

έμεινε μόνη της ξανά

την είχαν πάλι πληγώσει

Και ξανά

μόνη στου ονείρου τα σκαλιά

παλεύει μ’ ότι την πονά

και τη σκοτώνει

Και ξανά

θυμάται όταν μια φορά

της λέγαν οι άλλοι σ’ αγαπώ

και τώρα λιώνει

Μιλούσε πάντα για όνειρα

Μιλούσε μόνο η καρδιά

Ερωτευόταν δυνατά

και συγχωρούσε

Είχε φορέσει δυο φτερά

πετούσε μες στα σύννεφα

τη σημαδεύαν συνεχώς

μα ισορροπούσε

Και ξανά

τον κόσμο είδε απότομα

σαν τα νεογέννητα μωρά

που τη ζωή ξεκινάνε

Και ξανά

τρόμαξε γι’ άλλη μια φορά

άνθρωποι είδε σαν κι αυτή

πως πουθενά δε χωράνε

Της έλεγαν λόγια πολλά

τα άκουγε με το μυαλό

τα πίστευε με την καρδιά

και τα κρατούσε

Τα πάντα ζούσε έντονα

Ξεχείλιζε αισθήματα

Για όλα τα πρέπει και τα μη

αδιαφορούσε

Και ξανά

έγινε στάχτη η καρδιά

που πίστευε έτσι εύκολα

όσα της λέγαν

Και ξανά

έπεσε τόσο χαμηλά

αιμορραγεί σιωπηλά

πλήρωσε γι’ άλλους που φταίγαν

Σηκώνεται σιγά σιγά

τινάζεται απ’ τα χώματα

σφίγγει τα δόντια κι ας πονά

και προχωράει

Ψάχνει για κάτι αληθινό

και τον χαμένο εαυτό

ν’ αρχίσει πάλι να γελά

κι η καρδιά να χτυπάει

Και αν τον βρει απ’ την αρχή

θα χτίσει την παλιά ζωή

πάνω ψηλά στον ουρανό

ξανά θα πετάει

Και ξανά

θα κάνει όνειρα τρελά

και θα στοχεύει σε αυτά

γιατί δεν τα ‘χει ξεχάσει

Και ξανά

θα βρει ανθρώπους ν’ αγαπά

να τους πιστέψει όπως παλιά

ούτε και τώρα έχει αλλάξει…

2 σχόλια:

panos είπε...

Ουαου!Πολύ ωραίο!

logos_en_drasei είπε...

Ευχαριστω πολυ!

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα