Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2010







ALONE...

(ποιος θα σε ακουσει οταν φωναζεις στο κενο...;)

Tι ειναι ενας ανθρωπος μονος του; Τα παντα και τιποτε μαζι. Υπαρξιακες αναζητησεις θα μου πειτε.. κι ομως αν το καλοσκεφτειτε η μοναξια ειναι απο τα χειροτερα πραγματα για εναν ανθρωπο οχι μονο για τους προφανεις λογους. Το να ζει κανεις χωρις φιλους (και εδω οταν λεμε φιλους εννοουμε τους πραγματικους) τον αναγει στη σφαιρα της ματαιοτητας αυτοματως. Υποσυνειδητα πολλες φορες και αναλογα με το τι χαρακτηρας ειναι, η μοναξια μπορει ακομη και να τον αφοπλισει τελειως ισως και να τον παραλυσει. Σκεφτειτε ενα διαστημα της ζωης σας στο μεταβατικο της σταδιο οπου ακομη οι ικανοτητες σας δεν εχουν αναγνωριστει. Οταν ακομη ειστε αναγκασμενοι να αντιμετωπιζετε τους διαφορους αγνωστους και αφιλοξενους εως και εχθρικους πολλες φορες ανθρωπους σε διαφορες καιριες θεσεις οπως αυτη του αφεντικου, οταν καθε στιγμη μπορει να αισθανεστε οτι κρινεστε για το παραμικρο χωρις κανεις να εχει μπει στον κοπο να σας γνωρισει, οταν η αυτοπεποιθηση σας ειναι το "Α" και το "Ω" για την καλη σας αποδοση. Σκεφτειτε τωρα ποσο πιο ευκολο θα σας ηταν να γραψετε στα παλια σας τα παπουτσια τον καθε κομπλεξικο που νομιζει οτι τα ξερει ολα οταν εχετε κοντα σας δικους σας ανθρωπους που γνωριζουν πολυ καλα, εκτος απο εσας τους ιδιους, και εκεινοι την αξια σας. Σκεφτειτε ποσο πιο ευχαριστα θα νιωθατε καθε φορα που κατι σας αγχωνει οταν ξερετε πως δεν ειστε μονοι σας και οταν δεν εχετε ως σημειο αναφορας μονο τα διαφορα κακοβουλα σχολια των κομπλεξικων που λεγαμε πριν αλλα και τη στηριξη ανθρωπων που σας ξερουν καλα, σας αγαπανε, σας γουσταρουν για να το πω απλα γι' αυτο ακριβως που ειστε! Μπορει ολα αυτα να σας φαινονται δεδομενα και να θεωρειτε πως δεν υπαρχει καν λογος να θιξει κανεις ενα τοσο δεδομενο και πολυσυζητημενο θεμα οπως αυτο του ποσο σκληρη ειναι η μοναξια. Πολλες φορες ομως τυχαινει να κοιταμε διχως να βλεπουμε, να ακουμε χωρις να συνειδητοποιουμε, να ξερουμε χωρις να εκτιμαμε. Η λεξη κλειδι ειναι το "δεδομενο". Ακριβως επειδη καποια πραγματα εχουν ταυτιστει υπερ του δεοντος με την λανθασμενα εκλαμβανομενη ως δεδομενη καθημερινοτητα μας, καταληγουμε να μην τους αφιερωνουμε ουτε 10 λεπτα απο τη σκεψη και τους προβληματισμους μας. 10 λεπτα ουσιαστικα, 10 λεπτα μεσα στα οποια θα προσπαθησουμε να βιωσουμε εντονα, να νιωσουμε στο πετσι μας που λενε, το πως θα ηταν η ζωη μας αν ξαφνικα χαναμε οσα θεωρουμε δεδομενα. Μεσα σε αυτα ειναι και οι φιλοι...Εξαλλου ακομη και εγωιστικα να το δει κανεις, οση αξια κι αν εχει καποιος δε σημαινει τιποτε οταν απλως υπαρχει αδιοχετευτη...Και που να διοχετευσεις τις ικανοτητες σου και την προσωπικοτητα σου αν οχι στον περιγυρο σου; Παιρνεις αξια απο της πραξεις σου κυριως οταν εκεινες εχουν καποιον δεκτη. Χωρις φιλους θα μυρικαζαμε τα παντα πανω μας μεχρι να βαρεθουμε τη γευση τους και να τα φτυσουμε πανω στον καθρεφτη μας μπαιλντισμενοι. Θα ανακυκλωναμε μεσα στην ιδια μας την υπαρξη την προσωπικοτητα μας, θα κρατουσαμε για τον εαυτο μας τις σκεψεις μας, δε θα βοηθουσαμε κανεναν με τις δυνατοτητες μας...Κι αν ακομη καταφερναμε οι πιο δυνατοι απο εμας να κανουμε ολα τα παραπανω με δεκτη τους αγνωστους σε εμας ανθρωπους, ακομη κι αν ολα αυτα τελικα αναγνωριζονταν απο τον αγνωστο περιγυρο μας...με ποιον αληθεια θα μοιραζομασταν τη χαρα μας στο τελος της ημερας...;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα