Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2009



My fairy is called Moth Willowdancer
She is a caster of weird dreams.
She lives close to crystal caverns and stalagtite grottos.
She is only seen when the bees swarm and the crickets chirrup.
She collects crystals to wear on her dresses. She has delicate green coloured wings like a cicada.
Get your free fairy name here!

Προσωπικα πιστευω στις νεραιδες...με συναρπαζουν γιατι ειναι ανθρωπομορφα πλασματα με φτερα, συμβολο της ελευθεριας... πως θα σας ελεγαν αν ησασταν μια νεραιδα; Find out!
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2009






ΙΙΙ.

Έτσι μιλώ γιά σένα καί γιά μένα

Επειδή σ’αγαπώ καί στήν αγάπη ξέρω
Νά μπαίνω σάν Πανσέληνος
Από παντού,γιά τό μικρό τό πόδι σού μές στ’αχανή
σεντόνια
Νά μαδάω γιασεμιά κι έχω τή δύναμη
Αποκοιμισμένη,νά φυσώ νά σέ πηγαίνω
Μές από φεγγαρά περάσματα καί κρυφές τής θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα μέ αράχνες πού ασημίζουμε

Ακουστά σ’έχουν τά κύματα
Πώς χαιδεύεις,πώς φιλάς
Πώς λές ψιθυριστά τό "τί" καί τό "έ"
Τριγύρω στό λαιμό στόν όρμο
Πάντα εμείς τό φώς κι η σκιά

Πάντα εσύ τ’αστεράκι καί πάντα εγώ τό σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ τό λιμάνι κι εγώ τό φανάρι τό δεξιά
Τό βρεγμένο μουράγιο καί η λάμψη επάνω στά κουπιά

Ψηλά στό σπίτι μέ τίς κληματίδες
Τά δετά τριαντάφυλλα,καί τό νερό πού κρυώνει
Πάντα εσύ τό πέτρινο άγαλμα καί πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει
Τό γερτό παντζούρι εσύ,ο αέρας πού τό ανοίγει εγώ
Επειδή σ’αγαπώ καί σ’αγαπώ
Πάντα Εσύ τό νόμισμα καί εγώ η λατρεία πού τό
Εξαργυρώνει:

Τόσο η νύχτα,τόσο η βοή στόν άνεμο
Τόσο η στάλα στόν αέρα,τόσο η σιγαλιά
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τ’ουρανού με τ’άστρα
Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή

Πού πιά δέν έχω τίποτε άλλο
Μές στούς τέσσερις τοίχους,τό ταβάνι,τό πάτωμα
Νά φωνάζω από σένα καί νά μέ χτυπά η φωνή μου
Νά μυρίζω από σένα καί ν’αγριεύουν οί άνθρωποι
Επειδή τό αδοκίμαστο καί τό απ’αλλού φερμένο
Δέν τ’αντέχουν οί άνθρωποι κι είναι νωρίς,μ’ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ γιά σένα καί γιά μένα.

ΙV.

Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν,μ’ακούς
Δέν έχουν εξημερωθεί τά τέρατα μ’ακούς
Τό χαμένο μου τό αίμα καί τό μυτερό,μ’ακούς
Μαχαίρι
Σάν κριάρι πού τρέχει μές στούς ουρανούς
Καί τών άστρων τούς κλώνους τσακίζει,μ’ακούς
Είμ’εγώ,μ’ακούς
Σ’αγαπώ,μ’ακούς
agapimeno mou!!

Elli Prantzou στις 11:12 μ.μ. 21 Μαρτίου
ανατριχιαζω με το συγκεκριμενο...δεν ξερω, μ' αγγιζει παρα πολυ..!

Κ. Κ. στις 11:26 μ.μ. 21 Μαρτίου
Υπέροχο! Υπέροχος τούτος ο Ελύτης έτσι κι αλλιώς!
Και διακρίνω ότι μας αγγίζουν ίδια πράγματα και αυτό είναι ευχάριστο, γιατί η επικοινωνία μας είναι απαραίτητη σήμερα όσο ποτέ!
Να είσαι καλά!

Elli Prantzou στις 11:41 μ.μ. 21 Μαρτίου
Nai einai aparaititi kai ginetai akomi pio aparaititi otan diapistonei kaneis pos i omada anthropon poy exoyn koina endiaferonta mazi toy einai mikri kai dyskola vriskei meli tis...
Na eiste kala ki eseis...

D. E. στις 12:23 π.μ. 22 Μαρτίου
einai apla teleio..apo ta agapimena m!!!!

Β. Σ. στις 1:04 π.μ. 22 Μαρτίου
Φυσικά ένας από τους μεγαλύτερους ύμνους στον έρωτα (και όχι μόνο)...αλλά Έλλη μ θα μου επιτρέψεις να διαφωνήσω πως είναι μικρή αυτή η ομάδα των ανθρώπων....ή τουλάχιστον αρνούμαι να το δεχτώ..είναι απλά δύσκολες εποχές και οι άνθρωποι δεν εκφράζονται και δεν επικοινωνούν τόσο ενώ στην ουσία όλοι αυτό θέλουν...τώρα περισσότερο απο ποτέ ίσως όλοι κρύβουν τα περισσότερα μυστικά...

(μη δίνετε σημασία,νυχτερινο παραλήρημα!!!) :)

Elli Prantzou στις 1:53 μ.μ. 22 Μαρτίου
Προσωπικα, θα δωσω μεγαλη σημασια γιατι τα λες πολυ ωραια...δεν αμφιβαλλω πως εχεις δικιο μιας και τωρα τελευταια διαπιστωνω οτι οντως ειμαστε περισσοτεροι απ οσο πιστευα και χαιρομαι παρα πολυ. Τα παλιότερα βιωματα μου παιζουν μεγαλο ρολο γι αυτην την απαισόδοξη φραση στο προηγουμενο σχόλιο...

Κ. Κ. στις 4:27 μ.μ. 22 Μαρτίου
Συμφωνώ με τη φίλη Βάσια.
Είναι έτσι ακριβώς. Πανάκριβα μυστικά κρύβουν όλοι και αγάπη επίσης. Οι περισσότεροι θέλουν να δώσουν και να πάρουν. Αλλά βρισκόμαστε σε μια δύσκολη καμπή, σε έναν πρωτόγνωρο μεσαίωνα και μείναμε να κοιτάζουμε αμήχανοι και φοβισμένοι...
Να ελπίζεις για να βλέπεις καθαρότερα το θαύμα γύρω σου...

Β. Σ. στις 10:10 μ.μ. 22 Μαρτίου
Ορίστε αυτό είναι..ένας απλός διάλογος (άσχετα με το συμπέρασμα+αν αυτό υπάρχει) που γίνεται έστω και από ενα ''κρύο'' μέσο,όπως το internet, αρκεί να σε κάνει να νιώσεις όμορφα...
δε θα το συνεχίσω άσκοπα, απλά θα πω οτι είναι πολύ ωραία Κατερίνα η τελευταία σου φράση και μάλλον την κρατάμε ως αισιόδοξη συμβουλή...
..και Έλλη όπως το είπες, ''παλιότερα'' βιώματα..άστα εκεί να υπάρχουν μόνο για καλό και κοίτα τα καινούργια που θα έρθουν!! και να τα φτιάξεις όπως εσύ γουστάρεις!!
Φυσικά και δε περιμένεις από εμένα να σου πω όλα αυτά που ήδη ξέρεις..αλλά βοηθάει να στα λέει καποιος άλλος (+να τα ακούει και αυτός!!! :P αφού σε μας πάντα είναι δύσκολο να τα κάνουμε πράξη!!)
keep smiling....... :) :) :)... Διαβάστε περισσότερα
Δεν είσαι ποτέ μόνος,ούτε και ο μόνος.....

p.s. πωω ρε σας έπρηξα τον έρωτα!!!!!

Elli Prantzou στις 12:41 π.μ. 23 Μαρτίου
Na sai kala Vasia moy...exeis apolyto dikio. Xreiazomaste kamia fora na t' akoume ki apo kapoion allon, akomi ki an mesa mas kseroyme...eidika otan kapoioi alloi prospathisan na kampsoyn tin empistosini mas stis anthropines sxeseis, opos synevei kapote kai me mena...eytyxos den ta kataferan! Na pernas kala!

Ενας πολυ απλος και συντομος διαλογος στο facebook που εξελιχθηκε κατω απο ενα αποσπασμα απο το Μονογραμμα του Ελυτη, με εκανε να συνειδητοποιησω πως τελικα οχι μονο η αναγκη για επικοινωνια σημερα ειναι μεγαλη, πως ολοι θελουν και λιγοι μπορουν, αλλα και πως δεν ειμαστε τελικα τοσοι λιγοι οσοι πιστευα που ακομη ασχολουμαστε με πραγματα ρομαντικα οπως η ποιηση, με την τεχνη, με τον πολιτισμο, με τους ανθρωπους γυρω μας. Τα σχολια και η επεκταση του θεματος δικα σας...
Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 21 Μαρτίου 2009


ΧΡΟΝΟΡΟΥΦΗΧΤΡΑ

Είναι φοβερό το πως περνάει ο καιρός, το ένα γεγονός διαδέχεται το άλλο, η μια κατάσταση έρχεται για να καλύψει την προηγούμενη, το ένα περιστατικό ξεχνιέται από το επόμενο κ.ο.κ. Εντυπωσιαζόμαστε, αγανακτούμε, φωνάζουμε, εκπλησσόμαστε, συντριβόμαστε με κάτι ώσπου να έρθει το επόμενο και αντι όλα αυτά να λειτουργήσουν μέσα μας αθροιστικά, έρχεται το ένα και σβήνει το προηγούμενο. Πόσα και πόσα γεγονότα ήρθαν και φύγαν κάνοντας με να λέω από μέσα μου: "ε, δεν μπορεί, τώρα θα ξυπνήσει ο κόσμος!" κι όταν περνούσαν οι μέρες ο κόσμος όχι μόνο δεν ξυπνούσε αλλά είχε κιόλας ξεχάσει... Κι έπειτα γινόταν και κάτι ακόμη, πιο μεγάλο, πιο θλιβερο κι έλεγα: " ε, δε γίνεται, τώρα θα αντιδράσει κάποιος!", κι αυτός ο κάποιος δεν εμφανιζόταν κι έμενα μόνη μου να τρώγομαι με τα ρούχα μου για ιστορίες παλιές, νέες, μελλοντικές... Πυρκαγιές, σκάνδαλα, αστυνομική βια, Αλέξης, περιβάλλον, λογοκρισίες, κράτος και κυβερνήσεις υπο διάλυση, φτώχεια, οικονομική κρίση και εκμετάλλευση...μόνο λίγα από όλα όσα θα έπρεπε μέχρι τώρα να έχουν ξεχειλίσει το ποτήρι. Κι όμως αυτο το ποτήρι χωράει κι άλλα...αυτό το ποτήρι μάλλον δεν έχει πάτο. Αυτό το ποτήρι αντί να ξεχειλίσει ζητάει κι άλλο κι άλλο κι άλλο... Το δικό μου ποτήρι όμως έχει ξεχειλίσει προ πολλού και δεν μπορώ να σηκώσω άλλη αδιαφορία, αλλη βραχύχρονη μνήμη απέναντι σε τόσο σοβαρά ζητήματα, άλλον στρουθοκαμηλισμό! Αλήθεια ξεχνιούνται όλα αυτά; Και τι θέλει πια ο κόσμος για να ξυπνήσει;;;;

Υ.Γ. Τι έχετε να πείτε για το νόμο περι κουκούλων; Εμένα μου βγαίνει κάτι σε κλαυσίγελο...!!!
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2009


Θα κρυφτώ

Πίσω απ’ τα λόγια θα κρυφτώ του ανέμου ένα βράδυ
να μη με βρουν οι φόβοι μου πριν πέσει το σκοτάδι
Πίσω απ’ τις σκέψεις θα κρυφτώ, παρηγοριά θα ψάξω
ο,τι κι αν κάνω κι ό,τι πω να μη χρειαστεί ν’ αλλάξω

Πίσω απ’ το κρύο θα κρυφτώ στη ζέστη του κορμιού σου
Δίπλα σε σένα γίνομαι μισό του εαυτού σου
Μες στις σκιές μας θα κρυφτώ να μη με ξεχωρίζουν
οι πιο τρελοί εφιάλτες μου το νου μου που ορίζουν

Πίσω από έναν ψίθυρο στο αυτί μου απ’ το φεγγάρι
εκεί θα κρύψω τη χαρά κανείς μη μου την πάρει
Με μια σταγόνα της βροχής θα ταξιδέψω νύχτα
να βρω στον κόσμο πια αυτόν ως τώρα όσα δε βρήκα

Σ’ ένα λουλούδι που άνθισε θα πάω να τραγουδήσω
και λίγο απ’ την ανάσα του μπορεί να του ζητήσω
Πίσω απ’ τα λόγια θα κρυφτώ του ανέμου ένα βράδυ
μα πιο ασφαλής αισθάνομαι μ’ ένα δικό σου χάδι
Διαβάστε περισσότερα...

KILL THE BOSS INSIDE YOU

ΕΞΟΥΣΙΑ, ΕΞΟΥΣΙΑ, ΕΞΟΥΣΙΑ...


Ο τίτλος δεν είναι τυχαία διαμορφωμένος έτσι... Με βάση μια πρόσφατη εμπειρία μου στην καθημερινή ζωή κατάλαβα, ή μάλλον βεβαιώθηκα πως ένας άνθρωπος τελικά φαίνεται ποιος πραγματικά είναι όταν ανέβει στην εξουσία. Το κακό όμως είναι ότι εμείς οι άνθρωποι εκμεταλλευόμαστε στο έπακρο κάθε μορφή εξουσίας που μπορεί να αποκτήσουμε. Από την πιο απλή μορφή όπως το να βρεθεί κάποιος στην ανάγκη μας, ως την πραγματική εξουσία με αξιώματα, τίτλους, δόξες και τιμές. Δεν ξέρω ακριβώς τι φταίει γι' αυτή μας τη συμπεριφορά και κάθε φορά που κάποιος χρειάζεται τη βοήθεια κάποιου άλλου θα βρεθεί πολλές φορές απέναντι σ' έναν τοίχο ακόμη και για τα πιο απλά θέματα. Θες να φέρεις εις πέρας, ας πούμε, κάποια υπόθεση και αναγκάζεσαι να αντιμετωπίσεις όπως όλοι μας, τη γραφειοκρατία. Και τότε απέναντι σ' εσένα είναι που θα βγάλουν όλοι οι υπεύθυνοι τα κατάλοιπά τους. Βλέπεις κι εκείνοι κάποιου ανώτερου τις παραξενιές θα υφίστανται καθημερινά κι έτσι έρχεσαι εσύ για να λειτουργήσεις ως ο τέλειος αποδιοπομπαίος τράγος. Παίρνουν ύφος χιλίων καρδιναλίων και με βλέμμα κουρασμένο από την πολλή και εξοντωτική δουλειά αλλά και γεμάτο κύρος από την πείρα και την προσφορά τόσον χρόνων στο πόστο τους, σου ανακοινώνουν πως δεν είναι τόσο απλό όσο φαντάζεσαι αυτό για το οποίο έχεις επισκεφτεί την υπηρεσία τους. Όταν δε, χρειάζεσαι και κάποια εξυπηρέτηση και πέφτεις στην ανάγκη τους, τότε όλοι θυμούνται ότι είναι αδέκαστοι και σε κοιτάζουν όλο αηδία που εσύ, το ποταπό σκουλήκι, τόλμησες και τους ζήτησες κάποια χάρη ενάντια σε ισχύοντες κανόνες. Και όταν φυσικά μιλάω για χάρη, μη φανταστείτε να παραβλέψουν στ' αλήθεια κάποιον νόμο...Μια χάρη για παράδειγμα που έχει αναγκαστεί να ζητήσει μια φίλη μου στο παρελθόν είναι να τη δεχτεί η γραμματεία της σχολής της ένα τέταρτο νωρίτερα από τη στιγμή που θα άνοιγε επίσημα για τους φοιτητές, μιας και επρόκειτο για κάτι επείγον και τύχαινε να έχει μάθημα την ώρα που θα μπορούσαν επίσημα να τη δεχτούν. Δε θα ήθελα να επαναλάβω το τι άκουσε αυτή η φίλη μου για την απονενοημένη της απόφαση να ζητήσει από τον γραμματέα αυτή τη χάρη... Ο οποίος φυσικά εκείνη τη στιγμή, για να μην τον αδικήσω, σκοτωνόταν στη δουλειά παίζοντας πασιέντζα (αποδεδειγμένο). Για τέτοιες μεγάλες χάρες μιλάμε. Όπως και το να δουλεύει κανείς παράλληλα με τη σχολή του για να βοηθάει την οικογένειά του, και όταν έρχεται η ώρα να κάνει την πρακτική του, όντας φαρμακοποιός, σε κάποιο νοσοκομείο, να μην τον δέχεται κανείς μιας και οι υπεύθυνοι τον χρειάζονται τρεις μέρες κι εκείνος λόγω δουλειάς μπορεί δύο. Με αποτέλεσμα να πηγαίνει το πτυχίο του έξι μήνες μετά, εξαιτίας αυτού και μόνο του γεγονότος αφού χρωστάει τρία μόνο μαθήματα, μιας και το μόνο νοσοκομείο το οποίο θα έδειχνε κάποια κατανόηση είναι κλεισμένο μέχρι την επόμενη σαιζόν...Να πω βέβαια εδώ πως αν είχες κάποιο μέσον ή αν ήσουν ανίψι κάποιου δε θα τίθεντο τέτοιο θέμα σε ανάλογη περίπτωση...Ειπώθηκε και σχεδόν απροκάλυπτα κάτι τέτοιο αφήνοντάς με άφωνη για ακόμη μια φορά. Το θέμα όμως για ακόμη μια φορά είναι κάτι που φαντάζει ασήμαντο κι όμως με μια δεύτερη ματιά δείχνει πολλά. Το ύφος του καθένα που θα σου αρνηθεί με περισσή ικανοποίηση τη βοήθειά του. Το ύφος που προδίδει κρυφή ευχαρίστηση βλέποντας σε να τον παρακαλάς, να τον χρειάζεσαι, να τον γλύφεις, να τον βρίζεις γεμάτος αγανάκτηση γιατί σε κρατάει στο χέρι. Νιώθει κάποιος. Κάποιος που φυσικά στ΄ αλήθεια δεν είναι. Κάποιος που προσπαθεί μέσα από κάτι τέτοια να νιώσει σημαντικός, μιας και ή στη ζωή του τον πατάνε όσοι είναι πάνω από αυτόν, ή στ' αλήθεια δεν υπάρχει τίποτε άλλο στο οποίο να είναι σημαντικός και το ξέρει. Το ερώτημα είναι: όταν φερόμαστε έτσι εμείς οι απλοί άνθρωποι με την πρώτη ευκαιρία, γιατί διαμαρτυρόμαστε όταν οι υπουργοί, πρωθυπουργοί, αφεντικά, κυβερνήσεις, μας εκμεταλλεύονται μέχρι να μας πιούν το αίμα; Μήπως κρύβουμε όλοι έναν μικρό εκμεταλλευτή μέσα μας που σκάει μύτη κάθε φορά που κάποιος δείχνει πιο ευάλωτος από εμάς;

Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 15 Μαρτίου 2009


Η μόνη φωτιά που δεν πρέπει να σβήσει ποτέ είναι αυτή της θέλησης, της αγάπης και της ελπίδας. Αυτή η φωτιά πρέπει να φουντώσει με τον άνεμο τον ονείρων σου και να κάψει κάθε χάρτινο φόβο που μπορεί να υπάρχει στο μυαλό σου.

Έλλη
Διαβάστε περισσότερα...
Τι είναι για εσάς ευτυχια; Είναι κάτι αντικειμενικό ή υποκειμενικό τελικα;
Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 13 Μαρτίου 2009


Κάποιες αγάπες μεγάλες
Θα σου μιλήσω γι’ αγάπη αν θες
και θα το κάνω χωρίς ενοχές
Σ’ έναν κόσμο όπου τέτοια αγάπη
για επακόλουθο έχει το δάκρυ
Σ’ έναν κόσμο που πνίγει τα πάντα
και στις ζωές πάντα βάζει λεζάντα
Θα σου πω για το μεγάλο έγκλημα μου
και για ποιο όνομα χτυπάει η καρδιά μου
Θα σου πω πώς σκοτώνουν τον έρωτα
όταν οι φόβοι υπηρετούνε συμφέροντα
Θα σου μιλήσω γι’ αγάπες εξόριστες
και για άλλες που την αυγή τις σκοτώσαν
Θα σου μιλήσω για έρωτες θύελλες
που σκουριασμένα μυαλά μαστιγώσαν
Κάποιες καρδιές, να το ξέρεις, αγάπησαν
με μια αγάπη πνιγμένη στο δάκρυ
Λίγες στιγμές να ξεκλέψουν προσπάθησαν
μα η ευτυχία τους ήταν απάτη
Κάποιοι έρωτες ποτέ δεν εκφράστηκαν
Πριν γεννηθούν τους σκοτώσαν με βία
Χωρίς δίκη από κάποιους δικάστηκαν
και ευκαιρία δεν είχαν καμία
Κάποιες ψυχές κλαίνε ακόμη τα βράδια
Κάποιοι είναι μόνοι τους ή νιώθουν πια έτσι
Καταδικάστηκαν σε μαύρα σκοτάδια
να ζούνε χώρια για όποιους αρέσει
Ποιος θα κλάψει για τέτοιες αγάπες;
Ποιος θα βρεθεί να απλώσει το χέρι;
Δεν τρέφω πια για τον κόσμο αυταπάτες
Πίσω απ’ την πλάτη του κρύβει μαχαίρι
Μόνο ζητάω από σένα να μάθεις
όσες αλήθειες σου κρύψαν με δόλο
Να δεις στα μάτια μιας τέτοιας αγάπης
και του προστάτη να παίξεις τον ρόλο.
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 12 Μαρτίου 2009


Ανώριμοι κι αθώοι

Μάτια κλειστά ερμητικά σε ότι κάνει διάφορα

Μυαλά που ωρίμασαν πολύ, σαπίσαν και βρωμάνε

Ξενίζει η αθωότητα σε έναν κόσμο ένοχο

Μαζεύτηκαν οι ένοχοι και μας λοξοκοιτάνε

Πονάει η αγάπη μόνη της μέσα σ’ αυτό το πλήθος

Στενέψανε τα όρια, oι καρδιές τους δε χτυπάνε

Κουρνιάζει μες τα μάτια μας ζητώντας καταφύγιο

από τα ώριμα μυαλά ενόχων που κοιτάνε

Τρομάζουν οι ώριμοι μπροστά σε όσα διαφέρουν

Τρομάζει η ενοχή μπροστά στα μάτια μας τ’ αθώα

Τρομάζει η ωριμότητα κι οι ένοχοι φωνάζουν

Φοβούνται των αθώων μια προσέλευση αθρόα

Σοκάρονται οι ώριμοι μπροστά σε αθώους έρωτες

Σοκάρεται το ίδιο με ότι κάνει διαφορά

Κολλήσανε οι ώριμοι στο ίδιο εδώ και αιώνες

Προς τα πίσω περπατάνε πια μα δεν κοιτάν μπροστά

Σοκάρονται τα μάτια τα κλειστά μ’ ένα φιλί

Δεν έχουν συνηθίσει στην αγάπη δυο ανθρώπων

Τα ίδια μάτια που αντικρίζουν φόνους εγκλήματα κι οργή

νιώθουν απέχθεια και κλείνουν με μια αγκαλιά δύο αθώων

Οι ώριμοι οι ένοχοι φωνάζουν δυνατά

καταδικάζοντας αθώους σαν απειλή για τα παιδιά

Δεν τους πειράζει αυτού του κόσμου η βρωμιά κι η διαφθορά

Απειλή πάντα θα είναι ότι κάνει διαφορά

Είμαι κι εγώ μια απειλή για τα παιδιά σας

γιατί δε μοιάζω με τα σάπια τα μυαλά σας

Είμαι ανώριμη κι αθώα και διαφέρω

γι’ αυτό παλεύοντας ως τώρα υποφέρω

Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 11 Μαρτίου 2009


Απόκληροι απόκληρων

Θα ήθελα να μιλήσω για ένα θέμα το οποίο μετα λύπης μου διαπιστώνω πως πολλές φορές δεν τολμούν να το θίξουν ούτε καν οι υπερασπιστές του δικαίου, της ελευθερίας και της ισότητας με αποτέλεσμα να με κάνουν να αναρωτιέμαι μήπως πολλοί από εμάς είμαστε αντιδραστικοί και αγωνιστές κατα περίσταση ή εκ του ασφαλούς. Κι αυτό δεν είναι άλλο από το θέμα της ομοφυλοφιλίας. Πρόκειται για μια ομάδα ανθρώπων (που ούτε καν θα έπρεπε να κατηγοριοποιώ κατα τη γνώμη μου) παρεξηγημένη, παραποιημένη σχετικά με την αλήθεια της και κακοποιημένη τόσο σωματικά όσο και ηθικά αλλά και ψυχολογικά.
Mε κάνει να θέλω να βάλω τις φωνές το γεγονός οτι ο οποιοσδήποτε άσχετος, ανίδεος και στενόμυαλος άνθρωπος βγαίνει δημοσίως και λέει ό,τι κουταμάρα του έρθει στο κεφάλι παρασύροντας και τις επιρρεπείς ομάδες της κοινωνίας στα μονοπάτια του παραλόγου. Πολλοί επικαλούνται Θεούς και δαίμονες, θρησκείες, αμαρτίες, φύση και παραφύση, εκσφενδονίζουν βρισίες, προσβολές, χοντράδες και απόψεις που δε στέκουν και δεν έχουν καμία λογική ή συναισθηματική βάση δίνοντάς τους παράλληλα αυθαίρετα επιστημονική χροιά προκειμένου να πείσουν τους λιγότερο σκεπτόμενους από εμάς ότι οι κακοί ομοφυλόφυλοι αν αφεθούν ελεύεθροι να υπάρξουν θα μας κατασπαράξουν με κάθε τρόπο. Φωνάζουν και οι τηλε-ιερείς με μένος και στόμφο ότι πρόκειται για αμαρτωλούς και παραστρατημένους ανθρώπους που πρέπει άμεσα να μετανοήσουν και να ζητήσουν "θεραπεία" στην εκκλησία... Θεραπεία...Μια λέξη που παραπέμπει σε ασθένεια σωματική ή ψυχική ή ακόμη και σε κολάσιμες πράξεις... Οι ομοφυλόφυλοι λοιπόν για όσους δεν το ξέρουν και όπως βλέπω είναι πολλοί αυτοί, ΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑΙ, ομοφυλόφυλοι. ΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑΙ διαφορετικοί από την πλειοψηφία. ΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑΙ με αυτόν τον σεξουαλικό προσανατολισμό. ΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑΙ. Δε μιλάω εδώ φυσικά για τις κάποιες συγκεκριμένες περιπτώσεις που λόγω διαφόρων προβλημάτων, όπως ίσως κακοποίηση κλπ οδηγεί για πολλούς λόγους που εξηγεί η ψυχολογία στο να στραφεί κανέις στο ίδιο φύλο. Δεν είναι ούτε αρμοδιότητά μου ούτε έχω την απαραίτητη γνώση να αναλύσω τη συγκεκριμένη υποομάδα. Μιλάω για τους περισσότερους ομοφυλόφυλους που είναι και ήταν και θα είναι ομοφυλόφυλοι επειδή πολύ απλά έτσι γεννήθηκαν. Αναρωτιέμαι λοιπόν πώς γίνεται να γεννιέται κανέις αμαρτωλός. Πώς γίνεται να του ζητείται να μετανιώσει που γεννήθηκε έτσι. Πώς γίνεται να του ζητείται να απαρνηθεί την αγάπη και τον έρωτα γιατι διαφορετικά θα πάει στο πυρ το εξώτερον. Πώς γίνεται να θεωρείται αμαρτία μια κατασταση την οποία δεν έχεις επιλέξει εσύ ο ίδιος. Πώς γίνεται μια ολόκληρη κοινωνία που ζει βουτηγμένη μέσα στην υποκρισία, τη διαφθορά και τη βρωμιά 365 μέρες το χρόνο, να θυμάται να αντιδράσει μόνο όταν πρόκειται να καταδικαστούν άνθρωποι για κάτι το οποίο κάνουν στην προσωπική τους ζωή και όχι μόνο δεν αφορά αλλα ούτε ενοχλεί και κανέναν. Πώς γίνεται χωρίς ποτέ κανείς να έχει μπει καν στον κόπο να σκεφτεί στοιχειωδη πράγματα, να είναι έτοιμος να πετάξει στην πυρά κάποιον μόνο και μόνο επειδή δεν του μοιάζει σε μια προτίμηση. Υπάρχουν ιερείς που μιλάνε για ομοφυλόφιλους οι οποίοι "πάταξαν την αμαρτία και ακολουθώντας το δρόμο του Θεού έκαναν οικογένειες και παιδιά". Κανείς δε σκέφτηκε πως οι άνθρωποι στους οποίους με τόσο καμάρι αναφέρνται οι συγκεκριμένοι ιερείς δεν είναι άλλοι από τους φοβισμένους ομοφυλόφυλους που απαρνούνται την πραγματική τους φύση προκειμένου να μη γίνουν βορά στους κακοπροαίρετους, εχθρικούς και πολλές φορές βίαιους συνανθρώπους τους, κοροιδεύοντας έτσι στην ουσία όχι μόνο τον ίδιο τους τον εαυτό αλλά και το σύντροφό τους. Φτιάχνοντας εν τέλει είτε μια εικονική "ευτυχισμένη" οικογένεια βασισμένη στο ψέμα είτε μια οικογένεια που αργά ή γρήγορα θα διαλυθεί όταν ο ομοφυλόφιλος σύντροφος δεν αντέξει άλλο να ζει καταπιεσμένος. Ωστε αυτό προτιμά η εκκλησία; Την κοροιδία και το ψέμα; Είναι λιγότερο αμαρτωλό αυτό αλήθεια από το να αγαπάς και να αγαπιέσαι πραγματικά; Εξάλλου αν όλα είναι θέμα επιλογής και μπορούν να αλλάξουν έτσι απλά, τότε είμαστε όλοι εν δυνάμει ομοφυλόφιλοι που δεν κάνουμε πράξη την ομοφυλοφιλία μας επειδή δεν είμαστε τόσο αμαρτωλοί όσο αυτοί που τολμάνε να την κάνουν. Διαφορετικά, όπως σε έναν άντρα θα αρέσει μια γυναίκα επειδή έτσι είναι η φύση του και δεν μπορείς να του επιβάλλεις να αρχίσει να βλέπει ερωτικά έναν άλλον άντρα, έτσι πρέπει να καταλάβουμε όλοι πως κι ένας ομοφυλόφιλος δεν μπορεί να δει ερωτικά άτομα του άλλου φύλου μόνο και μόνο επειδή δε μας κάθεται έμας καλά στο μάτι. Θέλω επίσης να ρωτήσω όσους πιστεύουν ότι οι ομοφυλόφιλοι επιλέγουν να προτιμούν άτομα του ίδιου φύλου κάτι απλό: Ποιος θα επέλεγε μια ωραία πρωία να ακολουθήσει έναν τρόπο ζωής ο οποίος ξέρει ότι θα του στερήσει μέχρι και βασικότατα δικαιώματα που για όλους τους υπόλοιπους είναι στοιχειωδέστατα; Ποιος θα επέλεγε να ζει στην τρομοκρατία και τη συνεχή επίκριση από γνωστούς και αγνώστους;
Κάτι άλλο που έχω ακούσει ως επιχείρημα είναι πως στόχος του ανθρώπου είναι η τεκνοποίηση...σύμφωνοι ως έναν βαθμό. Είναι όμως ο μόνος; Αυτά να τα πείτε και σε όσους δεν μπορούν να τεκνοποίησουν εξ αιτίας διαφόρων λόγων υγείας και άλλων...Εξάλλου δεν έχω δει κανέναν να βάζει στο περιθώριο και να στερεί δικαιώματα από ανθρώπους ετεροφυλόφιλους που κατ' επιλογήν δεν έγιναν ποτέ γονείς. Τέλος, αν οι άνθρωποι έκαναν έρωτα μόνο όποτε επιθυμούσαν να γίνουν γονείς τότε ας πάμε όλοι στην κόλαση μιας και δε νομίζω κάθε φορά που κάνουμε έρωτα να ξεπετάμε κι ένα κουτσούβελο. Με το επιχείρημα αυτό ισοπεδώνεται κάθε όμορφη σκέψη περί του έρωτα ως συναίσθημα μεταξύ δυο ανθρώπων, ο οποίος δε θα υπήρχε καν και θα επιλέγαμε συντρόφους με βάση το ποιος έχει το καλύρτερο DNA ή τα πιο δυνατά σπερματοζωάρια.
Το πιο παράλογο όλων φυσικά είναι πως οι πρώτοι οι οποίοι θα σου φερθούν άσχημα, τουλάχιστον κατά πλειοψηφία, έστω και αν είναι πολλές φορές προσωρινό, είναι οι ίδιοι σου οι γονείς. Ξαφνικά παύεις να είσαι το παιδί τους που τόσο αγαπούν και γίνεσαι ο τελευταίος απόκληρος, το μίασμα της οικογένειας... τους νοιάζει πολύ περισσότερο κατά περιπτώσεις το τι θα πει ο κόσμος από το να είσαι εσύ καλά κι ευτυχισμένος...
Το όλο ζήτημα λοιπόν κατα την άποψή μου για να μη μακρυγορήσω περαιτέρω, έγκειται στο κατά πόσο υπάρχουν ειλικρινή συναισθήματα ή όχι, είτε κάποιος είναι ομοφυλόφιλος είτε όχι. Ο άνθρωπος είναι σώμα και πνεύμα μαζί. Έχει την υλική του υπόσταση γιατί είναι θνητός και το λογικό του για να μπορεί να ελέγχει τα ένστικτά του χρησιμοποιώντας τα, να το πω απλά, σωστά. Όχι για να τα απαρνιέται εντελώς. Πόσοι ετεροφυλόφιλοι δεν είναι από κοινώς σαβουρογάμηδες (συγνώμη για την έκφραση) εως βιαστές; Μάλλον η δοκιμασία έχει να κένει με το κατα πόσο μπορεί ο άνθρωπος να συνδιάσει τις δυο του υποστάσεις και όχι με το να απαρνηθεί τη μια εντελώς. Δε μου ακούγεται ουτε ισορροπημένο ούτε υγιές κάτι τέτοιο. Και σίγουρα το ζητούμενο δεν είναι να ζήσει κανέις μόνος του μέσα στη μιζέρια ή το ψέμα. Δεν ξέρω αν έχετε ακούσει πως κάποιος ό,τι δεν μπορεί να το αντιμετωπίσει το αποφεύγει... Πόσο πιο ειλικρινές είναι λοιπόν να απαρνιέται κανείς τη μια του υπόσταση μη μπορώντας να αντέξει μέσα στον κόσμο αυτόν, από το να παραμείνει και να παλέψει μένοντας όρθιος απέναντι στην αδικία; Το να ξέρουμε πώς να διοχετεύουμε τα ένστικτά μας δε σημαίνει αυτομάτως και να τα νεκρώνουμε. Σίγουρα κάποιος που υποκινείται με γνώμωνα τις σεξουαλικές του ορέξεις με οποιοδήποτε κόστος είναι κατακριτέος σε όποια ομαδα κι αν ανήκει. Δε βρίσκω τίποτε το επιλήψιμο όμως σε έναν άνθρωπο που αγάπησε ειλικρινά και με όλη του την καρδιά έναν άλλον άνθρωπο μόνο και μόνο επειδή αυτός είναι του ίδιου φύλου. Όσο για την κοινωνία που αποφασίζει και διατάζει για το ποιος θα παντρευτεί και ποιος όχι με πολιτικό γάμο, για το που θα αφήσει ο τάδε και ο παραδίπλα τα περιουσιακά του υπογράφοντας ένα σύμφωνο συμβίωσης και για το ποιον θα βάλει ο απέναντι στο κρεβάτι του, μη κοιτώντας κατάματα τα δικά της χάλια και τα πραγματικά της προβλήματα, έχω να πω απλώς: Σα δε ντρεπόμαστε λιγάκι; Ας κοιτάξουμε όλοι στους καθρέφτες μας κι ας τολμήσουμε να φτύσουμε καταμουτρα τα κομμάτια του εαυτού μας που έχουν ξεχάσει τι θα πει άνθρωπος. Αν είναι δυνατόν να μην μπορεί κάποιος να μοιραστεί, με όλα τα δικαιώματα που αυτό περιλαμβάνει τη ζωή του με κάποιον άλλον, επειδή η Καρδιτσομαγούλα απο το ταδε γκραβαροχώρι δεν είναι ακόμη έτοιμη να το δεχτει, ή να μην μπορεί να δουλέψει κάπου επειδή το αφεντικό τυχαίνει να ενοχλείται όταν περνάει από το μυαλό του πως το άτομο αυτό κοιμάται με ανθρώπους του ίδιου φύλου...
Δυστυχώς ακόμη και άνθρωποι που υποστηρίζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ισότητα όπως είπα και παραπάνω, καμιά φορά διστάζουν να υποστηρίξουν την ομοφυλόφιλη κοινότητα. Γιατί; Ίσως φοβούνται μην κολλήσουν και στους ίδιους την ταμπέλα του gay; Ποιος ξέρει; Έμενα ποσώς μ' ενδιαφέρει τι θα πει ο οποιοσδήποτε. Αν υποστήριζα τους έγχρωμους συνανθρώπους μου κανείς δε θα μπορούσε να πει πως είμαι μαύρη υποθέτω... Στην περίπτωση αυτή δεν είναι τόσο εμφανές. Ας πει λοιπόν ο καθένας ότι θέλει. Δε θα σταματήσω ποτέ να λεω όσα πιστεύω για ανοησίες!

Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 7 Μαρτίου 2009


You' re in the army now!
Με τα σχόλιά σας μου δώσατε την ευκαιρία να αναφερθώ σε ενα ακόμη θέμα που με προβληματίζει. Και αυτό δεν είναι άλλο από τον στρατό. Θα μπω κατευθείαν στο θέμα χωρίς εισαγωγές. Για μενα ο στρατός σε μια ιδανική κοινωνία δεν έχει καν λόγο ύπαρξης. Αυτό προς αποφυγή παρεξηγήσεων από ορισμένους που τα συγχέουν δε σημαίνει ούτε πως είμαι ανθέλληνας (αν και προσπαθούν πολύ να μας κανουν), ούτε πως αν χρειαζόταν να αμυνθώ απέναντι σε κάποιον κίνδυνο δε θα το έκανα. Δεν καταλαβαίνω όμως γιατί θα πρέπει να είμαι εγώ αυτή που εξ αρχής θα θρέφει την ιδέα του πολέμου ή των αναταραχών ή της ανισότητας λαών και ανθρώπων μεμονομένα, προκειμένου να μη θιχτούν οι πατριώτες της χώρας τούτης.
Ο σημερινός στρατός δεν είναι τίποτε άλλο παρα ένα χάος όπου τα πάντα μπορούν να συμβούν. Άνθρωποι αυτοκτονούν υφιστάμενοι πρώτα τον εξευτελισμό των ανωτέρων που έχουν το γνωστό κόμπλεξ της εξουσίας, το οποίο παίρνει διάφορες μορφές ανάλογα με το πόστο, καψόνια άνευ λόγου, σημασίας και σίγουρα δίχως καμία σχέση με όσα ο στρατός υποτίθεται ότι σημαίνει, επιστρατεύονται δήθεν για να σου μάθουν την πειθαρχία ενώ στην ουσία πρόκειται για ακόμη μια μορφή κατάχρησης εξουσίας...κλπ κλπ...Στο μυαλό μου τριγυρνάνε ενα σωρό ερωτηματικά. Το μόνο δικαίωμα που έχω για να γράφω όσα γράφω είναι όσα ξέρω εξ ακοής από φίλους, γνωστούς και εφημερίδες. Παρολαυτα, αν όσα ξέρω ισχύουν, με κάνουν να αναρωτιεμαι αν το να υπακούς στις διαθέσεις κάθε στρατόκαυλου σε κάνει πιο παληκάρι από όσους δε γουστάρουν να υποταχτούν σε αυτές...Αν υπερσπίζεσαι πατρίδα και ιδανικά, όπως ισχυρίζονται, με τέτοιους τρόπους. Αν όντως όσοι πήγαν στρατό θα είναι ικανότεροι σε κάποια ανάγκη να βγουν μπροστά από τους υπόλοιπους. Αν όσοι πήγαν στρατό είναι περισσότερο άντρες ή κάφροι...Αναρωτιέμαι επίσης αν αυτού του είδους την πειθαρχία είχαν όσοι επαναστάτησαν, και τονίζω τη λέξη, στο παρελθόν για την ελευθερία. Αν είχαν την πειθαρχία της καρπαζιάς...Ποια επανάσταση ξεκινάει από ανθρώπους που σκύβουν το κεφάλι στην τρέλα του καθενός; Γιατί με βάση πάντα όσα έχω ακούσει εδώ δε μιλάμε για πειθαρχία αλλά για πλήρη ανούσια υποταγή.
Κι έπειτα για ποιο κράτος και ποια πατρίδα μου μιλάτε τώρα πια; Πότε νοιάστηκε το κράτος για τους πολίτες του ώστε να έχει και το θράσος να τους κατηγορεί και να τους κολλάει ταμπέλες όταν δε θέλουν να πάνε στρατό; Για ποια πατρίδα μιλάμε; Για το κομμάτι γης; Για το ελληνικό κράτος; Γιατί ούτε η γη είδα να μας ενδιαφέρει και πολύ σε άλλες περιπτώσεις, ούτε βέβαια και το ελληνικό κράτος να ενδιαφέρεται όπως είπα για εμας ώστε να τολμάει να μας στιγματίζει με βάση τα πιστεύω και τις ιδέες μας. Αργά τη θυμούνται πάντως την πατρίδα όλοι αυτοί που παριστάνουν τους πατριώτες και με πολύ περίεργους τρόπους...Μια ζωή κρύβονται επαναπαυμένοι πίσω από την ιστορία της Ελλάδας και χρησιμοποιούν σαν άλλοθι για τις αναποδιές της όσα πέρασε παλιά. Κι αν τώρα μετατραπήκαμε όλοι σε ζώα που κοιτάνε μόνο την πάρτη τους, τι σημασία έχει; Κι αν κοιτάμε να εκμεταλλευτούμε ο ένας τον άλλον με την πρώτη ευκαιρία τι σημασία έχει; Κι αν κατακλέβουμε τους τουρίστες αβίαστα τι σημασία έχει; Τι σημασία έχει που είμαστε μπροστάρηδες σε όλα τα στραβά και τελευταίοι σε όλα τα καλά; Η Ελλάδα βρε παιδί μου έχει ιστορία! Το κακό όμως είναι πως στην ιστορία θα μείνει...
Και εν τέλει τους πειράζουν όσοι δε θέλουν να πάνε στρατό, ή πως ο στρατός είναι ό,τι τους έχει απομείνει πια για να ισχυρίζονται πως τιμούν έναν τόπο που αν είχε φωνή θα φώναζε "ΕΛΕΟΣ"; Το θέμα είναι πως κανείς τους δε σκέφτηκε ότι αν δεν υπήρχαν ανθρωποι σαν και την πάρτη τους, δε θα χρειάζονταν και οι στρατοί. Αυτό ακριβώς έχουν στο μυαλό τους όσοι άνθρωποι είναι εναντίον του στρατού σαν έννοια...Πως αν δεν υπήρχαν λαμόγια, συμφεροντολόγοι, αδίστακτοι, φιλοπόλεμοι, άπληστοι, δε θα χρειαζόταν καν ο στρατός για να υποστηρίξουμε τα κεκτημένα και να αμυνθούμε απέναντι σε αυτούς. Πως το θέμα είναι να εξαφανιστούν άνθρωποι σαν τους φοβερούς και τρομερούς πατριώτες που στην ουσία δεν είναι τίποτε περισσότερο παρά ένα μάτσο κομπλεξικοί ρατσιστές. Τότε ο κόσμος θα γινόταν καλύτερος και ο στρατός απλώς...αχρηστος. Αλλά είπαμε. Αυτά γίνονται στις ιδανικές κοινωνίες... Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2009


Έχω καταλάβει μέσα από προσωπικές εμπειρίες ότι στις μέρες μας περνάνε καλύτερα όσοι δεν ξέρουν τόσο καλά τον εαυτό τους και κατ' επέκταση δε γνωρίζουν ακριβώς τι θέλουν να κάνουν στη ζωή τους. Ο λόγος; Γιατί πολύ απλά δεν εχουν ιδιαίτερο πρόβλημα όταν το σύστημα τους αποκλείει ή τους βάζει εμπόδια με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στην προσπάθεια τους να πετύχουν αυτό που αγαπάνε, αυτό για το οποίο νιώθουν πως έχουν γεννηθεί, με άλλα λόγια άπο την κλίση τους και τα όνειρά τους. Γιατί η σημερινή κοινωνία προσπαθεί πάρα πολύ προκειμένου να μας πείσει πως μάλλον φταίμε εμείς που έχουμε όνειρα γιατί αν δεν είχαμε, δε θα απογοητευόμασταν κιόλας. Και αυτό το βιώνει κανείς μέσα από απλά και καθημερινά πράγματα τα οποια περνάνε τόσο απαρατήρητα πολλές φορές που γίνονται συνήθεια κι έτσι κανείς δε διαμαρτύρεται πλέον γι' αυτά.
Όταν ήμουν ακόμη στο σχολείο είχα ένα όνειρο που διατηρούσα από μικρό παιδί. Έχοντας μια έμφυτη κλίση προς τις τέχνες, ονειρευόμουν να γίνω ηθοποιός. Έχοντας στο μυαλό μου τις σωστές μεν, αλλά κάπως αποθαρρυντικές κουβέντες του περιβάλλοντος μου, διάλεξα το δρόμο του πανεπιστημίου μέσω της Σχολής Καλών Τεχνών και του τμήματος θεατρου. Για μεγαλύετρη σιγουριά...Το κακό ήταν πως ήμουν αδύναμη στα θετικά μαθήματα κι ετσι ο στοχος μου ο κατα τα αλλα ασχετος με τα μαθηματικα, μετατραπηκε σε κινουμενος. Τελικα περασα στη σχολη κι ετσι καταταχτηκα στην ομαδα των τυχερων...παρολαυτα για διάφορους λόγους επέλεξα τη δραματική σχολή. Κάτι δε μου πήγαινε βλέπετε. Δεν ξέρω τι...
Το θεμα ομως, για να επανέλθω, ηταν πως εβλεπα ατομα στο αμεσο αλλα και στο πιο μακρινο φιλικο μου περιβαλλον που ειχαν μεν τεραστιους βαθμους αλλα απο την αλλη δεν ηξεραν τι να τους κανουν. Επελεγαν σχολη, ζωη και μελλον με βαση τα μορια...δεν ειχαν προβλημα να κανουν το οτιδηποτε κι ετσι επελεγαν σχολες με βαση την αποκατασταση (λεμε τωρα). Εγω ομως ανηκα σε αυτους με τα συγκεκριμενα ονειρα. Σε αυτους που δεν μπορουσαν να διαλεξουν με βαση την αποκατασταση αλλα με βαση την καρδια, τα ταλεντα, την αγαπη... Σε αυτους που ξερουν τι θέλουν. Σε αυτους που εχουν προβλημα στο να κανουν ο,τι να 'ναι γιατι ξερουν τι θα τους κανει ευτυχισμενους. Στους κατα κοσμον ονειροπαρμενους.
Και τωρα τι κανουμε εμεις; Τα παρατάμε για να μην παλέψουμε, πληγωθούμε και πονέσουμε; Διάλεξα να μην τα παρατησω... Η επιτευξη ενος στόχου που έχει ντυθεί με το πάθος της καρδιάς μας μπορει να φτάσει κάποιον στο επίπεδο της εκστασης και αυτό είναι κάτι το οποίο αξίζει τον κόπο να το νιώσει κανείς!
Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν περνάω καλα στα σιγουρα. Περνάω καλα όταν πιάνω τα όνειρα μου. Ή οταν ξερω πως δεν τα παρατησα...είμαι σίγουρη ότι καταλαβαίνετε τι θέλω να πω... Διαβάστε περισσότερα...
Γιατί πολλοί άνθρωποι όσο είναι νέοι αγωνίζονται και όταν μεγαλώνουν και "βολεύονται" με τον έναν ή τον άλλον τρόπο παύουν να αντιδρούν;
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 1 Μαρτίου 2009


Εκείνη

Έλεγε θα ‘μαι πάντα εδώ

Έλεγε πάντα σ’ αγαπώ

Δεν είχε μάθει να μισεί

αν και την είχαν προδώσει

Χαμογελούσε σαν παιδί

Έκλαιγε όπως και μικρή

για έναν κόσμο που πονά

Δεν είχε αλλάξει

Όμως μια νύχτα ξαφνικά

άλλαξαν όλα τα παλιά

έμεινε μόνη της ξανά

την είχαν πάλι πληγώσει

Και ξανά

μόνη στου ονείρου τα σκαλιά

παλεύει μ’ ότι την πονά

και τη σκοτώνει

Και ξανά

θυμάται όταν μια φορά

της λέγαν οι άλλοι σ’ αγαπώ

και τώρα λιώνει

Μιλούσε πάντα για όνειρα

Μιλούσε μόνο η καρδιά

Ερωτευόταν δυνατά

και συγχωρούσε

Είχε φορέσει δυο φτερά

πετούσε μες στα σύννεφα

τη σημαδεύαν συνεχώς

μα ισορροπούσε

Και ξανά

τον κόσμο είδε απότομα

σαν τα νεογέννητα μωρά

που τη ζωή ξεκινάνε

Και ξανά

τρόμαξε γι’ άλλη μια φορά

άνθρωποι είδε σαν κι αυτή

πως πουθενά δε χωράνε

Της έλεγαν λόγια πολλά

τα άκουγε με το μυαλό

τα πίστευε με την καρδιά

και τα κρατούσε

Τα πάντα ζούσε έντονα

Ξεχείλιζε αισθήματα

Για όλα τα πρέπει και τα μη

αδιαφορούσε

Και ξανά

έγινε στάχτη η καρδιά

που πίστευε έτσι εύκολα

όσα της λέγαν

Και ξανά

έπεσε τόσο χαμηλά

αιμορραγεί σιωπηλά

πλήρωσε γι’ άλλους που φταίγαν

Σηκώνεται σιγά σιγά

τινάζεται απ’ τα χώματα

σφίγγει τα δόντια κι ας πονά

και προχωράει

Ψάχνει για κάτι αληθινό

και τον χαμένο εαυτό

ν’ αρχίσει πάλι να γελά

κι η καρδιά να χτυπάει

Και αν τον βρει απ’ την αρχή

θα χτίσει την παλιά ζωή

πάνω ψηλά στον ουρανό

ξανά θα πετάει

Και ξανά

θα κάνει όνειρα τρελά

και θα στοχεύει σε αυτά

γιατί δεν τα ‘χει ξεχάσει

Και ξανά

θα βρει ανθρώπους ν’ αγαπά

να τους πιστέψει όπως παλιά

ούτε και τώρα έχει αλλάξει…

Διαβάστε περισσότερα...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα