Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Κυριακή, 14 Μαρτίου 2010


















Money, money, money...it's NOT funny in the rich man's world!!!
Ζητω απο εσας μισο λεπτο να συνταξω τις σκεψεις μου... Ειδα καποια video στο youtube σημερα που εχουν μεγαλο ενδιαφερον, με την εννοια οτι ειναι τροφη για σκεψη και συζητηση. Αφορουν το λεγομενο ελλειμα της Ελλαδας και τις αιτιες αυτου, για να το πω απλοικα. Βουιζουν οι τηλεορασεις μηνες τωρα, γεματες οι εφημεριδες με πανικοβλητες φρασεις με εντονα μαυρα εξισου πανικοβλητα γραμματα, βουιζει και το κεφαλι μου απο τη μερα που παγιδευτηκα σε αυτον τον κοσμο...Γι' αυτο ζηταω την κατανοηση σας μιας και οι σκεψεις μου αυτην τη στιγμη θυμιζουν κουβαρι. Δεν ειναι η πρωτη φορα που χρωσταμε, δεν ειναι η πρωτη φορα που κινδυνευουμε η κινδυνολογουμε, δεν ειναι η πρωτη φορα που ειμαστε η επιλεξαμε να ειμαστε εστω και εμμεσως "υπο". Ξερω την αποψη πως ολα αυτα ειναι μερος σχεδιου υποταγης της Ελλαδας σε ισχυρες δυναμεις (που με προσεκτικα και μελετημενα βηματα προσπαθουν και μαλλον τα εχουν καταφερει να μας κρατανε δεσμιους και υποταγμενους). Γνωριζω την αποψη που λεει πως η Ελλαδα ειναι καπελωμενη λογο αδικιων που εγιναν απο Αμερικη και Ευρωπη εις βαρος της και δεν την αμφισβητω, δεν ειναι αυτο το περιεχομενο και ο σκοπος του κειμενου. Μιλανε για τραπεζες, για συμφεροντα, για καπιταλισμο, για κεφαλαιο, ΓΙΑ ΛΕΦΤΑ!!!!!!! Κι εκει θα σταθω...Να κανω ομως μια ακομη αφελη ερωτηση; Αν ολα αυτα ισχυουν, τοτε γιατι οι κρατικοπολιτικοι μας παραγοντες τους βοηθανε σε αυτο αντι να τους εμποδιζουν; Καθε φορα που ακουω γι' αυτο το τεραστιο ελλειμμα θα σας μιλησω ειλικρινα, δεν μπορω να μη σκεφτω αμεσως, αυθορμητα, τις τοσες κομπινες, τα τοσα σκανδαλα, τους "αφορολογητους", τα λαμογια, τους καλοπληρωμενους παμπλουτους επιχειρηματιες- βουλευτες και λοιπα εκλεκτα κοινωνικοπολιτικα στελεχοι, τη μονη Βατοπεδιου και λοιπες φτωχες και ταπεινες αντιπροσωπους (αλλα και αντιπροσωπους-ανθρωπους-κληρικους ενιοτε) του Θεου στη γη (υποστηρικτη του ο εχων δυο χιτωνας να δινει τον εναν)κλπ...Ολοι αυτοι ρε παιδια Ελληνες δεν ειναι; Πως βοηθανε δηλαδη ολοι αυτοι στο να μη βουλιαξει η χωρα οποιοι και αν φταινε τελικα για τα ελλειμματα; Ακομη και αν ειμαστε θυματα μιας τεραστιας συνομωσιας που μας θελει υποδουλωμενους σε ξενες δυναμεις εμεις (ολοι οι παραπανω Ελληνες στην ουσια, γιατι εμεις, ο λαος, παντα πληρωναμε) τι κανουν για να αντιταχθουν; Τρωνε απο παντου, πινουν απο το αιμα της ιδιας τους της χωρας οσο αντεχουν αφηνοντας τη να παει να πνιγει; Οποτε φυσικα δεν ειμαστε αμοιροι ευθυνων σαν κρατος...Ειτε το προκαλεσαμε ειτε το χειροτερευουμε σιγουρα δεν ειμαστε αμοιροι ευθυνων! Βαρεθηκα αγαπητοι αναγνωστες, μπουκωσα, πως το λενε, κορεστηκα, δεν παει αλλο (εδω και χρονια) οταν βλεπω μια χουφτα ξιπασμενους λιγουρηδες γεματους σαλια πανω απο τα αποφαγια ενος ολοκληρου λαου να χαζογελανε τριβωντας τις τεραστιες κοιλιες τους και στα δυσκολα να καλουν τους απλους ανθρωπους με ακρα "σοβαροτητα" και ηλιθιες τραγελαφικες δικαιολογιες εχοντας αυτο το αηδιαστικο γλοιωδες βλεμμα του "ολοι φροντιζουμε για το καλυτερο" να βοηθησουν ψωμολυσσώντας για να βγουμε απο την κριση...Ο,τι κι αν ειναι αυτοι, απ' οπου κι αν καταγονται δε θελω πια να με νοιαζουν, δε θελω να τους ακουω, δε θελω να τους βλεπω, δε θελω να τους ψηφιζω, δε θελω ο,τι γινεται να μη θελω σχετικα με αυτους!Αληθεια, εμεις θυμιστε μου ξανα γιατι τους δινουμε τη δυναμη να γλεντανε πανω στις πλατες μας και μετα γκρινιαζουμε κατοπιν εορτης; Ειναι κι αυτο μια ουτοπια ετσι; Δεν μπορει να γινει αλλιως ετσι; Αυτο δε θα μου πειτε; Ε τοτε...κλειστε κι εσεις τα αυτια σας και μη με ακουτε...ειναι αλλο ενα ξεσπασμα ενος μικρου παιδιου. Γιατι σας το εχω ξαναπει πολλακις και το εννοω: Ειμαι παιδι ακομα! Η μεγαλυτερη κριση ειναι μεσα μας και αυτο ειναι το λυπηρο. Ουτε εμεις οι ιδιοι πια δεν πιστευουμε στ' αληθεια οτι ο κοσμος μπορει να βελτιωθει. Μα ποιος ειναι ο κοσμος τελικα; Συνηθιζουμε να τον αναφερουμε σαν ενα πραγμα ομοιομορφο και απροσωπο, κατι εξω απο εμας, σαν εναν τριτο παραγοντα που ειναι η αποτελειται απο καποιους αλλους...Κατι σα να λεμε ο κοσμος ειναι εκει εξω. Μα ο κοσμος, το ξερω οτι θα σας σοκαρω, αλλα δεν ειναι "αυτος", ειναι ΕΜΕΙΣ. Τι ξερω εγω; Καμια φορα πιστευω οτι εχω αναγαγει τα πραγματα στο μυαλο μου σε ενα επιπεδο απλο ακριβως επειδη ειναι ανεφαρμοστα αθωο..μα εδω μιλαμε για ανθρωπους, πως τους κανεις αραγε καλα; Ξερω πως οι παλιοτεροι αναγνωστες θα σκεφτουν οτι καμια φορα επαναλαμβανομαι και ζητω συγγνωμη. Δυστυχως ομως οι σκεψεις μου ειναι απορροια της τελματωδους καταστασης την οποια βιωνουμε και η οποια οταν αποφασιζει να βγει απο το τελμα παιρνει την κατρακυλα. Δεν ειμαι απαισιοδοξη φιλοι μου. Απεναντιας. Ως μαθητρια συνηθιζαν να με λενε τρελο παιδι χαρα γεματο και οχι επειδη δεν εμπαινα στον κοπο να σκεφτω. Ποτε δεν υπηρξα ανους θελω να πιστευω. Με ελεγαν ετσι γιατι παντα εβλεπα και την αλλη οψη σε κατι ασχημο, παντα στο μαυρο τους εριχνα τα χρωματα της ελπιδας μου με την προσπαθεια και το χαμογελο, γιατι ποτε δεν τα παρατουσα και γιατι δε δεχομουν ουτε θα δεχτω ποτε οτι η ζωη ειναι αυτο που μου σερβιρουν καθε μερα οι συμφεροντολογοι και οι υποτακτικοι τους η οι συμβιβασμενοι που σερνουν απο πισω τους. Η ζωη για μενα ειναι ο ηλιος, η δυναμη του να μπορεις, ενα χαμογελο, μια αγκαλια, μια βολτα, ενα παιδικο αθωο βλεμμα, οι φιλοι, ο ανθρωπος σου, οι εμπειριες που σε κανουν καλυτερο, η καθε μερα που σου προσφερεται σαν δωρο και που ορισμενοι πεταν στα σκουπιδια. Ολα αυτα τα ανεκτιμητα κλισε που σχεδον κανεις πια δεν εκτιμαει οσο θα επρεπε. Δε θα αφησω λοιπον τη ζωη μου σε κανενος τα χερια. Γι' αυτο "φωναζω" γραφοντας και οχι απο απαισιοδοξια...Αφηστε που καμια φορα νομιζω οτι ο κοσμος ξεσυνηθισε να ζει και τετοια λογια τα ονομαζει ονειροπαρμενα. Ονειρα απο ματια που ειναι ξυπνια ομως φιλοι μου...ονειρα ενος ανθρωπου που χει ματια ορθανοιχτα...τολμω να πω... Για το τελος ζητω συγγνωμη που δεν καταφερα να συνταξω τις σκεψεις μου σωστα...ηταν αραδες στην ψυχη μου και τις μετεφερα σχεδον αυτουσιες απο φοβο μηπως μου το σκασουν για λιγο! Και μια τελευταια σκεψη. Ισως να μην παγιδευτηκα σε αυτον τον κοσμο τελικα. Ισως υπαρχει λογος...Ευχαριστω για την υπομονη σας.

2 σχόλια:

logos_en_drasei είπε...

http://www.youtube.com/watch?v=4L6UeYN3cs0&feature=player_embedded

http://www.youtube.com/watch?v=p9JsRYV_FlM

Δυο απο τα video που ανεφερα για οσους αναρωτηθουν...

logos_en_drasei είπε...

Νικο σε ευχαριστω για το e-mail που μου εστειλες, πραγματικα τα συγκεκριμενα video ειναι ενδιαφεροντα και θελουν σκεψη. Τα κοιταξα λιγα λιγα...δεν καταφεραν να με κανουν να παθω καταθλιψη αλλα σιγουρα με εκαναν να νιωσω πολλα πραγματα!

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα