Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Σάββατο, 17 Απριλίου 2010







Η νεραιδα της φωτιας

Κοιμομουν, οταν ξαφνικα ακουσα καπου μεσα στο δωματιο εναν παραξενο ηχο. Τρομαξα κι ανοιξα τα ματια μου για να δω τι ηταν αυτο που με ειχε ξυπνησει. Στο πλαι του κρεβατιου διπλα μου, καθοταν μια κοπελα...η καλυτερα μια...νεραιδα! Και μαλιστα οχι μια οποιαδηποτε νεραιδα, αλλα η νεραιδα της φωτιας αυτοπροσωπως! Ολοζωντανη! Πριν 6 χρονια ειχα αγορασει αυτην τη νεραιδα απο ενα μαγαζι με παιχνιδια ρετρο και παραμυθενια πλασματα. Ηταν ενα αγαλματακι οσο η παλαμη μου. Την ειχα κρεμασει απο το φωτιστικο που υπηρχε στη μεση του δωματιου μου και καμαρωνα βλεποντας τα περιτεχνα πορτοκαλι φτερα της και την ομορφη φιγουρα που εκανε προσπαθωντας να στριψει πετωντας. Καποια μερα, ομως, πριν προλαβω καν να τη χαρω, ενας φιλος μου την παρεσυρε καταλαθος, την εριξε στο πατωμα και εσπασαν τα φτερα της. Ημουν απαρηγορητη. Και τωρα, η ιδια εκεινη νεραιδα καθοταν διπλα μου ζωντανη και τα πορτοκαλι φτερα της εμοιαζαν να φλεγονται!
Ονειρευομαι, σκεφτηκα και ετοιμαστηκα να γυρισω πλευρο. Τοτε ακουσα μια μελωδικη φωνη να ψιθυριζει το ονομα μου. Καρφωθηκα ακινητη και κατατρομαγμενη στη θεση μου περιμενωντας να δω τι θα γινει μετα, μη μπορωντας να αντιδρασω απο την εκπληξη. "Μη φοβασαι.", μου ειπε γαληνια. "Ονειρευεσαι κι εγω ειμαι επισκεπτης στο ονειρο σου." Δε μιλησα. Μονο την κοιτουσα με γουρλωμενα ματια σα μικρο παιδι. "Θυμασαι πριν καποια χρονια που ειχαν σπασει τα φτερα μου; Ειχες στεναχωρεθει πολυ τοτε...Θυμαμαι οτι καπου ειχες φυλαξει τα κομματια μου. Που εχεις τα δικα σου;" ρωτησε.
"Τι...τι εννοεις;" ψελλισα.
"Ξερεις τι εννοω. Που εχεις βαλει τα δικα σου σπασμενα φτερα;" επεμεινε.

"Δεν ξερω...τα 'χω χασει.", ειπα με σκυμμενο το κεφαλι.
"Δε νομιζεις οτι ηρθε ο καιρος πια να τα βρεις και να τα ξανακολλησεις; Εχεις παψει να πιστευεις στον εαυτο σου;"
"Οχι..."
, απαντησα χωρις σιγουρια.
"Τοτε που ειναι εκεινη η κοπελα που δεν το εβαζε κατω με τιποτε και πετουσε παρεα με τα ονειρα της; Γιατι δεν πετας πια;"

"Δεν ξερω...φοβαμαι."
, παραδεχτηκα

"Ηταν της μοιρας σου να φτασεις ως εκει.", ειπε αινιγματικα. "Επρεπε να μαθεις καποια πραγματα που ποτε δε θα σου πουνε, για να μπορεσεις να σωσεις ολα αυτα που κινδυνευουν να χαθουν. Τωρα ομως ειναι η στιγμη να βαλεις και παλι φωτια στη λογικη, οπως παλια. Να καψεις ολα αυτα που σε πονανε και να κρατησεις τα αληθινα. Τωρα ξερεις...", συνεχισε. Η μορφη της αρχισε να ξεθωριαζει.
"Μη φευγεις!", φωναξα.
"Καψε τους φοβους σου! Και μην ξεχασεις ποτε αυτην τη νυχτα! Που ξερεις...μπορει εμεις οι δυο καταβαθος να ειμαστε ενα! Οπως και να 'χει εγω θα ειμαι παντα μεσα στη φλογερη σου θεληση! Θα κρυβομαι μεσα στην παθιασμενη καρδια σου! Θα ειμαι πισω απο καθε βημα που θα τολμας να κανεις απο δω και περα...Επρεπε να ξαναγεννηθεις. Απ' τη φωτια!"


Το πρωι ξυπνησα ιδρωμενη. Το ονειρο ηταν τοσο ζωντανο και εντονο παροτι δεν ηταν ρεαλιστικο που κοιταξα γυρω γυρω σα χαμενη προσπαθωντας να καταλαβω τι ειχε συμβει.
"Πωπω...φοβερο ονειρο..." μονολογησα τριβωντας τα ματια μου. Ξαφνικα συνειδητοποιησα τι με ενοχλουσε τοση ωρα. Η ατμοσφαιρα μυριζε σαν κατι να ειχε καει... "Περιεργο", ειπα στον εαυτο μου. Ανοιξα το παραθυρο, πηρα μια βαθια ανασα και κοιταξα εξω πλημμυρισμενη απο δυνατα αισιοδοξα συναισθηματα υστερα απο πολυ καιρο. Και τοτε ξαφνικα, θυμηθηκα τα τελευταια της λογια προτου εξαφανιστει. Μου ειχε πει οτι θα εκαιγε καθε χαρτινο μου φοβο για να μπορεσει ξανα η ψυχη μου να πεταξει οπως παλια μαζι με τα ονειρα μου... "Λες;" ειπα στο ειδωλο μου που με κοιταζε μεσα απο το τζαμι του παραθυρου. Εκεινο απλως μου χαμογελασε...κι ετσι η ζωη μου επεστρεψε στα χερια μου.

2 σχόλια:

Κατερινα είπε...

" Να καψεις ολα αυτα που σε πονανε και να κρατησεις τα αληθινα..." Σε ζηλευω...να το ξερεις...Δεν ξερω πως να στο ζητησω τωρα αυτο αλλα μηπως θα μπορουσες να παρακαλεσεις τη νεραιδα της Φωτιας σου να ερθει και στο δικο μου ονειρο..? Να καψει και τους δικους μου φοβους...???

Καταπληκτικη αναρτηση..!!!!

Νεραιδενια φιλια...

logos_en_drasei είπε...

Ο καθενας απο εμας εχει μεσα του εναν αγγελο, μια νεραιδα, ενα ξωτικο, ενα πλασμα τελος παντων ικανο να καψει τους φοβους και τους δισταγμους μας και να μας βαλει φτερα στους ωμους και τα ονειρα! Ειναι ο αλλος μας εαυτος και μπορει τα παντα! Αρκει να του δωσουμε την ευκαιρια να μας πει οσα εχει να μας πει! Να εισαι καλα και σε ευχαριστω για τα καλα λογια! Χαιρετω!!! :)

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα