Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Κυριακή, 28 Μαρτίου 2010


Μια φορα κι εναν καιρο

Μια φορα κι εναν καιρο
πουλημενοι βασιλεις
σε ξενα παραμυθια
ετρωγαν και επιναν μερα νυχτα
πανω απ' τα μικροσκοπικα πτωματα
των ατυχων ξωτικων
που λεηλατησαν
εισβαλλοντας στις σελιδες
του κοσμου τους

Ακουστε λοιπον τι συνεβη
μια φορα κι εναν καιρο:

Χρυσα φλουρια εκρυβαν τα ξωτικα
σε τεραστια ξυλινα σεντουκια
Σκουριασμενες κλειδαριες φυλουσαν
τους πολυτιμους χαμενους θησαυρους
των παιδικων ονειρων
Παραμυθουπολεις καηκαν
στο περασμα των πουλημενων βασιλεων
Παραμυθοσπιτα γκρεμιστηκαν
για να βρεθουν οι θησαυροι
Τα ξενα παραμυθια υποταχτηκαν
στους πουλημενους βασιλεις
Εγινε τοτε μεγαλο κακο
Οι βασιλεις κατεστρεψαν για παντα
τα ξενα παραμυθια
Εκλεψαν τους χαμενους θησαυρους
Διελυσαν τα παιδικα ονειρα
Και ηθελαν ακομη κι αλλα

Μουχλιασμενες γωνιες
εγιναν καταφυγιο
των παραμυθενιων πλασματων
που γλιτωσαν απο την απληστια
μα τους καταπιε η ληθη


Ρωγμες στον χρονο
κρυβουν ιστοριες
για φυγαδες
για φονιαδες
για ευγενεις
για δρακους
μαγισσες
νεραιδες
μα κανεις δεν ειναι σιγουρος για τιποτε πια
κανεις δεν απεδειξε ποτε
πως ο κοσμος των μικρων αυτων πλασματων υπηρχε

Εμειναν μονο οι βασιλεις
πανω απο συντριμια
να τρων και να πινουν ακομη
γελωντας για τα μικροσκοπικα πλασματα
που σκοτωσαν καποτε
και για τα χρυσα φλουρια που εκλεψαν
απο τα ξενα εκεινα παραμυθια.
Εμειναν μονο οι πουλημενοι βασιλεις
που θελουν παντα περισσοτερα,
να μεταμφιεζονται μεσα στους αιωνες
και να ψαχνουν μεχρι σημερα
να ληστεψουν
καινουργια ξενα παραμυθια
Ετουτοι οι αθλιοι βασιλεις
ειναι λεει αθανατοι
Και μονο ενα πραγμα φοβουνται πια
μηπως ξυπνησουν απ' τη ληθη
τα παραμυθενια πλασματα
που σωθηκαν τοτε
γιατι ο μυθος λεει
πως η οργη τους τα εκανε ανικητα
και μονο εκεινα ειναι ικανα να εξαφανισουν
τους πουλημενους βασιλεις.

Αλλα ποιος θα πιστεψει αραγε οσα λεει ενα παιδι;

3 σχόλια:

logos_en_drasei είπε...

Κανοντας τους απαραιτητους συνειρμους...

Γκαρσόνι Α είπε...

Πολύ ωραίο.Στιχουργικά και αλληγορικά δηλαδή.....Ερμηνευτικά,δε νομίζω όμως να πιστέψει κανείς όσα είπε ένα παιδί (μιλώντας κι εγώ μεταφορικά) και πάντα όσα ξωτικά πετρωθήκαν στο παρελθόν του μύθου, θα μείνουν έτσι πετρωμένα.όχι όμως η φλόγα της θύμησης και της ισχύος τους,που κάλλιστα ξυπνούν ή μπορούν να ξυπνήσουν για να καταραστούν και να φονεύσουν τους βασιλιάδες και τους παλατιανούς των μυρίων λαβωμένων ξωτικών (ας χρησιμοποιήσουμε και μια lowbapίστικη φράση ;Ρ)..Να ξέρεις, η οργή είναι αυτή που ζωντανεύει και η φαντασία που κινεί. Τα ξωτικά που χάθηκαν στη λήθη, πάει πεθάναν αφού ακριβώς λησμονήθηκαν...Ας γίνουμε εμείς τα νέα ξωτικά, με άλλα βέλη κι άλλα δόρατα. Κι αν γίνουμε, θα γίνει και μακελειό που ούτε η μέση γη δεν γνώρισε ;Ρ

logos_en_drasei είπε...

Ευχαριστω πολυ καταρχην! Θελω να σου πω οτι το ερμηνευσες ΑΚΡΙΒΩΣ οπως το σκεφτομουν..δεν εχω να προσθεσω κατι αλλο!

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα