Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Πέμπτη, 11 Μαρτίου 2010


The quest

Τι να πρωτοπουν τα χειλη απ' οσα θελει να φωναξει μια ψυχη...

Τι να πρωτοδουν τα ματια οταν συχνα περιπλανιουνται στο σκοταδι...

Ευκολος στοχος η καρδια μου για οσους αφησα να μπουν στα ονειρα μου

Ευκολη λεια το συναισθημα σ' αυτον τον κοσμο που δεν ξερει ν' αγαπα τον εαυτο του

Εκτεθειμενες προσδοκιες σε μια εποχη που τραβαει τον δρομο της απελπισιας

Τι κανεις οταν ολοι σε περνανε για κατι αλλο απο αυτο που εισαι, επειδη δεν τους μοιαζεις;

Τι κανεις οταν εκει που εσυ πατας οι αλλοι βλεπουν χαος την ωρα που ερημην τους "επελεξαν" να χαθουν στο ψεμα;

Και πως αληθεια να τους σωσεις οταν δεν ξερουν καν τι γλωσσα μιλας...;

2 σχόλια:

Lycantic είπε...

ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ

Ανοίγω τα μάτια, το σώμα μου ακίνητο.
Θυμάμαι τα χάδια, το σώμα μου αλύγιστο.
Ο πόνος ξυπνάει, το μυαλό μου ανίκανο.
Η καρδιά σπαρταράει, το μυαλό μου ακίνητο.

Ο πόνος με πνίγει, με τσακίζει.
Την ψυχή μου βασανίζει.
Ο πόνος με πνίγει, δεν χαρίζει.
Το πρόσωπό μου δακρύζει.

Κρυμμένη θλίψη, νιώθω έτοιμος. Λύτρωσέ με!
Κρυμμένη θλίψη, νιώθω υπαίτιος. Τα δάκρυά σου καίνε!
Ήλιε, κάψε με. Αοαυρανέ, λιώσε με.
Αέρα, πνίξε με. Γη, θάψε με.

Αργά, πεθαίνει η ψυχη…
Εμφανίζονται τα Δάκρυα του Ποιητή.
Αργά, σβήνεις κι εσύ…
Γεννιούνται τα Δάκρυα του Ποιητή.

Ποιος είσαι εσύ;

Το φως με θαμπώνει, κάποιος με ζυγώνει.
Ένα πνεύμα μου φωνάζει, η όψη του με τρομάζει.
Γιατί σ’αυτόν τον κόσμο; Γιατί σ’αυτή τη γη;
Γιατί τόσο πόνος; Γιατί σ’αυτή τη φυλακή;

«Εγώ είμαι ο Άδικος, εγώ είμαι το Σκυλί.
Αυτά είναι τα δάκρυά σου, τα Δάκρυα του Ποιητή.
Γιατί γίναν όλα αυτά; Ποια ήταν η αποστολή;
Όλα γίναν για τα δάκρυα, τίποτα για την ψυχή.»

Το πεπρωμένο είναι ακόμα εκεί.
Περιμένει τα δάκρυα κι άλλου ποιητή,
αυτού που έχει ζήσει στη γη,
αλλά θα υπάρξει σ’άλλο τόπο κι άλλη εποχή.

logos_en_drasei είπε...

Πολυ ωραια! ...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα