Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2009


Ακολουθούν σκέψεις νέων παιδιών που διάβασα στο facebook απο μια παλιά μου φίλη που τις βρήκε στο internet και τις πρόσθεσε στις σημειώσεις της. Πήρα το θάρρος να τις χρησιμοποιήσω γιατί αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που φτιάχτηκε αυτός ο ιστότοπος. Για να μιλάμε ανοιχτά. Για να φωνάζουμε γραπτώς. Για να δραπετεύουν οι σκέψεις μας από το μυαλό μας...

Θέλοντας πριν, να προσθέσω και μια δική μου σκέψη, θα αναρωτηθώ τα εξής: Σίγουρα το να καίγονται περιουσίες είναι κάτι που κανείς δεν επικροτεί. Η δική μου ερώτηση είναι, γιατί ξεσηκωνόμαστε ΜΟΝΟ όταν σπάνε τη βιτρίνα μας ή καίνε την περιουσία μας (που λογικό είναι να ξεσηκώνεται κανείς) και όχι όταν χάνεται μια ζωή όπως του μικρού Αλέξη, όταν καίνε και σπάνε τις ζωές και τα όνειρα όλων μας εδώ και χρόνια, όταν βιάζουν καθημερινά την αξιοπρέπεια μας και υποτιμούν όσο δεν πάει τη νοημοσύνη μας; Γιατί στηρίζονται όλοι στη νεολαία για να πληρώσει ή να κανονίσει τα δικά τους τα σπασμένα άλλα όταν η νεολαία διαμαρτύρεται χαλάει η ησυχία του κοσμάκη; Γιατί όταν γίνονται πορείες και συλλαλλητήρια οι ειδήσεις απλώς το αναφέρουν και όταν γίνονται ζημιές από ανθρώπους που τρέχα γύρευε αν είναι όντως αναρχικοί τότε γίνεται χαμός στα κανάλια που φαίνεται κατά έναν περίεργο τρόπο να είναι η καλύτερή τους; Γιατί κάποιοι γονείς αντί να είναι στο πλάι των παιδιών τους(ακόμη και με τη συμβολική έννοια του όρου)στους αγώνες και τις διαμαρτυρίες τους, βρίσκονται απέναντί τους, αλλά οι ίδιοι αργότερα παραπονιούνται για το χαμηλό τους μισθό,επειδή δεν τα βγάζουν πέρα, επειδή η κυβέρνηση αποτελείται από ένα μάτσο παχύδερμους παρτάκηδες που χορεύουν στις πλάτες μας κλπ κλπ; Δυστυχώς η αλήθεια είναι μια: Εμείς στηρίζουμε αυτούς τους παχύδερμους παρτάκηδες με την εως αποβλάκωσης παθητικότητά μας...το θέμα είναι ως πότε...και για να γίνω και λίγο "δικηγόρος του διαβόλου" για όσους ξεσηκώθηκαν με τις ζημιές, θα αναρωτηθώ κλείνοντας και το εξής: Εδώ όταν κανείς νευριάζει πάνω σε κάποιον καθημερινό καυγά είναι ικανός από τα νεύρα του να σπάσει ότιδήποτε εύθραυστο μέσα στο ίδιο του το σπίτι (που προφανώς όχι μόνο δε φταίει σε τίποτε αλλά θα κόπιασε για να αγοράσει τα σπασμένα). Είναι λοιπόν τόσο ακατανόητος ο λόγος που οι απανταχού ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΟΙ και ΑΗΔΙΑΣΜΕΝΟΙ αυτης της χώρας (όταν πρόκειται όντως γι' αυτούς) ξεσπάνε σπάζοντας ό,τι βρουν μπροστά τους; Ακόμη κι όταν κάποιος καίει τη σημαία με έχουν φτάσει στο σημείο να αναρωτιέμαι γιατί θα πρέπει να στεναχωρηθώ όταν η χώρα αυτή χέστηκε (δε λέγεται αλλιώς) για μένα. Για όλους μας. Ναι, είχαμε κάποτε φοβερό πολιτισμό. Ναι, ήμασταν κάποτε παληκάρια. Ναί είχαμε τις χάρες όλες. Το θέμα είναι ΤΩΡΑ πώς έχουμε καταντήσει. Ως πότε θα βασιζόμαστε στο παρελθόν για να περηφανευόμαστε για την Ελλάδα; Είναι φυσιολογικό μια χώρα να περηφανεύεται για τον πολιτισμό που είχε στην αρχαιότητα ενώ εν έτη 2009 είναι για κλάματα και για γέλια; Ναι, περάσαμε πολλά ως χώρα. Ναι, αντιμετωπίσαμε πολλές δυσκολίες. Αυτό πλέον δε λειτουργεί ως άλλοθι για όλα. Νυσάφι πια με τις δικαιολογίες...Τονίζω πως δε συμμερίζομαι πράξεις βιας. Όμως καλό θα ήταν να σκεφτούμε και τα παραπάνω. Δε μπορεί να βιάζεσαι καθημερινά ψυχολογικά και πνευματικά από μια χώρα που ως γνωστόν τρώει τα παιδιά της ενώ βλέπεις πως όλοι γύρω σου έχουν ριζώσει στον καναπέ της επανάπαυσης και στρουθοκαμηλίζουν ανελέητα,και να εξακολουθείς να φέρεσαι λογικά...εξάλλου δυστυχώς κι όταν φερόμαστε λογικά (βλ. πορείες διαμαρτυρίας κλπ), ΠΟΙΟΣ μας ακούει; Εγώ έχω σιχαθεί τους πάντες, ακόμη και το κομμάτι του εαυτόυ μου που δεν μπορεί μόνο του να τα αλλάξει όλα αυτα...

"Ποιοί είμαστε?
Ό,τι έσπειρες, θα θερίσεις λένε. Γεννήθηκα το 1989, ανήκω στη γενιά που είδε να παίρνουν οι γονείς διαζύγια ανα 2 χρονια, που ο μπαμπάς έχει γκόμενα τη γραμματέα του, που φιλάει κατουρημένες ποδιές για να πάρει την δουλειά που θέλει, ετσι ωστε να παρει το αυτοκίνητο που γουσταρει, που ειδε να πεφτουν αεροπλανα στους Διδυμους Πυργους, να γινονται πόλεμοι στις γειτονικές χώρες, να γεννιούνται τα ανέκδοτα με τους Αλβανούς και τους Βούλγαρους, να φοβάται να μπει σε λεωφορείο μήπως πέσει απο καμια γέφυρα, σε αεροπλάνο μηπως γίνει αεροπειρατεία, σε πλοίο μήπως το φουνταρει ο καπετανιος επειδη στην τηλεοραση παιζει ο Θρυλος ή ο Παναθηναικος. Που ανάθεμα αν παίξαμε και πολυ στις αλάνες, ολες πια είχαν γίνει γκαραζ. Που βλέπαμε θρίλερ και τσόντες απτα 9 και κάναμε σεξ απο τα 12. Που ο στόχος ήταν να φορέσουμε μια μπλούζα μάρκας, μπας και μας προσέξουν καθολου στο σχολείο. Που οι 2 τελευταίες τάξεις του σχολείου για πολλούς γινόνταν εφιάλτης. Που τα κτιρια των σχολειων δεν ηταν για παιδιά, ουτε για ισοβίτες ηταν. Που εξω απτην αυλη πουλαγαν ναρκωτικα. Που διαλεγουμε τί θα σπουδασουμε κατι οχι επειδή μας αρέσει,αλλά με κριτήριο το αν μπορουμε να ζήσουμε απο αυτό."

"Μήπως λοιπόν να βάλουν λιγο νερο στο κρασί τους όταν βρίζουν τους αντιστασιακους?Και αυτοι Ελληνες ειναι. Πήγαν στα ωραία σχολεία που μας φτιάξαν, είδαν το σπίτι τους να το παίρνει η τράπεζα, και άλλα όμορφα. Και επισης η πλειοψηφία αυτών που καίνε και λεηλατούν καμία σχέση δεν εχει με τους φιλοσοφημένα αριστερους, αναρχικους κλπ. Αυτοι ειναι πολυ απλα ΒΑΛΤΟΙ. Τελος."


"…Και σήμερα?
Αλλα εντάξει, μας βάζαν να τραγουδάμε και λιγο Σαββοπουλο και Σιδηρόπουλο στην επέτοιο του Πολυτεχνειου, να διαβάζουμε λίγη ιστορία, να μάθουμε βρε παιδί μου τι σκατα έθνος ειναι οι ΕΛΛΗΝΕΣ. Ναι ναι γιατί είμαστε και μεις Ελληνες. Έτσι μας λέγαν. Είναι αληθεια ομως?
Εγω όταν διάβαζα για την αρχαία Ελλάδα, μονο που δεν έκλαιγα απτη συγκίνηση.Το ίδιο για την επανάσταση, το ιδιο για το επος του 40, το ιδιο για το Πολυτεχνειο. Υπήρξε μια εποχή που η Ελλάδα καμάρωνε δίκαια 2 Νομπελ, τον Χατζιδακι, τον Θεοδωρακη, τη Μερκουρη, τον Χορν…
Ποσο ΑΣΧΕΤΟΙ μπορει να μαστε ολοι με αυτους????
Είναι δυνατον να χουν δει ΤΟΣΑ σκάνδαλα τα ματια μας, και να μην κανουμε ΤΙΠΟΤΑ???Απο που να αρχισει κανεις και που να τελειωσει…απο τις βιλλες των πολιτικων, τα κοτερα? τα σπιτια στη Μυκονο? Το Βατοπέδι? Το ροζ dvd?? Αυτά ειναι μονο των τελευταιων 2 χρονων..και ποσα άλλα επί Σημίτη. Καταλαβαίνουμε οτι ΓΕΛΑΝΕ μεσα στη μουρη μας?Μας παιρνουν τα χρηματα και ΓΕΛΑΝ?Και τώρα σκοτωνουν ενα παιδι και δεν γινεται ΤΙΠΟΤΑ!!!!Αν ειχαν εστω και λιγη τσιπα πανω τους, επρεπε να χαν παραιτηθει πρωτα ΟΛΟΙ , και να χαν πεσει γονατιστοι να ζητανε συγχωρεση απτο λαο και απτον Θεο. Ούτε μια παραίτηση…ΟΥΤΕ μια παραίτηση, τόσα χρόνια που μας κοροιδεύουν. Αν είναι δυνατόν να ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ , να δολοφονήσαν μάλλον, ένα παιδί, ένα μωρό, και να κάθονται ήσυχοι όλοι στα γραφεία τους, στέλνοντας απλώς άδειες απειλές και παρακλήσεις"




"La policia…
Ηταν μαθηματικά βεβαιο οτι θα γινοταν κατι αντιστοιχο αργα ή γρήγορα. Και τωρα οι μπατσοι κυνηγαν και ριχνουν δακρυγονα πανω στους μαθητες. ΓΕΛΑΝΕ και τους κοροιδευουν οταν φωναζουν το ονομα του Αλεξανδρου. Κλωτσανε μικρα κοριτσακια. Ειναι δυνατον η εξουσια του νομου, που συνοδευται απο ενα οπλο, να δινεται τοσο ευκολα και απερισκεπτα?? Αστυνομικοι, επρεπε να ναι ανθρωποι με κουλτουρα, μορφωση, και συνειδηση. Οχι αυτα τα ζωα που ανα καιρους φτανουν στα πρωτοσελιδα μας. Ζωα. Αυτο ειναι. Δεν αναφερομαι σε ολους τους αστυνομικους. Αναφερομαι στους μπατσους. Το φταιξιμο εδω φυσικα δεν ειναι μονο του κρατους. Ειναι και των υπολοίπων αστυνομικων, που βλέπουν οτι καποιοι συναδερφοι τους ειναι προβληματικοι και δεν κανουν τιποτα για αυτο. Αναφερομαι σε καποιες μαρτυριες συναδελφων του ακατονομαστου αστυνομικου, οι οποίοι καταγγειλαν οτι ήταν γνωστος ‘μαγκας’ της γειτονιας και αλλα ωραια. Μπραβο ρε παιδια, ευτυχως που δεν σκοτωσε πιο πολλους να λεμε ε?
Και τελοσπαντων ας τους πει κανεις οτι ΔΕΝ εχουν το δικαιωμα να σκοτωνουν, οπως κανουν συχνα (αλλα ντάξει, σκοτωνουν αλλοδαπους-δεν μετραει!) στα Εξάρχεια. Ειναι κοινό μυστικό αλλωστε αυτη η κατασταση..Η δικτατορία της αστυνομιας σε αυτη την περιοχη μαλλον δεν εχει όρια. Παρεθετω την αναφορα ενος αυτοπτη μάρτυρα “Μετά τους πυροβολισμους,με πλησίασε ενας ανθρωπος με πολιτικά και μου ειπε ‘Φιλε όσα είδες ξέχασε τα και σήκω φύγε τώρα, αλλιως θα παρω το νουμερο της πινακιδας σου’ μπραβο ρε μπάτσε τσακάλι, ήσουν σε undercover mission.)"



"Δεν είμαι υπερ των λεηλασιων. Ειμαι υπερ της ταραχης. Ειναι στο κατω κατω σημαδι ότι μεσα μας κυλαει αιμα, ειμαστε ζωντανοι και αρα οχι χαμενοι.
Και φτανουμε στο γνωστο κολπακι του κρατους, το Ριχνω-τα-απροσαρμοστα-και-
αποσπαω-την-προσοχη. Παλιο το κολπο…Ευτυχως οι πιο πολλοι δεν πεφτουν στην παγιδα. Συνειδητοποιειτε οτι οι πιο πολλοι στεναχωριομαστε για τα μαγαζια και οχι τη δολοφονία του μικρού, και οσα αυτος συμβολιζε?? Δε λεω, την συμπαρασταση μου στους καταστηματαρχες, και τους σκεφτομαι και αυτους πολυ. Αλλα το θεμα μας ειναι αλλο.
ΜΗ ΧΑΝΕΤΕ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ. "

"Και ο επίλογος..
Χτες και σήμερα σιχαινόμουν τον εαυτό μου. Με σιχαινόμουν. Μεγάλωσα με Σαββόπουλο, Χατζιδάκι και Θεοδωράκη. Ειμαι 19 χρονών, και έχω όνειρα, όνειρα μεγάλα και ηρωικά. Δυστυχως συνειδητοποιώ οτι συμβιβάζομαι. Οτι πχ φοβάμαι να βγω στη διαδήλωση, απο φόβο μη με σκοτωσουν. Αυτη και μονο η σκεψη με διαλύει. Αποφάσισα να γράψω αυτά τα πράματα, έτσι κάπως για να παρηγορηθώ…Κάνω μια εκκληση στους συνομίληκους μου, και στους οσους ομοϊδεάτες μου, να σκεφτουν αυτα που λεω…και αν νιωθουν το ιδιο να ΚΑΝΟΥΝ κατι. Δεν ξερω τι. Θα βρουμε κατι. Μπορουμε να αρχίσουμε με την ΑΠΑΙΤΗΣΗ για δικαιοσύνη, και φυλάκιση του δολοφόνου. Και κυρίως μακριά απο μας συμπεριφορες του τύπου ‘Ντρεπομαι που μαι Ελληνας, αφήνω την χωρα στο ελεος της’. Με τέτοια συμπεριφορά δεν αλλάζουν οι καιροί. Αυτο το παιδι δεν γινεται να το ξεχάσουμε..ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ. Μη ξεχασετε.
Ευχαριστω ταπεινά όσους διαβασαν οτι ειχα να πω."


Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2009

Δυστυχώς για την εξασφάλισή μου, ευτυχώς για τη συνείδησή μου, είμαι καλλιτεχνική φύση από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Μεγαλώνοντας παρατήρησα πως δε δίνουν οι άνθρωποι ευκαιρίες στην τέχνη. Από τη μια όλοι ισχυρίζονται πως η τέχνη είναι μεγάλο μέρος του πολιτισμού μιας κοινωνίας και εγκωμιάζουν όσους παλαιότερους κατάφεραν να προσφέρουν μέσα από αυτήν, από την άλλη κανείς δε δείχνει πρόθυμος να βοηθήσει νέους ανθρώπους στα πρώτα τους βήματα. Κι όταν γίνει αυτό, θα είναι από τις τόσο τυχαίες και τυχερές περιπτώσεις, εκείνες που λέει κανείς πως μόνο μια φορά συμβαίνουν. Κι αναρωτιέμαι γιατί να είναι τόσο δύσκολο για έναν νέο άνθρωπο που γεννήθηκε με ταλέντα στον καλλιτεχνικό τομέα, να τα αξιοποιήσει και να εκφραστεί μέσα από αυτα; Τόσο άχρηστα είναι πια η ποίηση, η λογοτεχνία, το θέατρο, η καλή μουσική στις μέρες μας; Έχουμε κορεστεί τόσο πολύ από την, τεράστια ομολογουμένως, προσφορά των παλαιότερων, που δε χρειαζόμαστε νέο αίμα στο δύσβατο αυτόν χώρο της τέχνης; Κι αν είναι έτσι, τότε γιατί κάποιοι παραπονιούνται ισχυριζόμενοι πως άτομα όπως παλίοι λογοτέχνες ή ποιητές δεν ξαναβρίσκονται πια; Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς αν υπάρχουν ευκαιρίες ωστέ να υπάρχει και δραστηριότητα; Έχοντας τη δυνατότητα να μιλήσω τουλάχιστον για τον εαυτό μου έχω να πω πως μία από τις καλλιτεχνικές μου δραστηριότητες είναι και η ποίηση. Ή αν θέλετε απλώς γράφω στίχους που ίσως τελικά να μην αντιπροσωπεύουν όσους πιστεύω, έχω όμως το δικαίωμα πρώτα να το προσπαθήσω κι έπειτα να το διαπιστώσω πριν παραιτηθώ. Γράφω απλά, όμως γράφω με πάθος. Γράφω χειρότερα από κάποιούς, όμως καλύτερα από κάποιους άλλους που στηρίζονται πάνω στο ήδη γνωστό όνομά τους για να μπορούν να δημοσιοποιούν ή να εκδίδουν ότιδήποτε χωρίς λογοκρισία. Θα ήθελα λοιπόν, όσα γράφω να μπορώ να τα μοιραστώ και με άλλους ανθρώπους. Ακόμη κι αν αυτοί που θα νιώσουν κάτι διαβάζοντάς τα είναι μετρημένοι στα δάχτυλα, θα ξέρω τουλάχιστον πως οι σκέψεις μου δεν παγιδεύτηκαν μέσα στον ίδιο μου τον εαυτό. Θα προσπαθήσω λοιπόν εκτός από τις απόψεις μου και τις σκέψεις μου, μέσα από αυτο τον ιστότοπο να μοιραστώ και κάποια από τα ποίηματά μου. Δυστυχώς, όπως έχω ήδη πει θα χρειαστώ λίγο χρόνο, όμως ελπίζω πως στο τέλος κάτι θα καταφέρω... Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2009


Το ιστολόγιο αυτο γεννήθηκε για να δοθεί η ευκαιρία στις ανησυχίες μας να βρουν προσφορο έδαφος έκφρασης και να μετατραπούν σε λέξεις χωρίς να έχουμε την ανάγκη κανενός. Πολλές φορές αισθάνθηκα την ανάγκη να φωνάξω όμως ήξερα πως δε θα με ακούσει κανείς. Πολλές φορές ένιωσα να πνίγομαι χωρίς να μπορώ να υπερασπιστώ τα όνειρά μου. Πολλές φορές ένιωσα πως μου αξίζει ένα καλύτερο μέλλον. Δε θέλω να φιλιώσω με όλα όσα σιχαίνομαι στο όνομα της ασφάλειας. Δε θέλω να συμβιβαστώ. Τομλμάω να ελπίζω και ας με λένε αιθεροβάμονα...το προτιμώ από το να μην είμαι τίποτε...! Θα μου πάρει ίσως λίγο καιρό να διαμορφώσω τη σελίδα αυτήν όπως θα ήθελα. Όταν όμως γίνει αυτό θα ήθελα να είναι τόπος συνάντησης όλων των ανήσυχων πνευμάτων που αισθάνονται πως δεν ταιριάζουν πουθενά. Διαβάστε περισσότερα...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα