Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2009


Dreamer
Κάτω απ’ το φεγγάρι, κοιτάζοντας τ’ αστέρια
ψιθυρίζει τις ευχές της, με δάκρυα που καίνε
Σηκώνει στον αέρα τα άδεια της τα χέρια
χωράει η αγκαλιά της, ακόμη κι όσους φταίνε

Το βλέμμα χαμηλώνει, ξεχνιέται μες στο χρόνο
Καλεί τα όνειρα της που έκανε παλιά
Φαίνεται πως κρύβει στα σπλάχνα της τον πόνο
κι η άγρια ομορφιά της προδίδει μυστικά

Τη λούζει το φεγγάρι, τ’ αστέρια χαμηλώνουν
Μιλάνε μεταξύ τους για όσα έχουν δει
Σκύβουν περισσότερο και πάνω της ξαπλώνουν
Από τ’ αστέρια όμως τα μάτια της λάμπουν πιο πολύ

Μισεί τη μοναξιά μα μόνη της παλεύει
για κάτι που πιστεύει πως έχει γεννηθεί
Δεν ξέρει να το πει μα μέσα της θεριεύει
Την κάνει ν’ αγριεύει και ψάχνει να το βρει

Τη λεν αερικό, τη λεν τρελή κι αγρίμι
κι όσοι είδαν την ορμή της φοβήθηκαν πολύ
Νόμιζαν πως θα έχανε στο τέλος το παιχνίδι
εκείνη όμως κέρδισε την ίδια τη ζωή
Διαβάστε περισσότερα...



Δύο σημειώματα της Κωνσταντίνας Κούνεβα μέσα από το νοσοκομείο (πηγή: Indynedia Athens) Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2009

Πηγη: Δελτίου Τύπου του Συνδεσμού Αντιρρησιών Συνείδησης
Προς τα μέλη του Στους δρομους (ομαδα facebook)...

Απάντηση
Δελτίου Τύπου για την επίθεση με χειροβομβίδα στο Στέκι Μεταναστών


Χθες το βράδυ, γύρω στις 10 και ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη ανοιχτή εκδήλωση του Συνδέσμου Αντιρρησιών Συνείδησης με θέμα τα νέα εξοπλιστικά προγράμματα στο Στέκι Μεταναστών (Τσαμαδού 13Α, Εξάρχεια), άγνωστος πέταξε μια χειροβομβίδα και κατόπιν εξαφανίστηκε. Όσοι βρισκόμασταν στο εσωτερικό της αίθουσας, ακούσαμε ένα χτύπημα στο παράθυρο και αμέσως μετά μια ισχυρή έκρηξη. Ο δράστης προσπάθησε να πετάξει τη χειροβομβίδα μέσα στην αίθουσα όπου πραγματοποιούνταν η εκδήλωση σπάζοντας το τζάμι. Ευτυχώς, το τζάμι δεν έσπασε με αποτέλεσμα η χειροβομβίδα να πέσει στο παρτέρι που βρισκόταν κάτω από το παράθυρο και να εκραγεί προκαλώντας μόνο υλικές ζημιές, σε αντίθεση με την προφανή πρόθεση του δράστη.

Στο Στέκι Μεταναστών, εκτός από το Σύνδεσμο Αντιρρησιών φιλοξενούνται μια σειρά από συλλογικότητες της Αριστεράς, του φεμινιστικού κινήματος, του κινήματος των ομοφυλοφίλων κ.ά., καθώς και δραστηριότητες μεταναστευτικών ομάδων. Λίγη ώρα πριν την επίθεση είχαν ολοκληρωθεί μάλιστα τα μαθήματα ελληνικής γλώσσας που παρακολουθούν καθημερινά δεκάδες μετανάστες.

Η αναβίωση της ακροδεξιάς ή παρακρατικής τρομοκρατίας, μπροστά στην οποία όπως φαίνεται βρισκόμαστε, δε μπορεί να φοβίσει παρά μόνον όποιον/α είναι ήδη φοβισμένος/νη· και δεν είμαστε εμείς αυτοί/ες. Όπως είναι προφανές και όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, ο Σύνδεσμος Αντιρρησιών Συνείδησης θα συνεχίσει και θα εντείνει τη δράση του, ιδιαιτέρως τώρα που αντιλαμβανόμαστε πόσο η δράση αυτή ενοχλεί. Δε χρειαζόταν να σκάσει μια χειροβομβίδα έξω από την πόρτα μας για να μάθουμε πόσο δολοφονικός είναι ο εθνικισμός και ο μιλιταρισμός και πόσο αντίθετοι είμαστε σ’ αυτόν. Η μιλιταριστική νοοτροπία, δείγμα της οποίας βιώσαμε χθες, είναι ξένη προς το απελευθερωτικό κίνημα του οποίου ο αντιμιλιταρισμός αποτελεί βασική συνιστώσα. Όποιος επενδύει στον τρόμο (στην στημένη στρατηγική της έντασης στο Αιγαίο που δικαιολογεί το πανηγύρι των εξοπλισμών, στην τρομοκρατία, στο ρατσισμό και την ξενοφοβία, στον εθνικισμό και το μιλιταρισμό) θα μας βρει απέναντί του.

Σήμερα, που μετά τα γεγονότα του Δεκέμβρη, διεξάγεται ένας χαμηλής έντασης πόλεμος ενάντια σε όποιον αντιτίθεται στις στρεβλώσεις τις σημερινής κοινωνίας, ενάντια σε όποιον αγωνίζεται (βλ. τη χαρακτηριστική περίπτωση της Κωνσταντίνας Κούνεβα), είναι καιρός να πάρουμε θέση. Σήμερα, πριν την όξυνση της επερχόμενης οικονομικής κρίσης, πριν την όξυνση των κοινωνικών εντάσεων που θα επιφέρει, πριν μια νέα Νύχτα των Κρυστάλλων και μια νέα Όρντινε Νουόβο, που στιγμάτισαν αντίστοιχες ιστορικές περιόδους του παρελθόντος.

Συνδεσμος Αντιρρησιών Συνείδησης Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2009


Aνυπότακτος Θεός

Στο όνομα ενός άγνωστου ανυπότακτου θεού

δημιούργημα του άτακτου παράτολμου μυαλού μου

σ’ έναν κόσμο όπου το άδικο βρίσκεται παντού

διεκδικώ τα δεδομένα του τρελού μικρόκοσμου μου.

Διεκδικώ ελευθέρια σ’ έναν κόσμο σκλαβωμένο

Θέλω αγάπη από έναν κόσμο που ‘χει μάθει να μισεί

Διεκδικώ τα όνειρα μου σ’ έναν κόσμο τελειωμένο

Θέλω ολόκληρη να μείνω μέσα σε μια γη μισή

Στο όνομα του άγνωστου ανυπότακτου θεού μου

κλείνω τ’ αυτιά μου στις σειρήνες που υποτάχτηκαν

Δε βάζω όρια στον κόσμο του μυαλού μου

και δεν ανήκω σε αυτούς που συμβιβάστηκαν

Απροσάρμοστη είμαι σε ότι καταστρέφει την ψυχή

κι ας με λεν αιθεροβάμονα όλοι οι φυλακισμένοι

Έκαναν τον εφιάλτη τους αλήθεια και ζωή

κι εγώ που βλέπω την αλήθεια είμαι γι’ αυτούς αλλοπαρμένη

Μα δε σας κάνω τη χάρη και ποιοι είστε δεν ξέρω

αποφάσισα να μείνω μακριά σας

Πάρτε το πλέον χαμπάρι ανάμεσα σας υποφέρω

δεν ανήκω στα σβησμένα όνειρα σας

Στο όνομα του δικού μου ανυπότακτου θεού

έβαλα κέρινα φτερά κι ας μου τα κάψουν

Θα πετάξω κι ας μη φτάσω ως το τέλος τ’ ουρανού

μου φτάνει μόνο οι δήμιοι σας μη με βρουν και με κρεμάσουν

Μου φτάνει μόνο να ξέρω ότι προσπάθησα

Ότι δεν έμοιασα σ’ αυτούς που κοροϊδεύω

Μου φτάνει μόνο να ξέρω πως το πάλεψα

και μπορεί εγώ στο τέλος όσα λέω να καταφέρω

Δε θα προδώσω τον δικό μου ανυπότακτο θεό

που τον θρέφει η καρδιά μου εδώ και χρόνια

Εκείνος δε με πρόδωσε και ειν’ ακόμα εδώ

να με γλιτώνει από του κόσμου τα σαγόνια.

Διαβάστε περισσότερα...

Αυτό θα ήθελα πολύ να το δω...
Διαβάστε περισσότερα...

ΣΟΒΑΡΑ;;;;

Επειδή εκ φύσεως είμαι λίγο αφελής, έρχομαι αρκετά καθυστερημένα να ρωτήσω με τα μάτια γουρλωμένα από την έκπληξη: Σοβαρά;! Καταστρέφει πάρκο;; Ο λόγος φυσικά για τον κ. Ν. Κακλαμάνη που εδώ και καιρό όπως όλοι ξέρουμε έχει βαλθεί να φέρει εις πέρας το λυπηρό χρέος της ευθανασίας των τελευταίων πόρων πρασίνου στην πρωτεύουσα μιας και δεν αντέχουν τα καημένα τα δεντράκια στην Αθήνα... Ετσι ο γένναιος αυτος ανθρωπος πήρε την ηρωική και δύσκολη αποφαση, και κόντρα σε όλους εμάς που τον λιθοβολούμε αλύπητα και άδικα ανέλαβε την ευθύνη να σώσει τα βασανισμένα αυτα δεντράκια από έναν αργό θάνατο... Παρόλαυτα εγώ το βιολί μου: Εκτός από αφελής παρατηρώ κάτι τέτοιες στιγμές πως εμφανίζω και ψίγματα χαζομαρας κι έτσι εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω... Μα σοβαρά...Κόβει τα δέντρα;;; Σόβαρα τώρα! Λοιπόν, τελικά δεν πρέπει να φταίει ούτε η αφέλεια μου, ούτε τα ψίγματα χαζομάρας... Κάποιος καταστρέφει πάρκα και κόβει δέντρα στην Αθήνα για να κάνει πάρκινγκ... Κι εκείνος βολεύεται να πιστεύει πως είμαστε αφελής και χαζοί... Οπότε από τη στιγμή που εγώ γουρλώνω τα μάτια και σαν παιδί που του μιλάνε για δράκους και μάγισσες ρωτάω τρομαγμένα: "Σοβαρα;;;; Κόβει τα δέντρα;;;;" με έκφραση που φανερώνει πως έχω μείνει άναυδη, μάλλον είμαι από τους έξυπνους, απελπισμένους, αηδιασμένους και οργισμένους της υπόθεσης. Όσο για την έκπληξή μου δεν οφείλεται στο ότι δεν το περίμενα... Υπάρχει άραγε τίποτε που να μπορεί κανείς να αποκλείσει όταν μπερδεύονται κυβερνητικοί παράγοντες, από δημάρχους μεχρι πρωθυπουργούς; Η εκπληξή μου οφείλεται στο ότι αυτό που συμβαίνει από μόνο του... όπως και να το κάνουμε δε συνηθίζεται με τίποτε... Σοβαρά...κόβει δέντρα...
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 19 Φεβρουαρίου 2009


Το αδύνατο είναι τίποτε

Το αδύνατο για μένα είναι απλά ένα παιχνιδάκι

είναι μόνο η αρχή των πράξεων μου

Τόσα χρόνια την ψυχή μου τη μασούσα και την έφτυνα,

είχα φτάσει να μισώ τον εαυτό μου

Ξεκίνησα απ’ τα αδύνατα κι έφτιαξα μια ζωή

Η μοίρα με κυνήγησε μα έγινε θήραμα μου

Το αδύνατο για μένα είναι μόνο η αρχή

Το τέλος ξεπερνάει τα σπασμένα όρια μου.

Το τέλος θα γραφτεί πέρα απ’ του κόσμου τα εν δυνάμει

Τα εν ενεργεία όνειρα μου θα ξεπερνούν το δυνατό

Να δούμε τότε, ο καχύποπτός μου φόβος τι θα κάνει

που ‘χει πάρει τη μορφή κάθε ανθρώπου που αγαπώ

Κάθε ανθρώπου που για μένα ανησύχησε πολύ

όταν είδε την πορεία μου ν’ αλλάζει

Κάθε ανθρώπου που με πίστεψε η μη

συνεχίζει αυτός ο δρόμος μου τόσο να τον τρομάζει

Το αδύνατο δεν είναι παρά μόνο η έναρξη μου

σ’ έναν δρόμο που όσοι πήραν δε γυρίσανε ποτέ

Το αδύνατο θα είναι η αρχή κι η άφιξη μου

Θ’ ακουστούν τα βήματα μου μες στων άλλων τις σιωπές

Ξεκινάω για το μέλλον από τούτο το παρόν

για να πάρει η ψυχή μου επιτέλους τη μορφή μου

για να πάψω απ’ τη ζωή μου όπως πριν να ειμ’ απών

για να γίνει η ευτυχία μου η μόνη εκδίκηση μου.

Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου 2009


I'm in the twilight zone, lost and delirious in my own soul, but I still live in this miserable world trying to do something better...

Έλλη Διαβάστε περισσότερα...

Η ζωή είναι ένα βιβλίο. Κάθε μέρα προσθέτεις και από μια σελίδα στο δικό σου βιβλίο. Πρόσεχε μόνο όταν πια το δικό σου βιβλίο φτάσει στο τέλος κι έρθει η ώρα να το ξεφυλλίσεις για τελευταία φορά, η υπόθεσή του να είναι αυτή που αρέσει σ' εσένα και ο πρωταγωνιστής να είσαι εσύ. Γιατί αν καθώς το ξεφυλλίζεις συνειδητοποιήσεις πως δεν υπάρχει σχεδόν πουθενά το όνομά σου και οτι η υπόθεση ήταν επιλογή άλλων, τότε θα είναι πια πολύ αργά για να το ξαναγράψεις. Και τι θα έχεις αφήσει πίσω δικό σου;

Έλλη Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 9 Φεβρουαρίου 2009


Μια χώρα που πάσχει από Αλτσχάιμερ, πώς να πάει μπροστά; Κάποιος να μας φροντίζει ρε παιδιά! Είναι σοβαρή ασθένεια! Πώς να αυτοεξυπηρετηθούμε; ...

Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 7 Φεβρουαρίου 2009



THE CONTRAST:







ΠΕΡΙ ΘΕΟΥ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΚΑΙ ΦΑΣΙΣΤΟΕΙΔΩΝ
Πιστεύω στους εξωγηίνους...και να μην ήθελα να πιστέψω πώς θα μπορούσα άλλωστε όταν κυκλοφορούν αναμεσά μας...Όχι, δεν τρελάθηκα, ούτε μετέτρεψα το blog σε χώρο μεταφυσικών αναζητήσεων...Όμως εξωγηίνοι υπάρχουν και μάλιστα δεν είναι από τον Άρη. Μας ήρθαν από πολυ πιο μακριά...και λέγονται φασίστες. Πώς αλλιώς να μιλήσω γι' αυτή την ομάδα κόσμια; Προσπαθώ, όσο μπορώ, και κρατιέμαι...
Πώς είναι δυνατόν να πιστεύουν τόσο σθεναρά οτι έχουν δίκιο, κάποιοι οι οποιοί υποστηρίζουν την ανισότητα, προωθούν τη βια προς κάθετι διαφορετικό, είναι υπερ της λογοκρισίας και της αποσιώπησης, με κάθε τρόπο, απόψεων διαφορετικων απο τις δικές τους, δηλώνουν απροκάλυπτα ρατσιστές λες και το χρώμα κανει τον άνθρωπο και στο τέλος βγαίνουν κι από πάνω γιατί λέει εκείνοι τιμούν την πατρίδα; Θαρρείς και το να τιμάς την πατρίδα σου σημαίνει να θεωρείς κάθε άνθρωπο που έτυχε να γεννηθεί αλλού κατώτερό σου! Αλλα το αποκορύφωμα είναι πως παρολαυτά δηλώνουν πιο πιστοί στο Θεό από όλους τους υπόλοιπους...
Αυτό πάλι το τελευταίο, μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει πώς στο καλό προέκυψε; Ποιος τους είπε, δηλαδή, ότι ο οποιοσδήποτε Θεός, αλλά και πιο συγκεκριμένα του Χριστιανισμού, που υποτίθεται ότι πρεσβεύει την αγάπη και την ισότητα, ασχέτως που τώρα πια οι άνθρωποι έχουν κάνει τη θρησκεία και την πίστη σαν τα μούτρα τους, θα επικροτούσε τα αίσχη τους; Λέει πουθενά ο Θεός (για όσους υπάρχει με όποιον τρόπο υπάρχει) πως πρέπει να βιαιοπραγούμε σε καθετί διαφορετικό; Λέει πουθενά ο Θεός πως καθένας πέρα από τους ανθρώπους της φυλής μας είναι παρακατιανός ή κατώτερος; Θα συμφωνούσε ποτέ ο Θεός με τα τέρατα που ακούμε κατά καιρούς να λαμβάνουν χώρα από τους φασίστες; Από που κι ως που και πότε πήρε νόημα η φράση "η δεξιά του Κυρίου;". Ποιος Θεός, ξαναλέω, ευνοεί την πλουτοκρατία και τους ισχυρούς και αφήνει τους υπόλοιπους να πνιγούν; Ποιος Θεός ξεχωρίζει χρωματικά τους ανθρώπους; Ποιος Θεός; Ο δικός μας Θεός; Τότε γιατί να μη γίνει κανείς άθεος; Τότε γιατί να προτιμήσει να πιστεύει στο Θεό της αδικίας και όχι σε έννοιες όπως ισότητα, ελευθερία, σεβασμός κι άλλες τέτοιες άγνωστες λέξεις για τους φασίστες και το Θεό που δημιούργησαν; Οχι, δεν είναι αυτός ο Θεός. Και δεν μπορεί κανένα ανθρωποειδές τέρας της φύσης να τον οικειοποιείται για να δικαιολογήσει τις θηριωδίες του μισοανεπτυγμάνου του μυαλού. Δεν μπορεί κανένας φασίστας να μετατρέψει το Θεό όσων ακόμη πιστεύουν, σε ένα σαδιστικό τέρας που κάθετι πέρα από τον εαυτό του το περιφρονεί ή ακόμη χειρότερα το εξολοθρεύει. Όχι δε θα πέσω στην παγίδα όσων έκαναν την πίστη πλαστελίνη για τα άθλια συμφέροντά τους, να πιστέψω σε κάτι τόσο αφελές και ηλίθιο.
Η λέξη κλειδί που έφτασε να ενώνει το οτιδήποτε δεξιοφέρνει ή φασιστοφέρνει με τη θρησκεία είναι ο συντηρητισμός. Διότι είμαστε τόσο νοητικά καθυστερημένοι οι άνθρωποι κι ας έχουμε το λογικό για να κάνουμε φιγούρα στα ζώα, που δεν ξέρουμε καν να ερμηνεύσουμε δεδομένα και στεοιχειώδη πράγματα...Πιστεύουμε σαν υπνωτισμένοι οτιδήποτε τραγικό και γελοίο μας πούνε, μόνο και μόνο επείδη αυτό προήλθε π.χ από το στόμα ενός ιερέα. Πόσοι είναι οι ιερείς που έχουν ονομάσει αμαρτία κάθετι που δεν έχουν την ικανότητα να ερμηνεύσουν, ή που δεν τους συμφέρει να το κάνουν και τα πλήθη μασάνε αδιαμαρτύρητα το σανό της κοροιδίας χωρίς καν να βάλουν στον κόπο το δικό τους μυαλό να σκεφτεί; Πόσοι και πόσοι αιώνες δεν πέρασαν διαδίδοντας, με τις δικές του παραλλαγές ο κάθε αιώνας, ανάλογα με το ποιοι τον αντιπροσώπευαν, τη θρησκεία, παραδίδοντάς την μπορεί και αγνώριστη σ' εμας; Εδώ ένα γεγονός που μεταφέρεται από έναν άνθρωπο σε άλλον μέσα σε μια παρέα και μπορεί να φτάσει στ' αυτιά του τελευταίου φορτωμένο με τις "σάλτσες" και τις απόψεις όσων το έμαθαν πριν από αυτόν και θέλει κανείς να με πείσει πως δε συνέβει αυτό στη θρησκεία στη διάρκεια τόσων και τόσων αιώνων, διαμέσω τόσον και τόσον ανθρώπων; Κι εμείς αντί να ξεστραβωθούμε και να το ψάξουμε λίγο, συνεχίζουμε να την παραποιούμε και να κοροιδευόμαστε μεταξύ μας.
Δεν πιστεύω στο Θεό διαμέσω των ανθρώπων...Δεν πιστεύω σε κανέναν παπά... Και στην ομάδα τους αν τύχει και υπάρχει κανένας φωτισμένος δε θα είναι επειδή πρόκειται για ιερέα. Θα είναι τόσο τυχαίο όσο και το να βρεις φωτισμένο ανθρωπο στο σύνολο της κοινωνίας. Το κακό είναι ότι πιστεύει η πλειοψηφία γι' αυτό και το "πίστευε και μη, ερεύνα" έγινε "πίστευε, και μη ερεύνα"...Γι' αυτό και βρήκε πρόσφορο έδαφος η δεξιά και ο φασισμός να ταυτιστούν με την εκκλησία (και τώρα που το γράφω δεν μπορω να το διανοηθώ) και να ορίσουν τους δικούς τους νόμους. Γι' αυτό κάποιος άθεος πολλές φορές, χωρίς να το ξέρει, υποστηρίζει ιδέες πιο χριστιανικές (όπως θα έπρεπε να είναι) από τους ίδιους τους Χριστιανούς (βλ. ξανα ισότητα, ελευθερία κλπ) που όταν τους ακούω πια να μιλάνε θέλω για ακόμη μια φορά να φωνάξω: ΕΙΣΤΕ ΒΛΑΚΕΣ (επιεικώς) ΡΕΕΕΕ!!!!!
Όλα ανθρώπινα είναι. Όλα ανθρώπων έργα... Και εις το όνομα του κυρίου φασίστες και δεξιοί του κόσμου τούτου, ενωθείτε ξανά και βιάστε την πίστη μας. Και ο Θεός, αν υπάρχει, μάλλον κι εκείνος απορεί με την κατάντια μας...τουλάχιστον όπως εγώ τον φαντάζομαι... Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 6 Φεβρουαρίου 2009


Βράδια σκορπισμένα

Βράδια σκορπισμένα στο τώρα και στο χτες

Κομμάτια μαζεμένα σε απόμερες γωνιές

Φεγγάρια στοιβαγμένα σε ξένους ουρανούς

και μια φωνή να λέει όσα δε θες ν’ ακούς

Τρομάξανε τα βήματα κι αλλάξανε πορεία

Κάτι δεν τους άρεσε σ’ αυτήν την ιστορία

Βράδια σκορπισμένα στα πρέπει και στα μη

Μονάχη και χαμένη τριγυρνάει μια στιγμή

Μια απάντηση φοβάται μήπως ήταν λανθασμένη

και μια υπόθεση οργισμένη με το «αν» στα χείλη μένει

Η απόγνωση ξεχνιέται περπατώντας μες στις σκέψεις

μα εκείνες πότε πότε μετατρέπονται σε λέξεις

Βράδια σκορπισμένα στα πώς και στα γιατί

Μια ερώτηση φοβάται μήπως δεν απαντηθεί

Ψάχνει η μοναξιά έναν δρόμο για να φύγει μην την βρουν

Κάποια λόγια εδώ και χρόνια προσπαθούν κάτι να πουν

Ένας φόβος πάλι υπόσχεται γενναίος πως θα γίνει

Αρνείται τα φταιξίματα μια ανεύθυνη ευθύνη

Βράδια σκορπισμένα στο τώρα και στο χτες

μα θέλουνε τα χρόνια αυτό ακριβώς που θες

Το δρόμο βρήκε η ώρα πια και ήρθε μα όχι μόνη

μαζί της έχει συντροφιά μια ευκαιρία και τόλμη

Βράδια σκορπισμένα σαν κατάρες μέχρι χτες

Τα ένωσε το σήμερα και έγιναν ευχές

Διαβάστε περισσότερα...

Το παν είναι να ψάξεις να βρεις τον εαυτό σου στα μονοπάτια της ψυχής και να μην τον αφήσεις να περιπλανιέται εκεί ανεκμετάλλευτος. Να συμμαχήσεις μαζί του και να κερδίσεις σ' αυτό που λέμε αγώνα της ζωής. Μόνο έτσι θ' αποδείξεις και στους άλλους τι αξίζεις.

Έλλη
Διαβάστε περισσότερα...
Ουφ...

Τον τελευταίο καιρο είχαμε ένα ακόμη από τα πολλά μεμονωμένα περιστατικά, την ιστορία της Κωνσταντίνας Κουνεβα και πολλά άλλα εγκλήματα ή σκάνδαλα ή και τα δυο...το θέμα είναι, αύριο τι θα 'χουμε που θα καλύψει τα παλιά και θ' αρχίσει ο κόσμος να συζητάει και να απορεί γι' αυτό; Βαρέθηκα να σκιάζομαι για το τι καινούργιες θηριωδίες θα συναντήσω πάλι προβεβλημένες ακόμη πιο θηριωδώς από τα ΜΜΕ κάθε φορά που κρατάω την ανάσα μου κι αποφασίζω να ανοίξω την τηλεόραση την ώρα των ειδήσεων... Και η κυβέρνηση ανασχηματίστηκε. Αυτός που μας εκμεταλλευόταν από το παλιό του πόστο τώρα θα μας εκμεταλλεύεται από το καινούριο...παρηγορητικό, αλήθεια, να βλέπεις τα ανδρείκελα του πολιτικού προσκηνιου και παρασκηνίου να αλλάζουν τη σκυτάλη και να δοκιμάζουν τα υπουργεία σαν πουκάμισα μέχρι να αποφασίσουν σε ποιον ταιριάζει καλύτερα ποιο... Η παιδεία μαγειρεύεται ξανά και απλώς ελπίζουμε να μη γίνει η τροφή στο δείπνο των βρικολάκων. Λέτε άραγε να βγει κάτι καλό; Οι εξετάσεις, μέσα στο όλο σύστημα δε μου αρέσουν, το σύστημα το ίδιο δε μου αρέσει, η αξιοκρατία τους είναι η αναξιοκρατία μετονομασμένη... Για το θέμα παιδεία θα μιλήσω μια άλλη φορά γιατί είναι τεράστιο... Απλώς σκέφτομαι, στοχεύουν στη βελτίωση της κατάστασης (λέμε τώρα), ή να κάνουμε και πάλι την προσευχή μας; Βαρέθηκα. Και δε μ' αρέσει να βαριέμαι...δεν είναι δημιουργικό συναίσθημα, καθόλου. Πειράζει που βλέπω τα μεγάλια κεφάλια του κόσμου αυτού και χαίρομαι που έχω ένα μικρό αλλά περιεκτικό κεφάλι;... Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 4 Φεβρουαρίου 2009


Βόλτες στα παλιά

Γνωστούς δρόμους περπατάω, πάλι μόνη μου μιλάω

Πάλι κάτι μου θυμίζει τη ζωή που ξεστρατίζει

Ξεθαμμένα ονειράκια σα σταγόνες της βροχής

μου βρέχουνε το πρόσωπο και πέφτουν καταγής

Διασταυρώθηκαν τα μάτια με γνωστές παλιές φιγούρες

κι άκουσα πάλι τις γνωστές υποχθόνιες μουρμούρες

Μία θλίψη, ένα χάδι, μιας γνωστής φωνής χροιά

με τυλίγει κάθε μέρα σαν του παιδιού την αγκαλιά

που γαντζώνεται απ’ τον ωμό μου και μέσα μου κουρνιάζει

κι η αθωότητα του ακόμη μένει εδώ να με ξαφνιάζει

Το κορμί μου φλογισμένο πάλι άδικο ξερνάει

Με φαρμάκι κερασμένο είναι χρόνια και πονάει

Έχω τραβήξει μια γραμμή προς τον ήλιο που ανατέλλει

Έχω παλέψει να ξεφύγω και τα κατάφερα εν τέλει

Μες στο βλέμμα μου έχω πάλι κιτρινισμένες αναμνήσεις

Κάτι χάρτινες εικόνες κάτι μεγάλες συζητήσεις

Και τα βράδια συνεχίζω την ατέλειωτη μου βόλτα

σε δρομάκια και σε δρόμους που μαζί ήμασταν πρώτα

Πάλι γέλια ποτισμένο είναι το χώμα κι ο αέρας

Φιλτραρισμένη προδοσία υπό το φως θα ‘ναι της μέρας

Ξύλινα πιστεύω πριονισμένα προσεγμένα

Τα ροκανίδια τους κρυμμένα κι όπως όπως βολεμένα

Σε μια γωνιά γεμάτη σκόνη λόγια δίχως σημασία

πρόχειρα όλα στοιβαγμένα και τα ‘χει πνίξει η απελπισία

Σταμάτησα να προσπαθώ να σε γνωρίσω πάλι

μα κάθε βήμα μου θυμίζει το μεθύσι και τη ζάλη

Όχι πάλι, κάτι μέσα μου φωνάζει, όχι πάλι

Ίσως έφταιξα εγώ που δεν είμαι κάποια άλλη

Άγνωστη ώρα και γυρίζω το κλειδί στην κλειδαριά

Μέσα στο σπίτι μου μυρίζει μουχλιασμένη μοναξιά

Ιδρωμένη πορωμένη, στον πυρετό της έμπνευσης μου

παίρνω πένα και τρελαίνομαι στο πάθος της γραφής μου

Ειμ’ ο τρελός ο καλλιτέχνης που σκεπάζει κάθε βράδυ

το παράθυρο να κρύψει την κατάντια τη μεγάλη

Έτυχε να γεννηθώ σε κόσμο αταίριαστο μου

και γι’ αυτό τα βράδια φεύγω για να ψάξω τον δικό μου

Έτυχε να γεννηθώ μαζί με τ’ όνειρό μου

κι έτσι εκείνο ειμ’ εγώ κι εγώ το όνειρο μου

Είναι δικό μου και έτσι θα μείνει

Κι αν απάτες όλα είναι, δεν έχω πια καμιά ευθύνη

Σ’ αυτόν τον κόσμο που ζέχνει απ’ τα θεμέλια

δηλώνω πριν απ’ όλους για όλα μεταμέλεια

Το κεφάλι μου βουίζει και μια φωνή με νανουρίζει

Μου ‘μαθε να ταξιδεύω και ακόμη με στηρίζει

Κρύβεται μες στα τραγούδια και τους στίχους που χω γράψει

Αυτή οφείλεται για όλα που ως τώρα έχω υπάρξει

Ξύπνα με αύριο φωνή που θα ‘χουν όλ’ αλλάξει

Που θα ‘χει ο κόσμος μου μορφή και θα ‘ναι όλα εντάξει

Ξύπνα με αύριο λοιπόν, όποτε αυτό και να’ ναι

Για όλα τα χαμένα λόγια που ειπώθηκαν, λυπάμαι…

Διαβάστε περισσότερα...

Έχω τόσα πολλά να δώσω στους ανθρώπους...Μα γιατί δεν τα θέλουν; Εγώ τους αγαπώ. Ποτέ όμως δεν μπόρεσα να καταλάβω αν αγαπάν οι ίδιοι τον εαυτό τους και με ποιον τρόπο αγαπάν τους άλλους. Αν τους αγαπάν...Έχω τόσα πολλά μέσα στην καρδιά μου. Μα γιατί δεν μπορώ να τα εκφράσω; Εγώ ξέρω να αισθάνομαι. Πάντα όμως τρόμαζα από το απεριόριστο βάθος της ψυχής μου. Τόσο που καμιά φορά αναρωτιέμαι: Μα τι κάνω εγώ εδώ; Πού ανήκω; Αν ανήκω κάπου...

Έλλη
Διαβάστε περισσότερα...


no comments... Διαβάστε περισσότερα...


Πηγή:Pathfinder news, Γιώργος Δερμεντζόγλου Διαβάστε περισσότερα...

Ατέλειωτη σου λέω η νυχτα με τα ζόμπι...


Ο Υπουργός Παιδείας επανέλαβε πως για το μείζον ζήτημα της Παιδείας χρειάζεται συναίνεση και σύνθεση απόψεων, ενώ υπογράμμισε πως η Κυβέρνηση προσέρχεται στο διάλογο, χωρίς καμιά δέσμευση ή δογματισμό. Τη βούληση του ΠΑΣΟΚ να συμμετάσχει στο διάλογο εξέφρασε ο εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος Γιώργος Παπακωσταντίνου, υποστηρίζοντας ωστόσο ότι η απάντηση Σπηλιωτόπουλου στην επιστολή του ΠΑΣΟΚ δεν ήταν ικανοποιητική. Η Διδασκαλική Ομοσπονδία θα συμμετάσχει στο διάλογο, ωστόσο η παραμονή της σε αυτόν θα εξαρτηθεί από τις απαντήσεις που θα λάβει από το Υπουργείο στα αιτήματά της, δήλωσε στη ΝΕΤ 105,8 ο πρόεδρος της ΔΟΕ Δημήτρης Μπράτης. Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΟΛΜΕ αποφάσισε να συμμετάσχει μόνο στο διμερή διάλογο με το Υπουργείο Παιδείας. (Πηγή: Pathfinder news) Εμείς ρε παιδια, δεν εχει διάλογο; Όλοι οι ψωριάρηδες μαζί κι εμείς χώρια;


Συμπέρασμα: Άντε στο διάλογο όλοι... Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2009



...μερικά, μόνο, από τα σοβαρότερα περιστατικά που έγιναν την τελευταία 12ετία.

20/1/96, σε "σκούπα" στη Σκάλα Ωρωπού, ο αστυνόμος Διονύσης Καρακαϊδός σκοτώνει Αλβανό μετανάστη.
6/4/96, ο 25χρονος Αποστόλης Κεραμιδάς δολοφονείται από τον αστυνόμο Σάββα Αγαπίου στη Νίκαια.
14/6/96 Ο αγροφύλακας Αθανάσιος Μάτος δολοφονεί τον 20χρονο Φαντίλ Ναμπούζι, για δύο καρπούζια.
5/6/96, ο αστυφύλακας Ηρακλής Νικολακόπουλος σκοτώνει τον Γιώργο Φραγκογιάννη.
23/6/96, Ο Αναρχικός Χριστόφορος Μαρίνος, δολοφονείται από τις ειδικές δυνάμεις στην καμπίνα 53 του πλοίου "Πήγασος"
10/11/96, ο αστυνόμος της τροχαίας Δημ. Τρίμης σε μπλόκο έξω από τη Λειβαδιά σκοτώνει τον τσιγγάνο μικροπωλητή Τάσο Μουράτη που βρισκόταν ακινητοποιημένος στο έδαφος.
8/2/97, ο 19χρονος Εριόν χάνει τη ζωή του όταν «εξοστρακίστηκε» η σφαίρα από το όπλο του Μιλτιάδη Ανδρεόπουλου, των μεταβατικών αποσπασμάτων της αστυνομίας.
15/4/97, ο αστυνόμος Στέργιος Ταγάρας δολοφονεί δύο Αλβανούς στην Καστοριά.
25/5/97, ο 28χρονος Φίλιππος Παπαδόπουλος «γαζώνεται» κυριολεκτικά από τις σφαίρες των λιμενοφυλάκων που τον καταδιώκουν γιατί πήρε για βόλτα ένα εγκαταλελειμμένο σκάφος.
3/8/97, ο 26χρονος Ηλίας Μέξης δολοφονείται από τον αστυνόμο Τσαγκράκο, γιατί οδηγούσε ανάποδα σε μονόδρομο στη Νίκαια.
18/3/98, ο 29χρονος αγρότης Ιωάννης Κεχαιτης δολοφονείται στην Καστοριά «κατά λάθος» από μεθοριακή περίπολο της ΕΛΑΣ.
2/4/98, νεκρός από σφαίρες αστυνομικού στη Θεσσαλονίκη ο 29χρονος τσιγγάνος Άγγελος Τζελάλ.
27/5/98, ο 30χρονος Ευστράτιος Κυρέλης δολοφονείται στην Ξάνθη, από αστυνομική περίπολο.
5/6/98, ο 28χρονος Μπόκαρι Μπάχο πέφτει νεκρός από «τα εκφοβιστικά πυρά» μεθοριακής περιπόλου.
Οκτώβριος '98, πεθαίνει στα κρατητήρια του Μελιγαλά ο Πολωνός Σμπόμπεκ Μιέσιτς, καθώς η αστυνομία παρά τη ρητή εντολή της γιατρού αρνήθηκε να τον μεταφέρει σε νοσοκομείο.
23/10/98 ο 17χρονος Σέρβος μαθητής Μάρκο Μπουλάτοβιτς πυροβολείται στην καρδιά από τον αστυνόμο Βαντούλη γιατί θεωρήθηκε "ύποπτος για κλοπή".
27//1/99, ο αστυνόμος Κ. Ταολτσίδης δολοφονεί τον 23χρονο Γ. Μιγκίπη στη Θεσσαλονίκη.
13/3/99, στην Κοζάνη ο αστυφύλακας Αθανάσιος Καναβάς σκοτώνει τον Αλβανό Αρμπέν Βεζί.
16/7/99, ο Αλβανός Αρμπέν Σούφα δολοφονείται από την αστυνομία στη Φλώρινα.
16/1/00 Ο 24χρονος τσιγγάνος Θ. Βασιλόπουλος δολοφονείται από αστυνομικό στον Ασπρόπυργο.
19/1/00, ο 20χρονος Ρουμάνος Βασίλιε Ιόν δολοφονείται από αστυνομικούς στην πλατεία Βάθης.
22/2/00, ο Ρουμάνος Νικολάι Γκορέα δολοφονείται από αστυνομικό στην Πετρούπολη.
25/3/00, ο 17χρονος Νίκος Λεωνίδης, πρόσφυγας από τη τον ασφαλίτη Ατματζίδη στη Θεσσαλονίκη.
20/2/01, ο 23χρονος Μιχ. Κιβωτός πεθαίνει στις φυλακές Κορυδαλλού, έπασχε από καρδιά και μεσογειακή αναιμία αλλά οι εκκλήσεις του για μεταφορά σε νοσοκομείο αγνοήθηκαν.
24/10/01, ο αστυνομικός Γ. Τυλιανάκης δολοφονεί στο Ζεφύρι τον 21χρονο τσιγγάνο Μαρίνο Χριστόπουλο.
21/11/01, ο αστυφύλακας Γιάννης Ριζόπουλος δολοφονεί στην πλατεία Αμερικής τον 20χρονο Σέντακ Σελνίκου μετανάστη από την Αλβανία.
1/12/01, Συνοριοφύλακες πυροβολούν εναντίον δύο νεαρών Αλβανών σε παραμεθόριο χωριό της Θεσπρωτίας, ο ένας πέφτει νεκρός.
23/9/03 ο 18χρονος Αλβανός Βούλνετ Μπίτιτσι τραυματίζεται θανάσιμα από Έλληνα συνοροφύλακα όταν προσπάθησε να διασχίσει τα ελληνοαλβανικά σύνορα και τράπηκε σε φυγή.
7/5/03 "Μυστηριώδης" θάνατος του 25χρονου Αριστείδη Νεοφώτιστου στο αστυνομικό τμήμα της Νέας Φιλαδέλφειας. Το παιδί πήγε για εξακρίβωση και βγήκε σακατεμένο και νεκρό.
24/9/03 Συνοριοφύλακες που καταδίωκαν μετανάστες που είχαν περάσει τα σύνορα στην Ιεραπηγή Καστοριάς, πυροβολούν και σκοτώνουν 18χρονο Αλβανό.
9/12/03 Νεκρός από σφαίρες ειδικών φρουρών, ο 22χρονος Ηρακλής Μαραγκάκης. επειδή το αυτοκίνητο οπού επέβαινε δεν σταμάτησε σε μπλόκο των (Τ.Α.Ε) στην περιοχή Ανωγείων Ρεθύμνου.
13/1/04 O 42χρονος Μοχάμετ Χαμούτ πεθαίνει από "παθολογικά αίτια" ενώ κρατούνταν από την Αστυνομία Ρεθύμνου, με εμφανή τα σημάδια κακοποίησης και ξυλοδαρμού σύμφωνα με την ιατροδικαστική έκθεση.
13/3/04 πέθανε στα κρατητήρια του αστυνομικού τμήματος Βύρωνα όπου εκρατείτο για να απελαθεί o τριανταεξάχρονος Πολωνός Γιαντέους Κότσεβα.
21/12/04 Σε φρικτά βασανιστήρια (ξεγύμνωμα, φάλαγγα, εικονικές εκτελέσεις και άγριο ξύλο) υπέβαλε τουλάχιστον 40 Αφγανούς μετανάστες ομάδα αστυνομικών και ειδικών φρουρών - περίπου 15 - του Αστυνομικού Τμήματος του Αγίου Παντελεήμονα.
17/11/2006 . ο κύπριος φοιτητής Αυγουστίνος Δημητρίου ξυλοκοπείται ανηλεώς από 8 αστυνομικούς με πολιτικά άνευ αιτίας. Η αστυνομία αναφέρει ότι «έπεσε και χτύπησε σε ζαρντινιέρα». Για κακή τους τύχη η κάμερα της τιβι έχει καταγράψει όλο το περιστατικό.
6/12/2008 o 15χρονος Αλεξανδρος Γρηγοροπουλος εκτελειται απο τον ειδικο φρουρο επαμινωντα κορκονεα.οι αρχες δηλωσαν πως η σφαιρα που βρηκε στοχο την καρδια του παιδιου,ηταν απο προειδοποιητικη βολη,που εξωστρακιστηκε


ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ

16/11/1980 Νεκροί οι Σταματίνα Κανελλοπούλου και Ιάκωβος Κουμής από ξυλοδαρμό των ΜΑΤ κατά την διάρκεια της πορείας του πολυτεχνείου

17/11/1985. Νεκρός από πισώπλατο πυροβολισμό ο 15χρονος Μιχάλης Καλτεζάς. Ο αστυνομικός Αθανάσιος Μελίστας αθωώθηκε για « δολοφονία μεν αλλά εν βρασμώ ψυχής δε»


Όλοι οι θύτες κυκλοφορούν ελεύθεροι ανάμεσα μας.
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ - ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ

Aπο την ομαδα "μεμονωμενο περιστατικο νουμερο 81", facebook Διαβάστε περισσότερα...


"Όταν ενώνονται οι εικόνες του μυαλού με τη μουσική της καρδιάς, τότε δημιουργούνται τα όνειρα. Όταν μπορέσεις να δεις τις εικόνες μπροστά σου και να ακούσεις τη μουσική γύρω σου, τότε θα ξέρεις πως τα όνειρά σου πήραν ζωή χάρη σ' εσένα..."

Ελλη Διαβάστε περισσότερα...


Μια άθλια σκευωρία με πρωτοστάτη το ΛΑ.Ο.Σ εξυφαίνεται στα παρασκήνια της εξουσίας.
Η εξουσία τρομοκρατημένη από την εξέγερση του Δεκέμβρη ψάχνει για εξιλαστήρια θύματα,φοβάται τον ίδιο τον ίσκιο της και μέσα στο πανικό της κλιμακώνει τις προσπάθειες της να κλείσει το indymedia!
Το ζήτημα έφτασε στη βουλή και εκεί ο"προασπιστής της δημοκρατίας" και βουλευτής του ΛΑ.Ο.Σ βελόπουλος απαίτησε το άμεσο κλείσιμο του indymedia
αντιμετωπίζοντας φιλική υποδοχή και κατανόηση από τους υπουργούς και βουλευτές της κυβερνητικής παράταξης...
Το αντίπαλο γκρουπ πανηγυρίζει για τη μεγάλη νίκη του και εντείνει τις προσπάθεις του να διαδοθεί μεταφράζοντας τις διακηρύξεις του στα αγγλικά,γαλλικά και ισπανικά.
Οι φασίστες ονειρεύονται ότι έστησαν έναν θανάσιμο κλειό γύρω από το indymedia ενός αναντικατάστατου μέσου ενναλικτικής ενημέρωσης,ανάλυσης,διαλόγ
ου,βιβλιοθήκης και εκεί όπου το πνεύμα και το γράμμα της εξέγερσης βρήκαν φιλόξενο έδαφος να ανθίσουν.
Το ίδιο το indymedia αντιλαμβανόμενο την κλιμάκωση της επίθεσης προωθεί στην πρώτη σελίδα του ΌΛΕΣ τις βρώμικες πτυχές αυτής της επιχείρησης φίμωσης της ελεύθερης έκφρασης στην ελλάδα.(η κρισιμότητα της κατάστασης είναι τέτοια ώστε τις τελευταίες ώρες είναι αδύνατο να έχεις πρόσβαση στη σελίδα του indymedia καθώς όλοι μπαίνουν για να δουν τί γίνεται!)
ΤΩΡΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΠΟΤΕ το γκρουπ μας χρειάζεται ενίσχυση και διάδοση για να σταματήσουμε τη φασιστική φίμωση ενός από τα πιο δημοφιλή και ουσιαστικά σάιτς αυτής της χώρας!
Θα κάνουμε τα πάντα(συμπεριλαμβανομένων και των διαδηλώσεων) για να αποτρέψουμε το κλείσιμο του.
Το λιγότερο σε όλα αυτά είναι να προτείνουμε στους άλλους φίλους μας να γίνουν μέλη αυτού του γκρουπ αλλά και αυτό έχει τη σημασία του.
ΤΩΡΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΠΟΤΕ έχει άλλωστε σημασία να δειχτεί ότι οι υποστηριχτές της ελεύθερης έκφρασης είναι πολύ περισσότεροι και συσπειρωμένοι ενάντια στα φασιστικά κοράκια που θέλουν να φιμώσουν τις φωνές της αντίστασης,της απελευθέρωσης,της εξέγερσης.
Το κλείσιμο άλλωστε του indymedia θα δημιουργούσε ένα προηγούμενο απαράδεκτο για τη λειτουργία των άλλων σάιτς εναλλακτικής ενημέρωσης και αντιπληροφόρησης.
ΔΙΑΔΟΣΤΕ ΤΩΡΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΓΚΡΟΥΠ ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΤΕ!
Aπο την ομάδα να κλεισει το group λουκετο στο Indymedia
Διαβάστε περισσότερα...

WHY DID YOU PUT ME IN THIS DAMNED WORLD?
Διαβάστε περισσότερα...


Μηνύματα σε τοιχους...

"Παγκοσμιοποιείστε την αντίσταση."

"Εγώ όσο αντέχω θα συνεχίζω"

"Εσείς μιλάτε για βιτρίνες εμείς μιλάμε για ζωές"

"Μην τα περιμένετε όλα από την αστυνομία. Χτυπηθείτε μόνοι σας"

"Τα πάντα ήταν διαφορετικά πριν αλλάξουν όλα"

"Δε θα σιωπήσουμε"

"Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός"

"Πολιορκείστε τους 8 για να ελευθερωθούμε όλοι"

"Ας είμαστε ρεαλιστές. Ας ζητάμε το αδύνατο!"

"Ενώ εσείς κοιμόσασταν..."

"Ο πλιτισμός τους σβήνει άμα τους κοπεί το ρεύμα."

"Το lifestyle είναι μαγικό. Από μηδενικό σε κάνει νούμερο"

Διαβάστε περισσότερα...
Αν παρατηρείτε κάποια ομοιότητα στη ζωή σας με την παραπάνω γελοιογραφία...μάλλον πρέπει να προβληματιστείτε! Unplag yourself!!! Διαβάστε περισσότερα...

ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΧΩΡΙΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

Σβήστε την τηλεόραση!
Για μια μέρα, έστω.
Δείξτε τους την δύναμη του κοινού.
Μην τους δώσετε άλλο το δικαίωμα της χειραγώγησής μας.
Ζητάμε ανεξάρτητη και αντικειμενική πληροφόρηση, έγκαιρη, έγκυρη και σοβαρή ενημέρωση, χωρίς ροζ και κίτρινες αποχρώσεις.

Λέμε όχι:
Στην παραπληροφόρηση της διαπλοκής.
Στα χειραγωγούμενα ΜΜΕ.
Στην συγκάλυψη των σοβαρών θεμάτων.
Στις εκπομπές - σκουπίδια χάριν τηλεθέασης.
Στα μονοθεματικά δελτία ειδήσεων.


Απαιτούμε σεβασμό και ποιότητα.

Κλείνουμε την τηλεόραση στις 11 Φεβρουαρίου.

Όλοι και ολες μας!


Υ.Γ Στείλτε το με mail στους γνωστούς σας. Ας τους αποδείξουμε οτι δεν ανεχόμαστε άλλο τα σκουπίδια τους.


Aπο την ομάδα: να κλείσει το group "λουκετο στο Indymedia" Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 2 Φεβρουαρίου 2009


Αντίστροφη μέτρηση

Αυτά που φοβάμαι τα ντύνω με ψέμα

και όσα μου λείπουν τα κρύβω βαθιά

Μπορεί να πονάω μα σηκώνω το βλέμμα

Μετράω το χρόνο αντίστροφα πια

Τα λόγια μου λίγα και οι σκέψεις μυριάδες

Τα μάτια μου κλείνω μα δάκρυα κυλούν

Εξέγερση πάθους κι οργής σε αράδες

Ξεχύνονται οι λέξεις και δράση ζητούν

Μιλάω στους τοίχους, ξεσπάω μονάχη

Κανείς δεν ακούει, λείπουν όλοι από ‘δω

Στην πρώτη γραμμή είμαι μόνη στη μάχη

Τόσος κόσμος τριγύρω μα είμαι μόνο εγώ

Τα δάκρυα σκουπίζω, ξεσπάω σε γέλια

Φοβάμαι την τρέλα που φέρνει η οργή

Τα μάτια γυαλίζουν, κυλάει το αίμα

Εκδίκηση ζήτησε πριν φύγει η ζωή

Οργή και απόγνωση, οι καρδιές μας στα χέρια

Η φωτιά της αλήθειας φουντώνει ξανά

Μπορεί να πονάμε μα ορμάμε στο τέρμα

Μετράμε το χρόνο αντίστροφα πια.

Διαβάστε περισσότερα...

Τάσεις φυγής

Κι εκεί που κάθομαι πετάω και ξεχνιέμαι

Φαίνεται μάταια για όλα πως καυχιέμαι

Μακάρι αλήθεια αυτός ο κόσμος να υπήρχε

και με μια κίνηση να πήγαινα εκεί

Κι εκεί που κάθομαι φτερά φοράω στις σκέψεις

Όσα σου πω αυτό το βράδυ μην πιστέψεις

Είμαι ένα ψέμα που ο χρόνος δε γιατρεύει

Είμαι στα χείλη απελπισμένη προσευχή

Κι εκεί που κάθομαι τα πάντα σκοτεινιάζουν

γίνονται ένα και μορφή ξανά αλλάζουν

Κάποιες φωνές ταρακουνούν την ησυχία

και με χλευάζουν που διαλέγω τη σιωπή

Κι εκεί που κάθομαι ταυτόχρονα έχω φύγει

Είμαι μεγάλη μα φαντάζω τόσο λίγη

Είμαι χαμένη μα τον δρόμο μου τον βρήκα

Είμαι ένα τραύμα που συνέχεια αιμορραγεί

Κι αν το προφέρω αυτό που θέλω θα πονέσει

Μόνο η φυγή μπορεί το φόβο να γιατρέψει

Μονό η φυγή κι όταν γυρίσω να ‘χω αλλάξει

Με όσα ευχήθηκα κι εγώ να ‘χω ταιριάξει…

Διαβάστε περισσότερα...


Η Επανάσταση αρχίζει απ' το σπίτι...

Πολλές φορές το θέμα δεν είναι μόνο η κοινωνία... Η κοινωνία μας απαρτίζεται από μικρότερου μεγέθους κοινωνίες και πάει λέγοντας. Η πρώτη μικρογραφία κοινωνίας που θα αντικρύσει κανείς με το που θα πάρει την πρώτη του ανάσα σε αυτόν τον κόσμο, είναι η οικογένεια. Άλλοι λένε πως ένας άνθρωπος είναι μόνο οι εμπειρίες του, άλλοι λένε μόνο τα γονίδιά του, άλλοι υποστηρίζουν πως η ψυχοσύνθεση ενός ανθρώπου επηρεάζεται και από τα δυο (πράγμα που πιστεύω κι εγώ). Ό, τι και αν πιστεύει κανείς, όμως, είναι δύσκολο να αμφισβητηθέι η τεράστια επίδραση της οικογένειας, με διάφορους τρόπους, σε κάθε περίσταση.
Μιας και πρόκειται για ένα τεράστιο θέμα προς ανάλυση, θα αρκεστώ στο να αναφερθώ σε όσους γονείς κάνουν κατάχρηση αγάπης άλλα και της γνωστής φράσης "για το καλό σου". Προφανώς δεν αφορά το θέμα καθέναν από εσάς ούτε είναι ευτυχώς, όλοι ίδιοι. Ξέρω όμως πολλές περιπτώσεις, εξαιρώντας ευτυχώς τον εαυτό μου, που θα ήθελαν πολύ να πουνε κάτι γι' αυτό. Πολύ από αυτούς τους γονείς, λοιπόν, που κατχρώνται τη ιδιότητά τους, καταλήγουν είτε άθελά τους, είτε από πλήρη ακαταλληλότητα, να μετατρέπονται απο στηρίγματα των παιδιών τους σε καταδίκες τους. Ξέρουμε άραγε λίγους γονείς που έχουν επιθυμίες για λογαριασμό των παιδιών τους, έχοντας "ξεχάσει" να κάνουν στο ίδιο την παναπλούστατη ερώτηση εκείνο τι θέλει για τη ζωή ΤΟΥ; Και όταν έρχεται η στιγμή το παιδί να προφέρει δειλά κάποιο από τα θέλω του, ξαφνικά ξεσπάει η καταιγίδα. Όταν οι εκφοβισμοί δεν πιάνουν, αρχίζουν οι συναισθηματικοί εκβιασμοί. Ξέρετε, από αυτούς που επιστρατεύονται για τη δημιουργία τύψεων από το πουθενά. Φράσεις όπως "εμείς που σε αναθρέψαμε, που σε σπουδάσαμε" κλπ εκσφενδονίζονται από τα στόματα τους προκειμένου να σου επισημάνουν το πόσο πολύ σε αγάπησαν και να αναδείξουν την αντίθεση με το πώς εσύ τους το ξέπληρώνεις. Με το να έχεις, δηλαδή, δικιές σου επιθυμίες. Ανύκουστο! Θα μπορούσα βέβαια εδώ να γίνω σκληρή και να ρωτήσω, από πότε η αγάπη και τα στοιχειώδη πράγματα αποτελούν μέσα εκβιασμού; Με αναθρέψατε... Ποιος φυσιολογικός και συνειδητοποιημένος άνθρωπος θα έφερνε στον κόσμο ένα παιδί, για να το αφήσει στον κάδο να πεθάνει; Όταν δηλαδή με γεννούσατε, θα σκεφτεί το εκάστοτε παιδί, δεν ξέρατε ότι θα πρέπει να με αναθρέψετε; Γιατί όταν σε εκβιάζει κανείς μέσα από την ίδια σου την ύπαρξη, σε κάνει να αναρωτιέσαι μήπως τελικά σε ανέθρεψε για να μπορεί αργότερα να σου ζητήσει ότι θέλει σε αντάλλαγμα. Όταν ας πουμε συνειδητοποιήσει πως δεν είσαι κλώνος του άλλα ένα ξεχωριστό άτομο με δική του σκέψη, δικές του επιθυμίες και δικά του συναισθήματα. Ακόμη και οι κλώνοι, βέβαια μοιάζουν μόνο εξωτερικά... Αξιέπαινος λοιπόν κάθε γονιός που αναθρέφει το παιδί του, άλλα δεν είναι αυτός λόγος εκβιασμού. Πόσο μάλλον όταν αυτοαποκαλούνται οι μόνοι ανιδιοτελείς άνθρωποι που θα σε αγαπήσουν δίχως ανταλλάγματα και χωρίς εγωισμούς. Δεν ξέρω βέβαια κατα πόσο ταιριάζει η λέξη ανιδιοτέλεια με τη φράση "αν κάνεις αυτό, απο μένα δε θα ξαναδείς λεφτά" και με άλλες παρόμοιες.
Να διευκρινίσω, φυσικά, πως δεν αναφέρομαι σε παιδιά που εχουν εκτροχιαστεί με οποιονδήποτε τρόπο, αλλά σε παιδιά όπως εσείς κι εγώ που απλώς τολμάμε να έχουμε δικά μας όνειρα. Όταν μιλάμε, όμως για ανατροφή ενός παιδιού, δεν αναφερόμαστε μόνο στο χρηματικό κομμάτι. Μιλάμε και για το κομμάτι εκείνο που φαντάζει πια πολυτέλεια σε πολλές οικογένειες. Το ψυχολογικό. Το ότι κάποιος με το που γίνεται γονιός αυτομάτως είναι στο απυρόβλητο και ό,τι λέει ή πιστεύει είναι το σωστό, συγχωρήστε με, αλλά δεν το καταλαβαίνω. Όσο για τη μεγαλύτερη πείρα, που πολλοί θα αναφέρουν ως προσόν των γονιών, έχω να πω πως άλλο η ποιότητα και άλλο η ποσότητα. Μπορεί μέσα στις εκατομμύρια εμπειρίες που έχει κανείς, να μην ανήκει κάποια που έχω βιώσει εγώ κι ας είμαι πιο μικρή. Και για να πω και το κλισέ της ημέρας, ακόμη κι αν ισχυεί πως οι γονείς έχουν το αλάθητο, ας μας αφήσουν να κάνουμε και κανένα λάθος μπας και ξεστραβωθούμε να μάθουμε κι εμείς τίποτε. Δε νομίζω εκείνοι την πείρα που τόσο περηφανεύονται ότι έχουν, να την απέκτησαν αφήνοντας άλλους να ζουν στη θέση τους. Σίγουρα δεν εννοώ να μας βλέπουν να οδεύουμε προς τον γκρεμό και να κάθονται να μας κοιτάνε. Νομίζω πως δεν είναι κάθε περίπτωση κι ένας γκρεμός. Εδώ μιλάμε για πλήρη κατάχρηση της ιδιότητας του γονιού. Για να επανέλθω, όμως, στον ψυχολογικό παράγοντα που ανέφερα παραπάνω, πόσοι γονείς έχουν την ικανότητα να πλησιάσουν και να γνωρίσουν ουσιαστικά το ίδιο τους το παιδί; Η λέξεις κλειδιά είναι σεβασμός και κατανόηση ακόμη κι όταν υπάρχουν διαφωνίες. Το γεγονός πως το παιδί έχει μικρότερη ηλικία δεν αναιρεί τον σεβασμό. Οι φράσεις όπως "θα κάνεις ό,τι σου λέω εγώ!", "είμαι γονιός και ανησυχώ", "είμαι γονιός και έχω δίκιο", "είμαι γονιός και για 'σένα θέλω...", με κάνουν να θέλω να φωνάξω ένα δυνατό "ΦΤΑΝΕΙ!". Κι εγώ για μενα κάτι θέλω άλλα δεν κάθισες ποτέ να με ακούσεις. Διαφωνία μαζί τους σημαίνει ότι κάποιος παρέσυρε τον κανακάρη ή τη θυγατέρα τους σε ακόλαστα μονοπάτια. Ούτε που να διανοηθούν ότι το παιδί τους έχει δική του άποψη. Σα να είναι πρόβατο σε μαντρί κι αν βγει έξω θα το φάνε οι λύκοι. Αλλοίμονο όμως σε αυτούς τους γονείς που τελικά κατάφεραν να κάνουν το παιδί τους, όντως τόσο εξαρτημένο και μαλθακό όσο ένα αρνί, όταν κάποτε συνειδητοποιήσουν πως αντί για καλό, του έκαναν κακό. Και αλλοίμονο για το ίδιο το παιδί που όταν θα μεγαλώσει θα κοιτάξει πίσω του και θα δει μια χαμένη ζωή που δε γυρίζει πια. Μια ζωή που δεν ήταν δική του...
Και όλο αυτό έρχεται τόσο ωραία και κολλάει ξανά σαν παζλ με την ευρύτερη κοινωνία. Η οποία με τη σειρά της προσφέροντας στους νέους άπειρες ευκαιρίες να ανεξαρτητοποιηθούν, τους βοηθάει με περισσή χαρά στο να επιστρέψουν πίσω στο μαντρί και να ζήσουν ως πρόβατα μέχρι την ηλικία των 30 και... Το μυστήριο είναι πως όταν αυτό συμβεί κάποιοι από τους γονείς που τόσο πολύ αγαπόυν τα παιδιά τους, δείχνουν να χαίρονται. Είτε επειδή δικαιώθηκαν σε κάτι και τότε βάζουν το δάχτυλο στον κρόταφο σε μια εκνευριστική παντομίμα της φράσης "στα 'λεγα εγώ", είτε επειδή πολύ απλά χαίρονται που σε έχουν τόσο πολύ κοντά τους. Μέσα στο βρακί τους δηλαδή με το συμπάθειο! Κάπου άκουσα πως κάτι τέτοια συμβαίνουν μόνο στην Ελλάδα. Άραγε ισχυεί; Αχ, Ελληνίδα μάνα...
Διαβάστε περισσότερα...

La Rage
Με εξοργίζουν οι άνθρωποι που κάθε νέο παιδί όταν διαμαρτύρεται το αντιμετωπίζουν σαν κακοποιό στoιχείο και οτιδήποτε άσχημο συμβαίνει του το καταλογίζουν αβίαστα. Μάλλον φταίμε που φωνάζουμε ακόμη και δεν καθόμαστε στ' αβγά μας αφήνοντάς τους να μας καβαλήσουν. Αναρωτιέμαι μήπως να τους πούμε και "περάστε, είσοδος ελεύθερη, γαμήστε ό,τι βρείτε"; Φταίμε που ζούμε έντονα τη ζωή μας τώρα που μπορούμε. Φταίμε για τον παρορμητισμό μας, για τα όνειρά μας που τολμάν να διαφέρουν από τα καθιερωμένα, που τολμάν να μην ψάχνουν την ασφάλεια αλλα το αστέρι που κρύβει ο κάθε άνθρωπος στην ψυχή του και τον καθοδηγεί στο δρόμο που του ταιριάζει καλύτερα...Για ποια αστέρια μας μιλάει κι αυτή τώρα, θα σκεφτεί κάποιος...Κι όμως μας έχουνε κάνει να μην ψάχνουμε αρκετά την ψυχή μας. Δεν προλαβαίνουμε καν να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και να τον αφήσουμε ελεύθερο να υπάρξει διαφορετικός από τους άλλους. Σα ρομποτάκια...Κι εμείς οι νέοι φταίμε και που αναπνέουμε τελικά. Πώς θα ήταν άραγε αν ήμουν συμβιβασμένη και μαλθακή στα 23 μου χρόνια; Θα ήμουν πιο ασφαλής...Να τη βράσω την ασφάλεια της μιζέριας. Δεν τη θέλω, τη χαρίζω σε όποιον την προτιμά...
Με εξοργίζουν οι "δήθεν" που νομίζουν πως είναι ανώτεροι επειδή υποτάχτηκαν στους τύπους και παραχώθηκαν πίσω από τη φράση "τι θα πει ο κόσμος" για να γίνουν αρεστοί σε όσους εντυπωσιάζονται με φαινομενικές φαμφάρες. Και μέσα κενό...
Μ' εξοργίζουν οι κυβερνήσεις και η κλισέ πια διαφθορά που παρατηρείται σ'αυτές. Ούτε ένας για πρωτοτυπία δε σκέφτηκε να νοιαστεί πραγματικά.
Μ' εξοργίζει που άνθρωποι κούφιοι αναγνωρίζονται ως σπουδαίοι και μυαλά φωτισμένα παραμένουν στην αφάνεια ώσπου να σβήσει το φως τους ανεκμετάλλευτο.
Μ' εξοργίζει η εξουσία επειδή τυχαία κάποιος βρέθηκε από πάνω και ατυχώς κάποιος βρέθηκε στη θέση του θύματος κι έτσι κυλάει η ροή του κόσμου.
Μ' εξοργίζουν οι βολεμένοι που ό,τι παρεκκλίνει από την τραγική γαλήνη τους του κολλάν την ταμπέλα "γραφικό", "ονειροπαρμένο" κλπ.
Μ' εξοργίζουν οι άνθρωποι που ζουν στις πλάτες των άλλων παρασιτικά και θεωρούνται εξυπνοι.
Μ' εξοργίζει που στις μέρες μας ένα ελεύθερο πνεύμα δεν το παίρνει κανείς στα σοβαρά.
Μ' εξοργίζει ο κόσμος όπως τον κατάντησαν οι άνθρωποι αλλά και όσοι δε βγαίνουν να μιλήσουν.
Δε με νοιάζει αν κάποιοι με θεωρούν γραφική. Δεν εξοργίζομαι γιατί έτσι απλώς με δικαιώνουν...
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου 2009


Η πρώτη μου ποιητική συλλογή, έχει τον τίτλο όλα φωτιά*. Την ονόμασα έτσι πριν δυο χρόνια κι όμως είναι τόσο επίκαιρη αυτή τη στιγμή που σκέφτομαι ότι δε θα μπορούσα να είχα βρει καταλληλότερο τίτλο... Όλα φωτιά μέσα σου και γύρω σου... Όλα σε προκαλούν να τα κάψεις κι από την άλλη το αίμα σου είναι το ίδιο μια ανεξάντλητη φωτιά που καίει. Τα μάτια σου είναι φωτιά όταν κοιτάς στον καθρέφτη και υπόσχεσαι ότι εσύ θα τα καταφέρεις. Η ψυχή σου είναι φωτιά όταν πεισμώνεις ενάντια σε όσα πονάνε. Ποιός δε θα ήθελε να βάλει φωτιά στην αδικία που πλέον μαστίζει την ανθρωπότητα χειρότερη κι από τις ανίατες ασθένειες; Ποιός δε θα ήθελε να κάψει κάθε υπόνοια συμφέροντος που έρποντας καθορίζει μ' έναν βρώμικο και υποχθόνιο τρόπο τις ζωές των ανθρώπων; Ποιος δε θα 'θελε να βάλει φωτιά στην απροκάλυπτη κοροιδία, την εύκολη προδοσία και την ανεξήγητη κακία που θεριεύει και κυριέυει μέρα με τη μέρα πλήθη και πλήθη ανθρώπων; Ανθρώπων που παίζουν με τις ζωές των άλλων απλά και μόνο επειδή μπορούν να το κάνουν. Που σε ανεβάζουν και σε γκρεμίζουν μόνο και μόνο για να γεμίσουν την άδεια από νόημα και κάθε είδους συναίσθημα ζωή τους. Αλλά ποιος ακόμη δε θα 'θελε να κάψει ολοσχερώς και την έλλειψη κρίσης και αντίληψης που παρατηρείται ακόμη και σε κάποιους που μπορούν να καθορίσουν το μέλλον και τους στόχους μας; Αυτοί είναι που σε καταστρέφουν, πολλές φορές επικαλούμενοι ακόμη και το καλό σου, επειδή δεν έχουν τη στοιχειώδη ικανότητα να καταλάβουν τα πιο δεδομένα κι ευνόητα πράγματα. Παρ' ολ' αυτά εσύ θα πρέπει να τους υπακούς. Είτε επειδή είναι το αφεντικό σου, είτε κάποιος πριστάμενός σου, είτε ο καθηγητής σου, είτε ακόμη και οι ίδιοι σου οι γονείς. Φωτιά λοιπόν, σε καθετί που καταστρατηγεί αυθαίρετα τα όνειρα μας. Φωτιά σε κάθε φόβο που προσπαθεί να εγκλωβίσει και να αποπροσανατολίσει την ψυχή μας απ' όσα στ' αλήθεια μας γεμίζουν. Απ' όσα στ' αλήθεια θέλουμε. Φωτιά σε όσα έντυσαν κάποιοι "σημαντικοί" με θεικό μανδύα μόνο και μόνο για να κουμαντάρουν τους άβουλους όχλους και προσπαθούν να πείσουν και όσους λίγους σκεπτόμενους απέμειναν πως είναι η αλήθεια. Εμείς δεν ανήκουμε σ' αυτούς τους όχλους! Όλα φωτιά, μήπως επέλθει η αναγέννηση. Όλα φωτιά και μέσα μας που πυροδοτείται από την ίδια μας τη ζωή, την οποια εμείς δεν έχουμε ξεχάσει να ζούμε...

*Όσα ποίηματα διαβάσετε σε αυτον τον ιστότοπο είναι κατοχυρωμένα όσον αφορά τα πνευματικά δικαιώματα, για παν ενδεχόμενο.
Διαβάστε περισσότερα...

"...και σε ρωτάω να μου πεις γιατί είμαι ακόμα θλιμμένη
για μια γυάλινη κούκλα παλιά, σπασμένη
Και σε ρωτάω να μου πεις γιατί η ψυχή μου επιμένει
λες απ' το ίδιο γυαλί να 'μαι κι εγώ φτιαγμένη;..."
Sadahzinia
Διαβάστε περισσότερα...
Δεν είναι καθόλου εύκολο να εκφραστει κανείς όταν οι σκέψεις του μοιάζουν σαν όχλος σε διαμαρτυρία...όταν είναι μυριάδες και μπλέκονται κουβάρι γύρω από το μυαλό του... Κι όταν ακόμη προσπαθεί να το κάνει, νιώθει ότι βουλιάζει σ' έναν ωκεανό από απελπισία και οργή. Όλα πρέπει να ακουστούν. Όλα πρέπει να δουν το φως του ήλιου. Μα πότε μαζεύτηκαν τόσα πολλά; Για ποιο να πρωτομιλήσω; Οι τρόποι για να το κάνω είναι αραγε περισσότεροι από όσους βλέπω εγώ; Όποτε σκέφτηκα να μιλήσω λίγο πιο δυνατα κάτι μπήκε στο δρόμο μου προσπαθώντας να σπάσει τα φτερά μου. Κοιτούσα φαίνεται πολύ ψηλά... Δεν πρέπει όμως να μένουν άλλο μέσα μας οι σκέψεις...σαπίζουν ανεκμετάλλευτες και βρωμάνε. Κάποιος τρόπος θα υπάρχει...Χμμμ. Σκέφτομαι πως οι άνθρωποι μπορούν να εκφραστούν μέσα από στίχους. Είναι ένας από τους τρόπους που λέγαμε...Εγώ γράφω στίχους από τη 2α Λυκείου...Οι οποίοι, όμως, για να ακουστούν θα πρέπει κάποιος να ενδιαφερθεί γι' αυτούς. Αν θελήσω να εκδώσω την ποιητική μου συλλογή, ας πούμε, ποιος θα βρεθεί να την εκδώσει; Αν θελήσω να βάλω στους στίχους μουσική ποιος θα γράψει τη μουσική για μένα; Δυστυχώς δεν έχω ασχοληθεί με το κομμάτι της μουσικής επένδυσης κι εκεί μπορεί να χρειαζόμουν βοήθεια. Το μόνο που θέλω να πω αναφερόμενη σε αυτό, είναι πως ξαφνικά μου ήρθε μια ιδέα. Μπορεί να είναι και τρελή αλλά οκ, μικρή είμαι ακόμη και δε γουστάρω να σκέφτομαι λογικά. Αν κάποιος από εσάς, μένει Θεσσαλονίκη και έχει εμπειρία από μουσική, αν έχει ακούσματα όπως Low Bap και θα ήθελε να δώσουμε μια ευκαιρία και στη δική μας φωνή, ας στείλει e-mail στην παραπάνω διεύθυνση. Ένα πράγμα έχω μάθει τόσα χρόνια. ΠΟΤΕ ΜΗ ΛΕΣ ΠΟΤΕ! Διαβάστε περισσότερα...

Let me be

Κι αν δεν πετύχω στη ζωή μου ούτε ένα όνειρο,

γιατί ο κόσμος σου εμπόδια θα μου στήνει,

κι αν οι ευχές μου δε θυμίζουν κάτι ανθρώπινο,

σε μία γη όπου κανείς δεν έχει μείνει,

δε θα με νοιάξει, πίστεψε με, και πολύ,

έχω ακόμη φαντασία και πετάω

Έχω οχυρώσει τη δική μου μικρή γη,

και μέσα έκλεισα αυτά που αγαπάω

Και αν δε γίνω μια σπουδαία παρουσία

σ’ αυτόν τον κόσμο που οι σπουδαίοι με τρομάζουν,

δεν με πειράζει, δίνω άλλη ερμηνεία:

σπουδαίοι είναι, όσοι στον κόσμο σου δε μοιάζουν.

Άσε με τώρα μη μου λες μεγάλα λόγια

και μη μου δείχνεις ποιους θαυμάζετε εσείς

Δε θα πειράξει από εσάς κανείς τη φλόγα

μίας ζωής που μου χαρίσανε μικρής

Άσε με να ‘μαι όπως θέλω, μη με κρίνεις

Εσύ δεν ξέρεις και τα μάτια έχεις κλειστά

Άσε μ’ εμένα κι ότι θες εσύ να γίνεις

σ’ αυτόν τον κόσμο που όλα είναι επιτρεπτά

Να καμαρώνεις που σε έχουν για σπουδαίο

Εμένα άσε με, δε θέλω τέτοιες δόξες

Εγώ βαρέθηκα τον κόσμο τον χυδαίο

μαζί και όλες τις ηλίθιές του λόξες

Άσε με να ‘μαι, να υπάρχω ν’ αναπνέω

Μην ασχολείσαι εσύ μαζί μου, είσαι σπουδαίος

Όσο μιλάς εγώ από πόνο καταρρέω

Άλλος ένας λέω μέσα μου χαμένος

Διαβάστε περισσότερα...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα