Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τρίτη, 6 Απριλίου 2010




Ενα
Ματια υγρα,
λιγο πριν πεσει το πρωτο δειλο δακρυ
και χαθει στην ακρη των χειλιων
ποιος το καλεσε κι αυτο αληθεια;
Ειχες βλεμμα απλανες οταν μου ειπες τη μοιραια λεξη φευγω
Πoτε δε μου αρεσε λοιπον αυτη η λεξη,
ποτε δεν τη θεωρησα ευηχη,
παντα κατι με ενοχλουσε πανω της
σα να στοιβαχτηκαν τα γραμματα το ενα διπλα στο αλλο
με την πιο λαθος σειρα χωρις να το θελουν
Μετα η ανοιχτη πορτα κι ενα κομματι που ξαφνικα ελειπε.
Ενα κομματι της ζωης μου ξεριζωμενο με τον πιο βιαιο τροπο
Και ξαφνικα ημουν μιση
στεκομουν στο μισοσκοταδο ανημπορη να μιλησω
ακομη και να σκεφτω οτιδηποτε...
κενο το μυαλο μου αλλα πιο πολυ το ειναι μου
τι να μου κανουν οι λεξεις,
τι να μου κανει μια μικρη σταγονα
αν κυλησει απλως στο μαγουλο μου πριν στεγνωσει;
Τι να μου κανει τωρα μια αλλοιωμενη φωνη
αν ξεφυγει απελπισμενη απ' τα χειλη;
Μονη...ποιος θα με ακουσει;
Γινομαι τοση δα μικρη μεσα στο δωματιο
και ψαχνω καπου να κρυφτω
αυτο το σπιτι ηταν παντα τοσο κρυο;
Αυτοι οι τοιχοι ηταν παντα τοσο αποπνικτικοι;
Αυτα τα δωματια ηταν παντα τοσο αδεια;
Εγω ημουν παντα τοσο μονη;
Φοβαμαι, δε σου το κρυβω. Φοβαμαι πολυ!
Δεν την ξερω τη ζωη χωρις εσενα
Δεν με ξερω χωρις εσενα...
Εμεις ημασταν...ειμαστε ενα
Φοβαμαι...αλλα πιο πολυ...σ'αγαπαω.

Ειμαι ιδρωμενη και εισαι διπλα μου
Τα ματια σου τρεμοπαιζουν
και με κοιταν με απορια και εκπληξη
Κοιμοσουν τοσο γαληνια πριν φωναξω
το ονομα σου
Η ανασα σου ρυθμικη
ηρεμει τους παλμους της καρδιας μου καθε βραδυ
Το κορμι σου ζεστο
με κραταει ασφαλη
Ονειρο ηταν, μου ειπες
ονειρο ηταν καρδια μου, δε θα φυγω ποτε, σ' αγαπαω...
και με αγκαλιαζεις ξανα σα μωρο
Οχι...δεν ηταν ονειρο. Εφιαλτης ηταν.
Ομως ησουν παλι εσυ εκει
και μ' εσωσες...

3 σχόλια:

logos_en_drasei είπε...

Μετα απο το συντομο αυτο 4ημερο διαλειμμα καλως σας βρισκω και παλι! Χρονια πολλα σε παλιους και νεους αναγνωστες!

to alataki είπε...

Πέρασα να διαβάσω τα όμορφα που γράφεις και να σου ευχηθώ μια αναστάσιμη δημιουργική περίοδο...

logos_en_drasei είπε...

Ευχαριστω πολυ αγαπητο μου alataki, επισης!

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα