Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τετάρτη, 14 Απριλίου 2010


Ο παραξενος ταξιδιωτης
Μια φορα κι εναν καιρο ηταν ενας περιεργος ανθρωπος που του αρεσε να ταξιδευει περπατωντας. Αφηνε δρομους και βουνα κατω απ΄τα βηματα του, περνουσε απο χαμενες πολιτειες, απο χωρια ξεχασμενα, απο θαλασσες γαληνιες, απο δαση απεραντα κι απο ποταμια με παγωμενα νερα. Πουθενα δε σταματουσε παρα μονο για λιγες ωρες ωσπου να ξεκουραστει κι επειτα συνεχιζε το μακρυ ταξιδι του. Φορουσε ενα πρασινο καπελο που θυμιζε πολυ τον Ρομπεν των δασων, ενα σκισμενο παντελονι γεματο μπαλωματα και κοκκινα επισης μπαλωμενα παπουτσια. Στο χερι του ειχε ενα μεγαλο ξυλινο ραβδι που το κουνουσε περα δωθε καθως βηματιζε ανεμελα και τραγουδουσε. Καμια φορα παρασυροταν απο το τραγουδι και συνεχιζε τον δρομο του χοροπηδωντας ρυθμικα. Καθως αφηνε πισω του διαφορα μερη συχνα συναντουσε ανθρωπους που τον κοιτουσαν περιεργα και πολλες φορες δεν δισταζαν καποιοι απο αυτους να τον σχολιασουν μεταξυ τους η ακομη και να του φωναξουν κατι περιπεκτικα. Το περιεργο ηταν πως εκεινος δε μιλουσε σε κανεναν τους και οταν τυχαινε καποιος να τον κοροιδεψει απλως γυριζε προς το μερος του και εβαζε στον κροταφο του τον δεικτη του χεριου του σε μια κινηση που ελεγε "ειδες που σου τα ελεγα;" η κουνουσε απλως θλιμμενα το κεφαλι του.
Αλλες φορες τυχαινε να συναντησει στον δρομο του παιδακια και τοτε σταματουσε. Τους ψιθυριζε κατι στο αυτι κι επειτα συνεχιζε το ιδιο ανεμελα τον δρομο του εχοντας ομως ακομη πιο μεγαλη λαμψη στο βλεμμα του το οποιο εδειχνε πιο ελπιδοφορο μετα απο καθε τετοια συναντηση. Κανεις δεν ηξερε ποσο χρονων ηταν ουτε μπορουσαν να υποθεσουν με βεβαιοτητα απο το παρουσιαστικο του. Δεν ηταν μικρος αλλα εμοιαζε πολυ με παιδι, δεν ηταν μεγαλος αλλα για εναν ανεξηγητο λογο εδειχνε αρκετα σοφος μεσα στην εκκεντρικοτητα του. Σε ενα απο τα αμετρητα ταξιδια του ετυχε να συναντησει μια νεαρη κοπελα. Μολις τον ειδε εκεινη ανοιξε τα ματια της διαπλατα και ενα τεραστιο χαμογελο εμφανιστηκε στα χειλη της ξαφνικα. "Επιτελους, σε ξαναβλεπω!", του ειπε γεματη ενθουσιασμο. "Ειχα αρχισει να πιστευω οτι το ειχα ονειρευτει!" Ο παραξενος ταξιδιωτης εδειχνε να μην πιστευει στα ματια του. Ηταν τοσο χαρουμενος και συγκινημενος συναμα που δεν ηξερε ποιο συναισθημα να πρωτοστριμωξει στην εξωπορτα της καρδιας του ωστε να βγει πρωτο. "Θυμασαι;", τη ρωτησε τραυλιζοντας απο την εκπληξη. "Φυσικα και θυμαμαι!", αποκριθηκε εκεινη. "Φυσικα και σε θυμαμαι! Τα λογια που μου ειχες πει οταν ημουν παιδι με συνοδευουν παντα και με συνεφερουν στις πιο δυσκολες στιγμες μου! Μου εμαθες μεσα σε λιγα λογια να εκτιμω και να αγαπαω τη ζωη!", φωναξε η κοπελα δακρυσμενη. "Θυμασαι τα...λογια μου;", ψελλισε εμβροντητος ο παραξενος ταξιδιωτης. "Τα εχω συνεχεια μεσα στην καρδια μου! Μου ειχες πει: Να θυμασαι παντα πως η ζωη ειναι ενα πολυτιμο δωρο. Ειναι το πιο ομορφο παιχνιδι απο ολα οσα σου εχουν χαρισει ως τωρα! Αν η ψυχη σου παραμεινει οπως ειναι τωρα που εισαι παιδι, δε θα χρειαστει τιποτε αλλο να σου πω για να ευτυχισεις. Τα λογια μου αν θυμασαι σαν μεγαλωσεις, μερα με τη μερα θα τα καταλαβαινεις ολο και πιο πολυ. Αν τελικα με θυμασαι ακομη οταν γινεις μεγαλη κοπελα πια, τοτε σημαινει οτι δε θα με ξεχασεις ποτε. Κα αν γινει αυτο, να ξερεις οτι θα διαφερεις απο τους υπολοιπους γιατι δυστυχως λιγοι ειναι εκεινοι που αφησαν την ψυχη τους μεγαλωνοντας αγνη, αμολυντη και πεισματαρα. Μην τα παρατησεις ομως! Αυτο θα ειναι που θα σε κανει ξεχωριστη. Και να δεις οτι καποια μερα εσυ και οσοι αλλοι λιγοι θυμουνται αυτη τη συντομη συναντηση μας, θα προσφερετε στον κοσμο πολλα...γιατι θα ειστε ανθρωποι αγνοι, ονειροπολοι και ελευθεροι! Αυτα μου ειχες πει! Τα θυμαμαι σα να ηταν χτες μα δεν τα χω πει σε κανεναν. Ποιος θα με πιστευε; Μια φορα δοκιμασα να ρωτησω την καλυτερη μου φιλη αν σε ειχε δει ποτε και με κοιταξε τοσο τρομαγμενα που της ειπα τελικα οτι εκανα πλακα...", συνεχισε η κοπελα και τον αγκαλιασε σφιχτα ολο ευγνωμοσυνη. "Εισαι ξεχωριστη...θα βοηθησεις πολλους ανθρωπους να δουνε την αληθεια! Μη χαραμισεις ομως ποτε τον εαυτο σου!", της ειπε ο παραξενος ταξιδιωτης κοιτωντας τη στα ματια ακομη δακρυσμενος. Υστερα εφυγε χαρουμενος κοιτωντας πισω καθε τοσο μεχρι να τη χασει απο τα ματια του. "Θα τα ξαναπουμε", ψιθυρισε. "Αντιο Χρονε...!" φωναξε τοτε η κοπελα προς το μερος οπου ηταν εκεινος πριν λιγα λεπτα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα