Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τρίτη, 5 Μαΐου 2009








Never never never give up...
Ισως καποτε θεωρουσες αδερφια σου ανθρωπους που πια περνανε διπλα σου λεγοντας σου στην καλυτερη περιπτωση ενα αμηχανο "γεια". Ισως καποτε ενιωθες πως ανηκες σε μια παρεα που πλεον δεν μπορεις να καταλαβεις τι ηταν αυτο που σας συνεδεε τελικα οταν στην πιο δυσκολη σου στιγμη εψαχνες να τους βρεις και ειχαν εξαφανιστει ολοι απο διπλα σου. Ισως ενιωσες καποια στιγμη στη ζωη σου πως το παρλθον σου ηταν ντυμενο με χιλιαδες ψεματα, βασισμενο σε λογια που τα πηρε ο αερας...ισως εκλαψες για ανθρωπους που δεν αξιζαν επειδη ειχες πιστεψει σ' εκεινους, επειδη καποτε δεν ηθελες να δεις τα σημαδια, επειδη τους αγαπησες και σε πρόδωσαν με τον χειροτερο τροπο. Ίσως αναρωτηθηκες αν πρεπει να εμπιστευτεις ξανα τους ανθρωπους, αν θα μπορεσεις να ξαναφτιαξεις μια παρεα που αυτη τη φορα θα ειναι αληθινη, θα είναι παντα εκει για σενα και οχι μονο εσυ παρων γι' αυτην. Ισως αναρωτηθηκες σε τι εφταιξες εσυ και ολοι σου γυρισαν την πλατη. Ισως όσο κι αν εψαξες να μη βρηκες φταιξιμο δικο σου κι ας λενε πως μονός καυγας δε γινεται. Ισως εφταιξες που ησουν ο εαυτος σου...Ισως πληγωθηκες και εσφιξες τα δοντια για να συνεχισεις μενοντας μονος απο τη μια στιγμη στην αλλη. Ισως ο κοσμος σου να γκρεμιστηκε καποτε μεσα σε μια νυχτα πριν προλαβεις καν να καταλαβεις τι συνεβη. Ισως για καιρο περιπλανηθηκες στα σκοταδια της θλιψης παγωμενος, μουδιασμενος και ανημπορος να βρεις το φως. Ισως εμεινες ετσι για καιρο, για χρονια, κολλημενος στην εναρξη της καινουργιας σου ζωης. Ισως τα βηματα σου σε οδηγουσαν πισω ξανα και ξανα κι οι αναμνησεις σου επαιζαν σκληρο παιχνιδι. Ισως ολοι σε ονομαζαν δυνατο οταν εσυ τα βραδια δακρυζες πανω απ' τα συντριμια μιας ολοκληρης ζωης. Ισως υπηρξαν καποιοι που δεν καταφεραν ποτε να μπουν στην ψυχη σου, να δουν μεσα στα ματια σου. Ισως καποιοι αλλοι να ειδαν τι υπαρχει εκει και να τρομαξαν. Ισως ακομη και μισός ανθρωπος να χρειαστηκε να στηριξεις με νυχια και με δοντια οτι περισσοτερο αγαπησες στη ζωη σου. Ισως ενιωσες πως κανεις δεν μπορει να σε καταλαβει. Ισως τα ονειρα σου καποτε να μπηκαν απεναντι απο την ιδια σου τη ζωη. Ισως χρειαστηκε να θυσιαστεις για οσα πιστεψες κι αγαπησες. Ισως καποτε επελεξες να αυτοκαταστραφεις φαινομενικα προκειμενου να σωσεις κατι αλλο βαθυτερο ακομη κι απο τα δυνατοτερα θελω σου. Ισως να αντικρυσες μετα απο χρονια τα ανδρεικελα των παλιων σου γνωριμων να παριστανουν τους αγαπημενους ακομη κι εκεινοι που ηξερες καλα πως ο ενας "εθαβε" τον αλλο με την πρωτη ευκαιρια. Κι ο ψωριαρης, δηλαδη εσυ, χωρια...Ισως να ειδες στα προσωπα τους τη χαρα που στερηθηκες εσυ για καιρο χωρις να το αξιζεις. Μια χαρα κακοπαιγμενη αλλα τοσο ξενοιαστη που θυμιζει το σοφο: "μακαριοι οι πτωχοι τω πνευματι" και που εσυ ποτε δεν ειχες τελικα. Ισως να μπηκες στη διαδικασια να αναρωτηθεις πολλες φορες πως ειναι δυνατον να έλεγαν σ'εσενα το "σ'αγαπω", αλλα να κατεληξαν να γινουν οι καλυτεροι φίλοι με αυτούς που αντιπαθούσαν. Ισως να αισθανθηκες πολλες φορες στη ζωη σου πως η κατηφορα δεν εχει τελος και πως το τιμονι εχει ξεφυγει απο τον ελεγχο σου πια. Ισως εκει που ελεγες "οχι αλλο!" να ερχόταν νεα καταιγιδα, χειροτερη απο την προηγουμενη κι εσυ εξαντλημενος να αναρωτηθηκες με την πονεμενη φωνη της σκεψης σου πως "αντεχεις" ενω δεν αντεχεις. Ισως να κοιταχτηκες τοτε στον καθρεφτη και να ειδες εναν ανθρωπο που δεν ησουν πια εσυ, αλλα καποιος που μισουσες για την καταντια του κι επειδη σου θυμιζε ολα οσα καποτε υπηρξες...Ισως ομως μια μερα να ανοιξες τα ματια ξαφνικα και να ειπες φωναχτα "ως εδω!" .Ισως τοτε να καταλαβες πως σχεδον ολα στη ζωη ειναι θεμα αποφασης. Ειναι θεμα ψυχης. Ισως εκει που πιστευες πως δεν εχεις πια αλλα αποθεματα να εγινε η εκρηξη μεσα σου ωστε να ανεβεις κι εσυ στην κορυφη που αξιζεις. Καποιοι απο εμας ξυπνησαν μονοι τους και βγηκαν απο αυτα τα σκοταδια μ' ενα ψυχικο "μπαμ". Καποιοι αλλοι όμως χρειαστηκε να αντιμετωπισουν κι αλλη μια, την τελευταια δοκιμασια της ζωής τους χάνοντας την υγεια τους. Και τοτε απέκτησε αξια η απλη καλημερα το πρωι. Οι φωνες του δρομου εξω απο το παραθυρο ανθρωπων που διασκεδαζουν, μαλωνουν, γελαν. Τα χαμογελα των παιδιων, ο ηλιος, ο ουρανος, ενας καφες το μεσημερι εστω και με τον ενα και μοναδικο ανθρωπο που μπορει εχει απομεινει στη ζωη τους. Απεκτησε αξια η δυνατοτητα που ειχαν στην ελπιδα πως ακομη κι αν τωρα ειναι στον πατο αυριο μπορει ν' αρπαξουν την ευκαιρια και ν' ανεβουν ξανα. Απεκτησε αξια η ελπίδα πως ισως να ρθουν οι μερες που χαθηκαν...
Τοτε αποκτουν τοση αξια και τοση δυναμη ολα, που πλεον καταλαβαινεις πως ηταν υπεραρκετα και πριν για να σε κανουν να σηκωσεις το κεφαλι ψηλα και να σταθεις ορθιος. Τοτε ομως ειναι πια πολυ αργα για καποιους...Ο,τι κι αν εχει συμβει στη ζωη σου, λοιπον, ποτέ να μην ξεχνας κατι που ολοι θεωρουμε δεδομενο και οταν το χανουμε διαπιστωνουμε πως ειναι η βαση για ολα...την υγεια σου! Οταν εισαι γερος μπορεις ακομη να ελπιζεις και να προσπαθεις για μια νεα αρχη ακομη κι αν χρειαστει να ξαναγεννηθεις απο τις σταχτες σου. Οταν εχεις την υγεια σου μπορεις να παρεις τις αποφασεις εκεινες που θα σε κανουν να πας πιο μπροστα. Οταν εχεις την υγεια σου μπορεις να κανεις σχεδον τα παντα αρκει να το θελεις πραγματικα! Μην ξεχνας πως η ζωή δεν ξερουμε ποτε τι μας φερνει στην επομενη γωνια και οπως μπορει να επιασε κανεις πατο σε μια νυχτα, ετσι μπορει σε μια νυχτα να συμβει κατι θαυμασιο κι αναπαντεχο που θα τον σηκωσει ψηλα. Οι ευκαιριες παρουσιαζονται στη ζωη μας συχνα αλλοτε μεταμφιεσμενες αλλοτε ξεκαθαρες, φτανει κι εμεις να ειμαστε σε θεση να τις δουμε και να μην εθελοτυφλουμε δειλιαζοντας. Οσο κλισε κι αν ακουγονται ολα τα παραπανω ειναι σκεψεις σοφες και ακρως αληθινες που οι ανθρωποι δυστυχως μονο οταν βρισκονται σε αμεσο κινδυνο τις καταλαβαινουν...
Ισως καποτε κοιταξεις στον καθρεφτη σου και δεις τον παλιο σου εαυτο να χαμογελαει ξανα χαρη σε 'σενα...!

2 σχόλια:

mnisikakos είπε...

λοιπον καταλαβαίνω τι εννοείς μιας κ εγώ όταν βρέθηκα σε δύσκολη στιγμή ξαφνικά ορισμένοι την κάνανε με μικρά βηματάκια! δεν πειράζει..ίσως και να το περίμενα βαθιά μέσα μου..ήρθε ο καιρός να πω κ εγώ με τη σειρά μου φτάνει ως εδώ αλλά ο δρόμος είναι μακρύς για να τα βρεις με τον εαυτό σου και να συνειδητοποιήσεις τι είνια αυτό που μετράει περισσότερο για σενα και όχι για τους άλλους.

logos_en_drasei είπε...

Ολα οσα γραφω τα εχω περασει οπως και αλλα πολλα...καταλαβαινω πολυ καλα ποσο μακρυς και δυσκολος ειναι αυτος ο δρομος...κατι στη ζωη μου ομως που με τρομαξε πολυ με εκανε να συνειδητοποιησω οτι μπορουσα πολυ περισσοτερα απ' οσα ηθελα να πιστευω η απ' οσα αντεχα να κανω καποτε. Εβλεπα για καιρο πολλους συνομηλικους μου να προχωρανε μπροστα οταν εγω ακομη αναρωτιομουν τι εφταιξε. Οταν ακομη κοιτουσα πισω και πονουσα. Ειχα χασει ομως χρονια απο τη ζωη μου που δεν επιστρεφονται. Κι αν τελικα αφιερωνα περισσοτερο χρονο στην ιδια μου τη ζωη αντι να ζω ξανα και ξανα το παρελθον μου τοτε ισως και να μην υπηρχαν τελικα τοσοι λογοι πια για να ποναω...Μπορει να αργησα ομως τελικα συνειδητοποιησα πως η ζωη οντως εχει την αξια που της δινει κανεις. Δεν αντικαθισταναται στην καρδια μας ουτε ατομα ουτε αναμνησεις ουτε καταστασεις. Μπορουν ομως να ερθουν νεα ατομα και νεες εμπειριες που θα γεμισουν αλλες κενες θεσεις της καρδιας μας απαλυνοντας τον πονο της απωλειας. Παντα ομως ισχυει το συν Αθηνα και χειρα κινει. Η τουλαχιστον σχεδον παντα. Και πιστεψτε με ειναι πολυ σοφο αυτο που λενε: Να μη σου δωσει ο Θεος οσα μπορεις ν' αντεξεις. Συνηθως τοτε οι ανθρωποι βρισκουν την ουσια της ζωης και ειναι τυχεροι οσοι τα προβληματα τους ειναι αναστρεψιμα κι εχουν μια δευτερη ευκαιρια!

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα