Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Δευτέρα, 13 Απριλίου 2009




Γιατί;;;;

Ψέματα κι αλήθειες μπερδεμένα

Λόγια κρυφά, μύχιες σκέψεις, όλα τέλεια κρυμμένα.

Και πληγώνομαι, φωνάζω, νευριάζω

γιατί μου γίνανε τα μυστικά συνήθεια

αλλά ποτέ μου εγώ δε ζήτησα βοήθεια

Μπορεί να φταίω για όσα αισθάνομαι και κλαίω

Μπορεί να φταίω για όσα είπα κι όσα λέω

Γιατί δυο μάτια ανοιχτά έχω στην καρδιά

της λογικής όμως τα μάτια προτιμώ να ‘ναι κλειστά

Δε φοβάμαι κι ο εαυτός μου με τρομάζει

μα κάτι μέσα μου θολώνει και διστάζει

Στάχτη πριν γίνουν όλα γύρω μου και χώμα

κάτι υπάρχει που μ’ αναστατώνει ακόμα

Με κατηγόρησαν για λόγια που μου είπαν

Τον εαυτό μου δόλια έκλεψαν και φύγαν

Έμεινα άσκοπα τα λάθη να κοιτάζω

Βλέμμα απλανές κι εγώ ακίνητη τις σκέψεις μου μοιράζω.

Μια αμίλητη, απρόσιτη φιγούρα στη σκιά

Κάθομαι μόνη μου κι απρόσκλητα το δάκρυ μου κυλά

Κάποιοι με ρώτησαν γιατί μα δεν μπορούσα ν’ απαντήσω

Ήρθε η ώρα πρώτα η ίδια τον εαυτό μου να γνωρίσω

Το κακό είναι πως ξέρω πιο πολλά απ’ όσα πρέπει

και η καρδιά, μόνο ορισμένα να περάσουν επιτρέπει

Η δική μου ξεχειλίζει και χτυπάει με δυσκολία

Την πληγώνει περισσότερο απ’ όλα η αδικία

Η μόνιμη ερώτηση που πια με βασανίζει

είναι κι εμένα το γιατί που η ζωή δεν καθορίζει.

Κάτσε μόνος σου και ψάξε απαντήσεις κι εξηγήσεις

κι ο,τι βρεις πες και σε μένα, μήπως και με βοηθήσεις

Δε ζητάω όσα νιώθω κάπως να τα ονομάσω

δε μ’ αρέσουνε οι ταμπέλες, όλα θα τα δοκιμάσω

Θέλω όμως να μπορώ αυτό που νιώθω να εκφράζω

κι εμπόδια ανούσια μπροστά μου να μη βάζω

Γιατί φοβούνται οι άνθρωποι να αισθανθούν, να ζήσουν;

Με ψέματα τους εαυτούς τους προσπαθούν όλοι να πείσουν

Κρύβονται πίσω απ’ όνειρα που δεν ανακαλύπτουν

και που για ολόκληρη ζωή με δάκρυα καλύπτουν

Αγαπούν κι όμως το κρύβουν στης ψυχής τους τα σκοτάδια

Η αγάπη όμως ξεφεύγει σα δραπέτης κάποια βράδια

Τότε βασανιστήριο γίνεται κι εκδικείται

για όσον καιρό πιέζεται και δε διεκδικείται

Το συναίσθημα αυτό δε γνωρίζει κάποιες λέξεις

δεν ξέρει πρέπει τι θα πει, θέλει μαζί του να χορέψεις

Αν προσπαθείς ν’ αντισταθείς, αυτό θα ‘ναι το λάθος

και όχι αν παραδοθείς σ’ ένα μεγάλο πάθος

Άσχετα μάτια καρφωμένα στα δικά μου τα πιστεύω

κατακρίνουν κι επικρίνουν ο,τι σαν παιδί λατρεύω

Πονηρά μυαλά δικάζουν με τη ζήλια δικαστή μου.

Πόσο θα ‘θελαν να είχαν μια ειλικρίνεια δική μου

Το γιατί θα τριγυρίζει εφιάλτης στο μυαλό μου

και όλα τ’ ανεκπλήρωτα στοιχειώνουν τ’ όνειρό μου

Στο κορμί μου αίμα βαμμένο απ’ το κόκκινο του πάθους

Πόσο θα ‘θελα να ζούσα την αγνότητα ενός «λάθους»

Το γιατί μέσα μου υπάρχει και ανάβει πυρκαγιές

Οι ματιές μου με τα δάκρυα φουντώνουν τις φωτιές

Ένα γιατί μπορεί να γίνει εμπρηστής με το ένστικτο μου

Παρορμητικά φυλάω ο,τι έμεινε δικό μου

Ένα γιατί απωθημένο προσωποποιείται πάλι

κι έρχεται να με κεράσει κόκκινο κρασί και ζάλη

Κι έτσι λέω όσα ήθελα απ’ αυτούς να προστατέψω

κι όλα όσα αισθάνθηκα θα διακινδυνέψω

Το παιδιάστικο γιατί, για όλα εκείνο φταίει

κι ένα μικρό αθώο παιδί που το προφέρει κλαίει

Ένα παιδί που την ψυχή μου έχει ακόμη αγκαλιά

και μέσα του βαθιά χτυπά η δική μου η καρδιά

Τυφλά εμπιστεύεται, πληγώνεται κι ακόμα επιμένει

Νόστος κι άλγος η συγκίνηση είναι μεταμορφωμένη

Προτίμησε και διάλεξε εύκολα να πιστεύει

ν’ αγαπάει και να δίνεται, τίποτε ας μην παίρνει

Άχρηστα όλα γύρω του κι αν είναι, όταν τ’ αγγίζει

αυτό τα κάνει χρήσιμα, αξία τους χαρίζει

Κι εγώ πιστεύω σ’ εκείνο το μικρό αθώο παιδί

με τα μεγάλα μπλε του μάτια που κυνηγάνε τη στιγμή

Όταν θολώνουν απ’ το μαγικό νερό που λέμε δάκρυ

τότε σημαίνει πως η αλήθεια μες στη σκέψη του είναι κάτι

Αναμνήσεις μασκαράδες μου γελάν ειρωνικά

Απ’ το χέρι μ’ έχουν πιάσει, με τραβάνε βιαστικά

Παρελθόν παρόν και μέλλον συναντήσαν το γιατί

Τα πρόσωπα όλα γίναν ένα και μου ξύνουν την πληγή

Πληγή που εκείνα μου ανοίξαν στην καρδιά

κι αιμόφυρτη μ’ αφήσαν στης ζωής μου τα σκαλιά

Με πλανέψαν οι σειρήνες η αλλιώς οι αναμνήσεις

Για όσα λέω και πιστεύω, εαυτέ μη με μισήσεις

Απόψε αν ξυπνήσεις και με δεις πάλι μπροστά σου

προσευχή κάνω για σένα μήπως με βρεις στα όνειρά σου

Ίσως τότε καταλάβεις πως ο φόβος είναι λίγος

κι αν στ’ αλήθεια αγαπάς, θα το νιώσεις μ’ ένα ρίγος

Εμένα προσπαθήσαν σε κλουβί να με κρατήσουν

και με λόγια το χρυσώναν για να με παραπλανήσουν

Το μικρό αθώο παιδί όμως μες στους λυγμούς φωνάζει

ακόμη αυτό το άδικο γιατί που το τρομάζει

Γι’ αυτό κι εγώ τους ξέφυγα, σα σκόνη βγήκα έξω

Μπορεί να διαλύθηκα, μ’ αυτό θα το αντέξω

Φαντάσου, λέω, εαυτέ κι εσύ αν με προδώσεις

το αναπάντητο γιατί μόνος σου θα σκοτώσεις

Σε ξέρω όμως καλά και τη χαρά δε θα τους δώσεις

Το αναπάντητο γιατί εσύ θα το γλιτώσεις

Ζωντανό βάλτο μπροστά σου κοίταξέ το μες στα μάτια

Τρόμαξέ το, απάντησέ το, κάνε το χίλια κομμάτια

Δώσε του μία ευκαιρία από άδικο γιατί

σε αλήθεια όλο χρώματα να μεταμορφωθεί

Κι ένα χαμόγελο στα μπλε μεγάλα μάτια σου, παιδί

σα μια δικαίωση θ’ ανθίσει στη μνήμη εκείνου του γιατί.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα