Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου 2009



Εχω αρκετο καιρο να γραψω στο blog. Κατι δικο μου, μια σκεψη μου...Αυτο δυστυχως συμβαινει οχι επειδη επαψαν να με ενδιαφερουν η να με ενοχλουν καποια πραγματα αλλα επειδη καθε φορα που πιανω τον εαυτο μου να εκνευριζεται με κατι συνειδητοποιω αμεσως μετα, πως εχω ξαναθιξει το θεμα ειτε αμεσα ειτε εμμεσα και πως οσα μας ενοχλουν τελικα κανουν κυκλους γυρω απο τον εαυτο τους κι εμεις γυρω απο αυτα... Τι θελω να πω με αυτο; Πως η φυση των προβληματων μας εκτος ορισμενων περιπτωσεων οπου ανθρωποι παλευουν με προβληματα υγειας (προφανως ακομη χειροτερα δηλαδη απο τα δικα μας) εχει ως κοινο παρονομαστη την κοινωνια, το συστημα, τους υπευθυνους που δε νοιαζονται, τους νεους που ειτε απογοητευονται ειτε αδιαφορουν ειτε και τα δυο, τους μεγαλυτερους που ειτε δεν τα βγαζουν περα ειτε δεν αντιδρουν ειτε (ολως παραδοξως) και τα δυο και παει λεγοντας . Απ' οπου δηλαδη κι αν ξεκινησουμε θα καταληξουμε ειτε αμεσως ειτε κανοντας τους απαραιτητους συνειρμους, σε οσα προαναφερθηκα η σε παρεμφερη ζητηματα.

Θελω ας πουμε, εδω και καιρο να σχολιασω με μεγαλη οργη και απογοητευση (και θα μου πειτε δικαιως "τι προτοτυπο") το θεμα εργασια. Και, προσεξτε: δε μιλαω καν για την αγορα εργασιας στην οποια θα βγει καθε νεος ανθρωπος να διεκδικησει το μονιμο επαγγελμα του και θα πεφτει καθημερινα εκτος εξαιρεσεων απο τη σκυλλα στη χαριβδη. Δε μιλαω καν για το επαγγελμα καποιου για το οποιο εχει σπουδασει και το οποιο επιβαλλεται να αρχισει να εξασκει αργα (το πιο πιθανο) η γρηγορα. Μιλαω για κατι ακομη πιο απλο (θα επρεπε) και αμεσο. Για κατι ακομη πιο πρακτικης και αναγκαστικης, για βιοποριστικους λογους, φυσης. Για κατι που εμενα τουλαχιστον με φτανει στο "αμην". Απο εμπειρια φιλικου προσωπου, μου γεννηθηκαν οι εξης αποριες:
Τι κανεις οταν το μαγαζι στο οποιο δουλευες (διχως ενσημα και με 400 ευρω το μηνα) εκλεισε και ψαχνεις για δουλεια; Τι κανεις οταν ψαχνεις για δουλεια (για τον παραπανω λογο) κοντα δυο μηνες με καθε τροπο και ακους συνεχως το γνωστο "θα σας τηλεφωνησουμε" (χωρις να συμβαινει ποτε αυτο); Τι κανεις οταν ακους απο παντου "θελουμε προυπηρεσια" (σε καλτσες για 4ωρη απασχοληση, σε παπουτσια, σε ξηρους καρπους, σε ρουχα, σε παντοφλες, σε ειδη διακοσμησης, σε τυλιγμα σαντουιτς(!), για πωλητρια σε ζαχαροπλαστειο και σε ο,τι μα ο,τι αλλο χωραει ο ανθρωπινος νους) ενω οι ηλικιες τις οποιες ζητανε ειναι απο 20 ως 30; Θα επρεπε κανεις να εχει σταματησει το σχολειο απο τα 10 τουλαχιστον, ωστε να αποκτησει προυπηρεσια σε καθε ειδος, δουλευοντας ενα εξαμηνο στο καθε μαγαζι, με την προυποθεση να βρεθει καποιος μαλακας που θα τον δεχτει διχως προυπηρεσια και για λιγο χρονικο διαστημα, ωστε να τον δεχτει μετα ο επομενος πανεξυπνος εργοδοτης ετοιμο, κι ετσι να μην κινδυνευει μεινει ανεργος...; Τι κανεις οταν υπο αυτες τις συνθηκες οι γονεις σου εχουν παψει να σου στελνουν λεφτα; Τι κανεις οταν εχεις παρει τη εξωφρενικοτατη αποφαση να μη γυρισεις στα 25 σου χρονια στο μικρο πατρικο σου σπιτι για να μεινεις με τους γονεις σου, στο ιδιο μικρο δωματιο με τον μικροτερο αδερφο σου; Τι κανεις οταν σε κατηγορουν κι απο πανω γι αυτη σου την εξωφρενικη αποφαση κι εσυ πρεπει αμεσα να βρεις να κανεις κατι εντελως ασχετο απο αυτο που σπουδασες, οχι μονο για να τους αποδειξεις οτι αξιζεις κατι κι οτι δεν τεμπελιαζεις, αλλα και για να μπορεσεις ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ; Τι κανεις για να μη βιαστει η προσωπικοτητα και η αξιοπρεπεια σου απο τον καθε μαλακα εργοδοτη (αν βρεθει ποτε αυτος) ή για να μην αναγκαστεις να βιασεις εσυ ο ιδιος τα ονειρα σου (πολυτελειες) αλλα και για να μην αναγκαστεις να παλιμπαιδισεις (κατι που ξεχασες πως γινεται λογω φυσικης εξελιξης των πραγματων) πανω στην πιο δυναμικη και παραγωγικη σου ηλικια γυρνώντας να μεινεις με τη μανουλα κατω απο τις παραπανω αδιανοητες για εναν φυσιολογικο ενηλικο, συνθηκες; Και απο τη αλλη, τι κανεις οταν για να βρεις δουλεια στο αντικειμενο που σπουδασες 9μολις τολμας να το ψαξεις και αυτο) αντιμετωπιζεις καταστασεις οπως το να ζητανε ολοι οι εργοδοτες (το 99%) πριν ακομη βγαλεις τη σχολη προυπηρεσια (στην προκειμενη περιπτωση μιλαμε για φαρμακοποιους); Καταστασεις οπως το να προτιμα καποιος εναν βοηθο φαρμακειου απο Ι.Ε.Κ αντι για εσενα που σπουδασες φαρμακευτικη; Καταστασεις οπως το να σε ρωταει αν εισαι παντρεμενη γιατι αν δεν εισαι τοτε δεν μπορει να σε προσλαβει διοτι οταν παντρευτεις και κανεις παιδια θα τον αφησεις; Πως αντιμετωπιζονται ολα αυτα αληθεια; Και τι κανεις οταν οι αγγελιες στις εφημεριδες εχουν γεμισει με αμφιβολους "τροπους ευκολου εισοδηματος απο το σπιτι σας, 1000 ευρω το μηνα ημιαπασχοληση, 5000 ευρω μονιμα" και κατι σταθερο δεν μπορεις να βρεις πουθενα; Γαμιεσαι εσυ, ή γαμας τη ζωη σου; Ουπς! Μολις ειπα το ιδιο πραγμα! Τυχαιο;
Συγγνωμη αν σας κουρασα με δικα μου απωθημενα και με τις αληθινες χιλιοειπωμενες ιστοριες μου...βλεπετε...αυτα μας επιτρεπουν οι μεγαλοι να σκεφτομαστε πια...μονο αυτα να αναρωτιομαστε...μονο με αυτα να ασχολουμαστε...μονο αυτα να φοβομαστε...εμεις τα...παιδια!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα