Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τετάρτη, 24 Μαρτίου 2010












Μια "φοιτητρια" πολη με πολλα προσωπα
Μενοντας στο κεντρο της Θεσσαλονικης...
(το καλο της προσωπο)
Οταν ειχα πρωτοερθει στη Θεσσαλονικη, πρωτοετης στη σχολη και την ανεξαρτησια τοτε, ομολογω οτι οι εντυπωσεις μου δεν ηταν και οι καλυτερες. Περπατουσα σε δρομους βρωμικους, αναμεσα σε πολυκατοικιες παμπαλαιες και κακοδιατηρημενες και δεν μπορουσα να κρυψω την καταθλιψη που μου δημιουργουσε αυτη η εικονα στην πρωτη μου γνωριμια με την πολη που θα φιλοξενουσε τα ονειρα μου. Οταν οι γονεις οι δικοι μου και της συγκατοικου μου, μας πηγαν στο σπιτι οπου θα μεναμε απο 'κει και περα, το οποιο ειχαν ηδη νοικιασει και μας ειχαν ενημερωσει οτι επροκειτο για ενα απο τα καλυτερα, κοντεψα να βαλω τα κλαμματα απο την εισοδο κιολας. Θεοσκοτεινο κλιμακοστασιο, υπερβολικα μικρο και παλιο ασανσερ και μια μικρη ιδεα κλεισουρας στην ατμοσφαιρα, αποτελουσαν το σκηνικο ενος σπιτιου που δε θυμιζε σε τιποτε την εποχη στην οποια ζουμε . Η υπερβολικη χαρα της φοιτητικης ζωης που ανοιγόταν μπροστα μου, ειχε μολις αποκτησει μια μελανη μικρη μουντζουρα...

Οι μερες ομως και τα χρονια φυσικα περνουσαν και μαζι τους επαιρναν φευγοντας και τις πρωτες μου κακες εντυπωσεις. Συγκρινα το σπιτι μας με αλλα και το λατρεψα, οι δρομοι εξακολουθουσαν να ειναι βρωμικοι αλλα παραλληλα εσφυζαν απο ζωη, οι πολυκατοικιες ηταν οντως παμπαλαιες αλλα εκρυβαν μια παλιομοδιτικη γοητεια που σε ταξιδευε σε αλλες εποχες...αν τις φροντιζαν λιγο περισσοτερο θα μπορουσαν να προστεθουν καλλιστα στα υπερ της πολης.

Τωρα πια μετα απο 7 περιπου χρονια μπορω να πω οτι αγαπησα αυτην την πολη. Με κερδισε χωρις καν να το προσπαθησει, χωρις να εχει καν αντιμετωπισει ακομη τα ασχημα της. Πολλες φορες καθομαι και χαζευω τα νεοκλασσικα της...εκπεμουν εναν βαρυ ρομαντισμο. Τα κοιταζεις και πλαθεις με το μυαλο σου ιστοριες για οσους εζησαν η ζουν εκει ακομη...ταξιδευεις σε εικονες μυστηριακου ερωτισμου και σου 'ρχεται να ζωγραφισεις τις σκεψεις σου, η να φωτογραφισεις οσα βλεπεις, μηπως και καταφερεις μαζι τους να"φυλακισεις" και κατι απο τα συναισθηματα που σου δημιουργουν. Περπαταω σε δρομους που θυμιζουν ρεμπετικο τραγουδι. Βολταρω σε περιοχες οπως η παλια πολη και νομιζω οτι θα βγει η Ιουλιετα απο καποιο μπαλκονι και θα ζηταει τον Ρωμαιο της. Συνανταω παρεες ποικιλομορφες, απο μποεμηδες φοιτητες μεχρι κυριλατους νεαρους να γινονται ολοι ενα κουβαρι περνωντας απο τη Ναυαρινου, καθως ξεχυνονται, με το που βγαινει ο ηλιος, κυμματα-κυμματα. Τους αφηνω να με παρασυρουν και οπου βγει.
Σε αυτην την πολη δε χρειαζονται ιδιαιτεροι προγραμμματισμοι. Θελεις να πας καπου και απλως πηγαινεις. Σου ερχεται κατι στο μυαλο και απλως το κανεις. Οταν μενεις στο κεντρο νιωθεις παντα μεσα σου φοιτητης. Εχει μια ρεμπελ ομορφια που θυμιζει εμπνευση φευγατου καλλιτεχνη. Το κεντρο της ειναι ολες οι πολεις μαζι σε μια τεραστια παρεα ολοζωντανη. Γελια αντηχουν απο παντου, φωνες αλλοτε ενοχλητικες αλλοτε χαρουμενες σπαζουν τη σιωπη ακομη και του πιο μοναχικου ανθρωπου ως αργα, η μαλλον...μεχρι νωρις το πρωι. Η Θεσσαλονικη ειναι μια πολη για ολα τα γουστα. Εχει πολλες πλευρες καλες και κακες αλλα δυσκολα πληττεις αν εχεις καλη παρεα. Εχει δυο προσωπα οχι γιατι ειναι υποκριτρια αλλα γιατι ουτε οι ανθρωποι ειναι ολοι ιδιοι. Και η Θεσσαλονικη εχει κοσμο, δεχεται κοσμο και πολυ σπανια διωχνει κοσμο απο την μεγαλη της αγκαλια. Δεν ξερω τι θα ηταν χωρις τη φλογα των φοιτητων...νομιζω οτι οι νεοι ανθρωποι αναδυκνειουν τις περισσοτερες φορες τη ρετρο ομορφια της. Μπορει να εχει γεννηθει πολυ παλια η πολη αυτη, αλλα δεν ειναι γερικη. Δεν ταιριαζει σε γερικα μυαλα, δε σηκωνει τη μιζερια. Οσο μεγαλη κι αν ειναι, οσο κι αν ποναν οι εγκαταλελειμμενες της κρυφες χαρες, η ψυχη της ειναι παντα νεα...ειναι παντα φοιτητρια. Ειναι μια πολη που βγαινει τα βραδια και μεθαει με κρασια και ρακομελα. Ειναι μια πολη που λιαζεται στα πεζουλια με μια μπυρα η εναν καφε στο χερι και μοιραζεται ιδεες κι ανησυχιες μαζι μας. Ειναι μια πολη οπου παντα θα ανακαλυπτεις και κατι καινουργιο χωρις να ειναι απροσιτη η χαοτικη. Εχει κρυμμενα μυστικα σε στενοσοκακα και δρομους ξεχασμενους. Καθε γωνια εχει κατι να ψιθυρισει σε οποιο αυτι ειναι προθυμο να την ακουσει... Ειναι μια πολη ροκού που σε τσιγκλαει να ερωτευτεις με ολο σου το ειναι...Ειναι μια πολη που θυμιζει ασπρομαυρη καρτ ποσταλ κι εχει πολυχρωμη ζωη...

4 σχόλια:

Estella είπε...

Μου έδωσες μια όμορφη αίσθηση γι αυτη την πόλη. Την έκανες να μοιάζει γνωστή παρότι ποτέ μου δεν βρέθηκα εκεί... Προσωπικά, δεν ξέρω αν θ αγαπήσω άλλη πόλη τόσο όσο αγαπώ την Αθήνα. Την μενεξεδένια μου πολιτεία... Να σαι καλά, και να ξέρεις οτι ακόμα και στα σκοτεινότερα υπόγεια,με το άρωμα κλεισουρας, υπάρχει ένα μυστικό που σε περιμένει να το ανακαλύψεις και να γεμίσεις ευτυχία. Ευτυχία απο τα απλά, τα καθημερινά, που θέλουν προσπάθεια για να τα δείς...φιλιά πολλά

logos_en_drasei είπε...

Χαιρομαι γι' αυτο! Ειναι η μια οπτικη μιας πολυπλευρης αληθειας...Καποια στιγμη, αν πανε τα πραγματα κατ' ευχην, το πιθανοτερο ειναι να καταληξω Αθηνα κι εγω. Πιστευω οτι θα μου αρεσει, αρκει να εχω κι εκει την καταλληλη παρεα που θα χαιρεται μαζι μου τα καλα της. Διοτι το πρωτο και κυριο που δεν αντεχω ειναι η μοναξια οπου κι αν βρισκομαι...Ξεφυγα ομως. Εχεις απολυτο δικιο. Ακομη και το πιο σκοτεινο μερος μπορει να κρυβει πολυ ομορφα πραγματα αρκει να θες να τα ανακαλυψεις!

Superfast Lane είπε...

Απλά τέλειο το άρθρο! Συγχαρητήρια! Με έκανες να θυμηθώ και εγώ τις πρώτες μέρες στην πόλη... Ύστερα από 6 χρόνια δηλώνω και εγώ ερωτευμένος με τη Θεσσαλονίκη, όσο βρώμικη και ψυχρή μεγαλούπολη μου φαινόταν...

logos_en_drasei είπε...

Ναι..στο τελος αυτο που σου μενει ειναι η γοητεια που ασκει πανω σου..μυστηριωδης θα ελεγε κανεις, δρα αργα και σταθερα ωσπου στο τελος την ερωτευεσαι!

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα