Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Πέμπτη, 8 Απριλίου 2010

Ριξτε μια ματια: (Προκειται για το πρωτο μυθιστορημα του Αλεξανδρου Καππα. Πηρα σημερα το μηνυμα του με το εξωφυλλο του βιβλιου, στο facebook οπου ειμαστε φιλοι, και σκεφτηκα να το αναρτησω.)



Παρακατω ειναι ενα κειμενο του οπισθοφυλλου:

Καποιες φιγουρες τρεχουν πανικοβλητες στα δωματια τους, ενω αλλες παραμενουν μοναχικες με τις πλατες γυρισμενες στις αντιθετες ακρες της βεραντας. Υπαρχουν και ορισμενα μελη του σεμιναριου που τριγυριζουν στο σκοταδι, λες και παλευουν να ξεφυγουν απο εναν αορατο εχθρο.

Ποιοι ειναι ομως αυτοι οι ανθρωποι;

Βλεπω τις σκιες στη σεληνιακη δεσμιδα: προσωπα γνωριμα ομως τωρα πρωτογνωρα.

Ειμαστε τριαντα συγγραφεις που εχουν παγιδευτει στο πανδοχειο του κυριου Ανδρονικου.

"Θεε μου...τι θ' απογινουμε;" σκεφτομαι σ' ενα ξεσπασμα που τιποτα δεν το δικαιολογει την παρουσα στιγμη, αλλα που η κρυφη πηγη του θα συνεχιζε να με βασανιζει ως την επιλυση του μυστηριου.

Ειμαστε ρωσικες κουκλες που χωριζονται στα δυο: ο ενας βγαινει απ'τον αλλον χωρις ποτε ο επομενος να 'ναι ιδιος με τον προηγουμενο.

Ακουγεται η βροντερη φωνη του Ερμολαου μεσα στην απολυτη σιωπη: "Τι τα 'θελε τα εικοσι-δυο σφηνακια η ευλογημενη;".

Και τοτε συνεβη.




Περιγραφή:
Η αδικία είναι που μας αφορά. Σ' αυτό έχουμε καταλήξει μετά από δυο εβδομάδες σεμιναρίου. Και τώρα, εγκλωβισμένος στην ταράτσα του παραθαλάσσιου πανδοχείου με τα υπόλοιπα μέλη του γκρουπ, κι ενώ από το ισόγειο κάποιος από τους ντόπιους απειλεί να μας βάλει φωτιά, αναπόφευκτα σκέφτομαι πόσο δίκαιο μπορεί να είναι αν τελειώσουν όλα εδώ, με αυτόν τον τρόπο, τόσο ξαφνικά. Κάπως έτσι όμως δεν ξεκίνησαν όλα;

Την πρώτη μέρα μας στο νησί, άρχισα ξάφνου να κολυμπάω αμέτρητα χιλιόμετρα με την ιδέα μιας φανταστικής ρουφήχτρας να με καταδιώκει. Από εκεί μέχρι σήμερα πολλά έχουν συμβεί. Ο Πολωνός μασέρ, η κούκλα βιτρίνας, τα μεταλλαγμένα ψάρια του ενυδρείου στην κάτω αυλή, όλα στροβιλίζονται στη δύνη εκείνης της πρώτης αποκάλυψης. Κάποιος εδώ, είχε αναφέρει το χαμένο άγαλμα της "θεάς Ευτυχίας".

Έναν από μηχανής θεό, να τι χρειαζόμαστε τώρα, λίγο πριν γίνουμε όλοι στάχτη.

πηγη:http://www.perizitito.gr/product.php?productid=176906

"Για οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα, ονόματα και καταστάσεις, ο συγγραφέας αυτού του βιβλίου έχει να δηλώσει πως τίποτα δεν είναι τυχαίο ή συμπτωματικό. Αντιθέτως, όλα συνέβησαν στην πραγματικότητα. Οι άνθρωποι αυτοί στ’ αλήθεια υπήρξαν. Ωστόσο, καθεμία από τις παρακάτω ιστορίες, τις άλλοτε σφιχτά αρθρωμένες, άλλοτε νοερά συνδιαλεγόμενες, άλλοτε ξηλωμένες σαν ιδιαίτερες σκηνές από έναν ευρύτερο αλλά αδιόρατο πίνακα, έχει βεβαίως καταγραφεί με την αυταρχική βία της υποκειμενικής θέασης και φωτιστεί απ’ τον ακόμα πιο ασφυκτικό κλοιό της προσωπικής ερμηνείας. Κι έτσι τελικά, κανένας σοβαρός αναγνώστης δεν θα πρέπει να εκλάβει τίποτε στα σοβαρά —ούτε ακόμα και τον εαυτό του, αν ποτέ τύχει να τον συναντήσει στις σελίδες που ακολουθούν".

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα