Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τετάρτη, 7 Απριλίου 2010





Το διδαγμα ενος παιδιου
Το Πασχα, που λετε, ημουν στην πολη οπου γεννηθηκα. Πολυ θα ηθελα να σας πω οτι η πολη αυτη ειναι η λεγομενη Neverland η εστω καπου στη Μεση Γη...Δε θα το πω ομως. Οχι επειδη δεν ειναι αληθεια, αλλα επειδη η ανθρωπινη μου υποσταση πηρε σαρκα και οστα σε μια πολη της Ελλαδας, κι εκει ημουν. Ολα τα υπολοιπα εχουν να κανουν με την καταγωγη της παιδικης ψυχης μου, η οποια ακομη παιζει κρυφτο με τα νεραιδοπαιδα στα δαση και ξιφομαχει με τον καπτεν Χουκ διπλα στον Πιτερ Παν και τα χαμενα παιδια. Ας επιστρεψω ομως στις μερες που ελειπα...
Μια απο αυτες, λοιπον, που καθομουν και δεν ειχα τι να κανω περιμενοντας να ερθει το απογευμα και να βγω καμια βολτα, μου ηρθε η ιδεα να ψαχουλεψω λιγο τα ντουλαπια και τα συρταρια του δωματιου που με φιλοξενησε ως παιδι. Ειναι απιστευτο το τι μπορει να βρει κανεις μεσα στο ιδιο του το σπιτι! Βρηκα ενα λευκωμα παλιο, απο την εποχη του δημοτικου και αρχισα να το ξεφυλιζω γεματη περιεργεια, προσπαθωντας να θυμηθω χωρις να κοιταξω την τελευταια σελιδα, ποιος απο τους τοτε συμμαθητες μου κρυβοταν πισω απο την καθε μασκα. Τα παιδικα γραμματακια εδιναν ζωη στα παιδικα μας ονειρα που με χρωματιστα στυλο κοσμουσαν το αρωματισμενο χαρτι. "Τι ειναι για σενα αγαπη;", "Τι ειναι για σενα φιλι;", "Τι ειναι για σενα φιλια;", "Τι θελεις να γινεις οταν μεγαλωσεις;"...παυση. Οι βρυσες ξαφνικα ανοιξαν και αντε να τις κλεισεις! Ναι, ναι, συγκινηθηκα! Γλυκια νοσταλγια κατεκλυσε την καρδια μου οταν ειδα μια ηθοποιο να ποζαρει ολο ναζι με στρογγυλεμενα γεματα σιγουρια γραμματακια αναμεσα σε τοσες δασκαλες κι αλλες ειδικοτητες. Κοιτα να δεις, σκεφτηκα. Πρεπει να ημουν πεμπτη δημοτικου τοτε. Μα μεγαλωσα; Δε μεγαλωσα! Ε, ενταξει...ισως η ανθρωπινη μου υποσταση να εχει καποια χρονακια παραπανω απο τοτε...κι ομως ακομη το ονειρο ειναι το ιδιο... Αναστεναξα και εκλεισα το λευκωμα εχοντας το χαμογελο της επιβεβαιωσης καρφωμενο στο προσωπο μου.
Υστερα το ματι μου επεσε πανω σε ενα τετραδιο με σκληρο εξωφυλλο πανω στο οποιο ηταν ζωγραφισμενα μπλε λουλουδια. Το ημερολογιο μου. Το ανοιξα κι αυτο με λαχταρα και αμεσως απο μεσα του ξεπηδησαν εφηβικες ανησυχιες, γυμνασιακοι ερωτες, τα πρωτα καρδιοχτυπια, κοριτσιστικα μυστικα, βλεμματα στην ταξη, συζητησεις με τις κολλητες, απογοητευσεις. Θυμηθηκα πως ερχοταν το τελος του κοσμου μετα απο καποια ερωτικη απογοητευση η πως ξαναγεννιοταν το συμπαν με τον επομενο μεγαλο ερωτα...Θυμηθηκα πως περιμεναμε ολες μεσα στην ανυπομονησια να "τα φτιαξουμε" επιτελους με καποιον και πεφταμε σε καταθλιψη οσο οι ταξεις περνουσαν και αυτο δε συνεβαινε λες και μας ειχαν παρει τα χρονια. Θυμηθηκα κρυφα ραντεβου και αθωα ψεματακια στους γονεις τα οποια μεταμορφωναν το εκαστοτε αγορι σε καλη μας φιλη που μας καλεσε στο σπιτι της για παρεα. Θυμηθηκα τα βραδια που χαζογελωντας πονηρα κατακοκκινες απο τις σκεψεις που μας περνουσαν τοτε απο το μυαλο, ανταλασσαμε αποψεις για τα πρωτα φιλια...Αισθησεις στο ζενιθ. Ζωη ζωντανη!

Επειτα θυμηθηκα το πεισμα μου στο ακουσμα της φρασης "δε γινεται". Θυμηθηκα την ελπιδα που εκαιγε ολο μου το ειναι οταν ατενιζα το αυριο μου. Θυμηθηκα τις ατελειωτες ωρες που κλεινομουν στο δωματιο μου ακουγοντας μουσικη και ζωντανευα μπροστα στα ματια μου τον αλλο μου εαυτο που με χαιρετουσε ηδη απο το τερμα. Τι αυτοπεποιθηση που ξεχειλιζε απο παντου...χειμαρρος πραγματικος! Πιστευα στα ονειρα με ολη τη δυναμη της ψυχης μου! Αθωοτητα; Απειρια; Δυναμη; Εγω το λεω ελπιδα απεναντι στην ανατολη του δικου μας ηλιου! Μια ορμητικη ηλικια αναμεσα στην παιδικοτητα και την ενηλικιωση. Με συνεπηραν οι αναμνησεις.

Εκλεισα και το ημερολογιο μου κι εμεινα να σκεφτομαι καθισμενη στο γραφειο οπου καποτε διαβαζα (οσο μπορουσα κι εγω) για το σχολειο. Σκεφτομουν γιατι καποιοι ανθρωποι χανουν τη φρασκαδα της ψυχης τους μεγαλωνοντας. Γιατι τα εντονα συναισθηματα δινουν τη θεση τους στο αγχος και η αισιοδοξια μετατρεπεται σε μιζερια. Μαθαμε να τα δικαιολογουμε ολα με τις δυσκολιες που αντιμετωπιζουμε βγαινοντας στον "¨εξω κοσμο". Μας εμαθαν να παραβλεπουμε οσα θελουμε και γουσταρουμε με τη δικαιολογια οτι η ζωη δεν ειναι παιδικο ονειρο. Μας εμαθαν να βαζουμε μπροστα τις δυσκολιες γιατι πρεπει δηθεν να τις αντιμετωπιζουμε σοβαρα και να μην ονειροβατουμε. Σε οσους απο εμας δεν πειστηκαμε και κλεινουμε ακομη το ματι στα ονειρα μας οσο φευγατα κι αν μοιαζουν αυτα, βιαστηκαν να κολλησουν διαφορες ταμπελες μπερδευοντας την ωριμοτητα με τη σαπιλα. Δεν εχουμε ταχα ακομη το δικαιωμα να ελπιζουμε οπως τοτε, στενεψαν, λεει, τα περιθωρια, η ζωη ειναι αυτο, ειναι εκεινο, ειναι το αλλο...Η ζωη ειναι δωρο. Εγω αυτο ξερω. Και ποιος εκτιμα περισσοτερο ενα ωραιο δωρο αν οχι ενα παιδι;

Παλι ξεφυγες, ειπα στον εαυτο μου και κοιταξα χαμογελωντας εξω απ'το παραθυρο του δωματιου μου. Ποσο θα ηθελα να εβρισκα κι εκεινο το ωραιο μεγαλο χρυσο βιβλιο με τα παραμυθια του κοσμου που περασε σε μενα απο γενια σε γενια...

Λοιπον να το διδαγμα μου: Τα πραγματα ειναι πολλες φορες πολυ πιο απλα απο οσο πιστευουμε. Μεγαλο ποσοστο της διστακτικοτητας μας με βαση την οποια θεωρουμε καποια πραγματα δυσκολα και καταληγουμε να μην τα τολμαμε καν οφειλεται ξεκαθαρα σε δικους μας φοβους. Αλλοι απο αυτους ειναι πιο εμφανεις αλλοι κρυβονται καπου στο υποσυνειδητο μας. Το θεμα ειναι ομως πως εμεις αντι να καθισουμε να τους βρουμε και να τους αντιμετωπισουμε, τους ονομαζομε ωριμοτητα που μας εμποδιζει να φερομαστε απερισκεπτα Κατι που θυμιζει το "οσα δε φτανει η αλεπου τα κανει κρεμασταρια". Τωρα βεβαια θα μου πειτε, και θα εχετε δικιο, τι με εκανε να τα σκεφτω ολα αυτα και γιατι σας τα γραφω μετα απο τα φαινομενικα ασυνδετα ευρυματα μου το Πασχα. Θα σας πω αμεσως. Στην ηλικια που αναφεροταν το λευκωμα αλλα πολυ περισσοτερο το ημερολογιο, λαμβανε χωρα πολλες φορς ο παρακατω διαλογος μεταξυ εμου και των δικων μου:
- Ειναι πολυ αβεβαιο το επαγγελμα του ηθοποιου, πρεπει να εχεις και κατι αλλο στα χερια σου
- Μπορει να ειναι δυσκολο αλλα δεν ειναι ακατορθωτο
- Ξερεις ποσοι ηθοποιοι περιμενουν να τους δοθει ευκαιρια να παιξουν καπου; Ξερεις ποσοι νεοι ηθοποιοι υπαρχουν εκει εξω;
- Εγω ξερω ποσοι ηθοποιοι τα καταφεραν και ποσοι ειναι αυτοι που τωρα θαυμαζουμε γιατι δεν το εβαλαν κατω. Γιατι θα πρεπει να ανηκω ντε και καλα στους πρωτους και οχι στους δευτερους; Και πως θα το μαθουμε αν δεν προσπαθησω;

Παιδι ημουν τοτε θα μου πειτε...Οι γονεις μου ειχαν απολυτο δικιο. Δεν εβλεπα τις δυσκολιες καταματα. Δεν αντιμετωπιζα αμεσα τις καταστασεις. Ειχα ωραιοποιησει το θεμα στα ματια μου. Συμφωνω. Τα λογια μου ομως εκρυβαν μια μεγαλη αξιοθαυμαστη αληθεια: Την αληθεια της λεξης "προσπαθεια". Την αληθεια της φρασης "μην το παρατησεις χωρις καν να του δωσεις μια ευκαιρια.". Και απλως αναρωτιεμαι...γιατι ενα τετοιο σκεπτικο να ταιριαζει μονο σε ενα παιδι; Αραγε ευθυνεται η λεγομενη "ωριμοτητα" η πολλες φορες κρυβομαστε επαναπαυμενοι πισω απο αυτη, προκειμενου να μην τολμησουμε κατι που κατα βαθος το φοβομαστε; Καθετι που αξιζει κρυβει ενα ποσοστο δυσκολιας. Τιποτε δε μας χαριζεται και δεν υπαρχει λογος να μας χαριζεται, γιατι ολα τοτε θα ηταν αγευστα, αχρωμα, αοσμα. Η προσπαθεια μας τα εξυψωνει ολα περισσοτερο. Γιατι λοιπον να μην προσπαθουμε και για τα ονειρα μας; Εξαλλου ο καθενας απο εμας θα ηταν πολυ καλυτερος σε κατι που αγαπαει. Αλλα αυτο ειναι ενα θεμα που θα θιξω στο μελλον... Προς το παρον διδασκομαι απο τη μικρη Ελλη που ξεφυτρωσε τις προαλλες ξαφνικα και παλι. Το κανει αυτο που και που. Με διαφορες αφορμες, κατι σαν τη συνειδηση μου. Τι λετε; Να δωσουμε λιγο χωρο και στον μικρο πριγκιπα μεσα μας; Μην ξεχνατε πως ακομη κι αν δεν τα καταφερετε στο τελος, τουλαχιστον θα το εχετε παλεψει. Ακομη και αν δεν τα καταφερετε, οσοι προσπαθησαν να σας εμποδισουν ονομαζοντας κατι αδυνατο, δε θα σημαινει πως ειχαν δικιο. Γιατι παντα θα υπαρχει σε αυτον τον κοσμο καποιος που τα καταφερε!!!

2 σχόλια:

xristin είπε...

Ωραίο η ανάρτηση σου Ελλη και πολύ συγκινητική.Τι μας θύμισες.

logos_en_drasei είπε...

Ευχαριστω! Μου ηρθαν κι εμενα στο μυαλο πολυ ομορφες στιγμες...Αλλα το ακομη πιο ομορφο ειναι πως νιωθω και τωρα οπως τοτε σε πολλες καταστασεις...Επικινδυνο ισως, λενε, στην εποχη μας, αλλα μαλλον ειμαι τολμηρος ανθρωπος. Αξιζει!

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα