Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Σάββατο, 13 Ιουνίου 2009




ΨΥΧΕΣ...
Καθομαι σε μια καφετερια και πινω τον καφε μου, μεσημερι ή απογευμα, δεν εχει σημασια, οπως καθε φοιτητης που σεβεται τον εαυτο του...και ως εκει καλα...Περπαταω στους δρομους τις πολης ειτε για μια χαλαρη βολτα ειτε για οποιονδηποτε αλλο λογο και ως εκει καλα...Ωσπου ξυπναω απο τη δικη μου καθημερινοτητα και κοιταζω κατα προσωπο μια αλλη πραγματικοτητα που συμβιωνει με τη δικη μου αλλα ειναι τοσο διαφορετικη...τοσο θλιβερη, τοσο απανθρωπη σαν εικονα...Την πραγματικοτητα των ανθρωπων που γονατιστοι στο πεζοδρομιο παρακαλανε για λιγα ψιλα...αλλοι αντιμετωπιζοντας εμφανη προβληματα υγειας, αλλοι γεροι, αλλοι μικρα παιδια, μαναδες...την πραγματικοτητα οσων θα με "ενοχλησουν" για ακομη μια φορα την ωρα που πινω τον καφε μου ερχομενοι να με παρακαλεσουν...Την πραγματικοτητα ενος κοσμου μεσα στον κοσμο, μιας μεριδας της κοινωνιας γεννημα του συνολου της. Το αποτελεσμα αιτιων που αγνοουμε κι αλλοι απο εμας περιφρονουμε η δεν αντεχουμε να κοιταξουμε καταματα. Την πραγματικοτητα μιας ομαδας ανθρωπων σαν εσενα κι εμενα που γεννηθηκαν κι εκεινοι οπως εσυ κι εγω. Μονο που η ζωη για εκεινους δεν ηταν οπως η δικη μας...Δεν ειναι κατωτεροι, δεν ειναι παιδια ενος κατωτερου θεου, δε φυτρωσαν μεσα στους ανθρωπους απο το πουθενα, δεν ειναι τιποτε αλλο παρα ανθρωποι...ατυχοι, κατεστραμενοι, δυστυχισμενοι, αδικημενοι, πονεμενοι, διαλυμενοι, μονοι, ανημποροι φαινομενικα, μα ουσιαστικα ισως πιο δυνατοι απο τον καθενα... Γιατι εγω τουλαχιστον οταν τους κοιταζω στα ματια ντρεπομαι...Ντρεπομαι οταν τους ακουω να με παρακαλανε για πενταροδεκαρες λες κι εγω γεννηθηκα με δικαιωμα στη ζωη σαν καποιο ανωτερο ον, σαν κυριος τους, ενω στην ουσια δεν ειμαι τιποτε περισσοτερο παρα μοναχα πιο τυχερη...Ντρεπομαι που πεφτω τοσο χαμηλα ωστε να με παρακαλανε... Ντρεπομαι οταν αρνουμαι γιατι ειτε οντως δεν εχω να δωσω εκεινη τη στιγμη, ειτε πολυ απλα δεν εχω ορεξη...τοσο απλα... Ντρεπομαι οταν ακουω τις φωνες τους να ικετευουν τους περηφανους βιαστικους περαστικους στην Τσιμισκη που ισως πηγαινουν να κανουν τα ψωνια τους και δειχνουν ενοχλημενοι, ντρεπομαι οταν ακουω αυτο το σπαρακτικο "μη με περνατε"... Εχω αναρωτηθει γιατι τα πολλα λεφτα πηγαινουν συνηθως στα καθικια, τους αδιστακτους η τους αναισθητους...Ηταν μια αυθορμητη ερωτηση ισως ανουσια μπροστα στις αληθινες αιτιες...αλλα εχω πιασει τον εαυτο μου να μονολογει αυτην την ερωτηση...Και δεν ειναι το θεμα τα πολλα λεφτα οσο το ποιοι και ποσοι τα εχουν και τι τα κανουν...Ναι ειναι πολλοι οι καταραμενοι του κοσμου...σε καθε γωνια σωριασμενοι στα πεζοδρομια, σε καθε δρομο τσακισμενοι απο την περιπλανηση...δεν ξερω τι κρυβεται πισω απο καθε ανθρωπο...Τι ιστορια κουβαλαει, αν λεει αληθεια η ψεματα, τι φορτιο εχει στους ωμους...Απλως κοιταζω μεσα στα ματια τους και νιωθω τοσο λιγη...Εχω ενοχληθει κι εγω απο απανωτες επισκεψεις στο τραπεζι μου, απο επιμονους που δεν ελεγαν να φυγουν...εχω σκεφτει πως ισως δε θα μπορουσα καν να δωσω κατι σε ολους...Αλλα εχω σκεφτει και τον εαυτο μου στη θεση τους...και τοτε σβηνεται καθε αλλη σκεψη απο το μυαλο μου...μενει μονο ενα απεριγραπτο συναισθημα και για αλλη μια φορα κρεμεται απο τα χειλη μου η λεξη γιατι...

1 σχόλιο:

panos είπε...

Το πιο απλό συμπέρασμα που μπορεί να βγάλει κάποιος είναι ότι το χρήμα διαφθείρει..χρήμα και ανθρωπιά είναι 2 διαφορετικά πράγματα!Δεν γίνεται να πάνε μαζί!
Αν αποκτήσεις χρήματα στην διάρκεια της ζωής σου τότε ίσως να μην έχεις διαφθαρεί τόσο αλλά και πάλι δεν βλέπεις όλα αυτά!
Αν όμως γεννηθείς σε πλούσια οικογένεια τότε πραγματικά δεν έχεις ελπίδα!!
Το να αυξάνουμε τα μηδενικά του τραπεζικού λογαριασμού είναι πιο σημαντικό από αυτά τα πράγματα..
Φαντάσου ότι υπάρχουν ολόκληροι λαοί στην αφρική,στην ασία,στην λατινική αμερική που δεν έχουν να φάνε..δισεκατομμύρια άνθρωποι σε τέτοια κατάσταση και όμως εμείς εμείς λεγόμαστε πολιτισμένοι!

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα