Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τετάρτη, 17 Μαρτίου 2010



Facing...

-Μπορω να τα βαλω με τους φοβους μου και να κερδισω. Μπορω να τα βαλω με το σκοταδι και να βρω το φως. Μπορω να κοιταξω τον ηλιο στα ματια κι ας με ζαλισει μετα. Μπορω να βγω απ' τη φωτια ζωντανη αρκει να παλεψω. Μπορω να βρω τα χαμενα ονειρα μου κι ας χρειαστει να ψαχνω σε δρομους που δε γνωριζω. Μπορω να πραγματοποιησω τις ευχες οσων πιστευουν σε μενα αρκει να μην το βαλω κατω. Μπορω να ξανασηκωθω οταν πεσω και να συνεχισω το δρομο μου πιο δυνατη. Μπορω να πω στη φαντασια μου να βαλει ενα χερακι για να ομορφυνει κι αλλο η ζωη μου. Μπορω να παρατησω τα παντα για μια αγαπη γιατι παθιαζομαι και ας πρεπει μετα να τα ξαναχτισω ολα απο την αρχη. Μπορω να ρισκαρω τις επιθυμιες μου για οσα πιστευω, αλλα ξερω οτι στο τελος θα κανω αυτα τα δυο να συναντηθουν. Μπορω να γκρεμισω οσα εχτισα αν δε μου αρεσουν και να συνεχισω να προσπαθω μεχρι να βγει ο εαυτος μου μεσα απο τις πραξεις μου. Μπορω να βαλω τον εαυτο μου απεναντι μου και να τα βαλω μαζι του αν ξεχασει οσα μου ελεγε καποτε μεσα απ' τον καθρεφτη. Μπορει να τον χασω αλλα θα τον φερω πισω καλυτερο απο πριν. Μπορω να πιστεψω και παλι μετα απο μια προδοσια. Μπορω να παραδωθω σε καποιο συναισθημα πληρως κι ας με βγαλει σε μερη που δεν εχω ξαναδει, μπορω να τα κανω σπιτι μου ακομη κι αυτα. Μπορω να κανω πολλα αρκει να το θελω. Δεν μπορω ομως να αντιμετωπισω τους ανθρωπους. Δεν μπορω γιατι ειναι παγιδευμενοι μεσα στην ιδια τους την εξυπναδα και καταληγουν να φερονται σαν βλακες... Ειναι τοσο τυφλοι μεσα στο φως της ζωης τους που καταληγουν χαμενοι. Ειναι τοσο ανημποροι μπροστα σε οσα μπορουν να πετυχουν που γινονται ατολμοι. Ειναι τοσο χαζοι μεσα στο ιδιο τους το λογικο που γινονται θρασεις. Ειναι τοσο μισοι μπροστα στην εν δυναμει ολοκληρωση τους, που καταντουν κουτοπονηροι... Δεν μπορω να τα βαλω με τους ανθρωπους αλλα θελω. Και μπορω να κανω αυτο που θελω ακομη κι αν δεν ξερω τι θα πετυχω. Δεν μπορω να τα βαλω με τους ανθρωπους αλλα θα το κανω...γιατι με προκαλουν οσα μου λεν πως δεν μπορω. Δεν μπορω να τα βαλω με τους ανθρωπους γιατι δε βλεπουν μπροστα τους... αλλα πρεπει. Γιατι μονο καποιος που βλεπει μπορει να βρει τον τροπο να κανει κι εκεινους να δουν...

-Ποια εισαι εσυ και μας το παιζεις υπερανω;

-Ειμαι μονο ενας ανθρωπος κι εγω... Απλως τα εβαλα πρωτα με 'μενα την ιδια...!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα