Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Παρασκευή, 19 Μαρτίου 2010


Η νυχτα των αποφασεων - Ομολογια

Θελω να βρισω τη μοναξια που δε λεει να φυγει απο κοντα μου
Θελω να διωξω τη σιωπη γιατι επαψε να μου μιλα
Θελω να παρω τον καθρεφτη αγκαλια
και να παρηγορησω αυτην την αγνωστη
που με κοιταζει κουρασμενα μεσα απ' το γυαλι
πως τολμαει ομως να μου μοιαζει τοσο;
Με τι θρασος τσαλακωνει τον εαυτο μου
και μου τριβει ετσι στα μουτρα αυτο το πτωμα;

Δακρυα στα ματια, προσμονη
Πονος στο στηθος, ερωτας
Χειλη σφραγγισμενα, μυστικα
Πεσμενη αυλαια, τελος
τι απο ολα αυτα ηταν αληθεια;

δεν ειναι δικη μου αυτη η ζωη της απραξιας
δεν ηταν δικα μου τα λάθη που πληρωσα
γιατι με κοιταζει ακομη τοσο κουρασμενα αυτη η αγνωστη;
κι αυτο το υφος...μοιαζει σα να με επικρινει
μα δε φταιω σου λεω, παψε, δεν εφταιγα!
βγαλε τη μασκα του εαυτου μου κι αφησε με
Εγω στη θεση σου δε θα ειχα εγκαταλειψει...φυγε!

Σφιγμενα μελη, οργη
Αισθησεις μπερδεμενες, εκσταση
Βαθια ανασα, μεταμελεια
Σκιμμενο κεφαλι, παραδοχη
Ποιον προσπαθω τελικα να ξεγελασω;

Ενταξει, λοιπον, εγω ειμαι αυτη που με κοιταζει κουρασμενα
Αυτο το πτωμα στον καθρεφτη ειμαι εγω
θελω τοσο να πω ψεματα και παλι
να κλειστω μες στην καρδια μου και να μην ανοιγω σε κανεναν
να γινω ενα κουβαρι και να κρυφτω στην πιο απομερη γωνια των σκεψεων μου
ομως αυτη που θυμαμαι δεν ηταν ετσι, οχι!
Αυτη που θυμαμαι εκει μεσα στο γυαλι, χαμογελουσε
εκεινη με θρασος με κοιτουσε σα να μου λεγε πως ολα τα μπορει

Σφιγμενο χαμογελο, αναμνησεις
Σμιγμενα φρυδια, αποφαση
Κεφαλι ψηλα, πραγματικοτητα
Δακρυα στεγνα, επαναφορα
Γιατι αργησα τοσο να διεκδικησω την ιδια μου τη ζωη;

Θελω να φερω πισω αυτα που αφησα να μου φυγουν απ'τα χερια
Θελω συγγνωμη να ζητησω απο παλιες καταπατημενες υποσχεσεις
Θελω να ξυπνησω μισοπεθαμενα ονειρα που οδηγησα στην αυτοκτονια
Δε θα σε αφησω αλλο να παριστανεις οτι εισαι πραγματικη
Ενα διαστρεβλωμενο ειδωλο του παρελθοντος εισαι και θα φυγεις
Εκεινη μου ελεγε αληθεια τελικα πως ολα τα μπορουσε...!

2 σχόλια:

Duplet είπε...

Σπάστε τους καθρέφτες
Μας δείχνουν όπως είμαστε

logos_en_drasei είπε...

Ακριβως! Αλλα επειδη το να σπασει κανεις εναν καθρεφτη ειναι 7 χρονια γρουσουζια και δε θα καταφερει και τιποτε ουσιαστικο, ας τα βαλει καλυτερα με τον ιδιο του τον εαυτο κι αν κατι τον χαλαει, ας το αλλαξει!

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα