Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Δευτέρα, 3 Μαΐου 2010


Λαος και...λαουτζικος
Πρωι πρωι ειπα κι εγω σημερα να συνοδεψω την κολλητη μου φιλη στο ΙΚΑ για κατι εξετασεις αιματος. Τυπικο το θεμα. Μπαινοντας στο χωρο αναμονης, αν και ημουν υποψιασμενη για το τι θα συναντησω, με επιασε παλι αυτη η περιεργη διαθεση να γελασω. Ναι, καλα διαβασατε, να γελασω. Δε θελω να ακουστω σκληρη αλλα εχω βγαλει ενα συμπερασμα που ως τωρα δεν εχει διαψευστει. Περα απο το αληθες κατα τα αλλα γεγονος οτι σα λαος... δεν τραβαμε και λιγα απο τους διαφορους "αρμοδιους", λογω ανοργανωσιας και οχι μονο, παρατηρω οτι κι εμεις, οι "μη αρμοδιοι" καμια φορα στη γκρινια και τη μιζερια, σε ασχετες στιγμες, δεν εχουμε ταιρι! Ειναι σα να μας εχει πεισει καποιος οτι ειμαστε ο λαουτζικος που πεφτει συνεχως θυμα απο τους διαφορους επιδεξιους, σε τετοιο βαθμο που εχει μπει στο πετσι μας και υιοθετησαμε αυτη τη νοοτροπια γενικοτερα στη ζωη μας. Αντι να αντιδρουμε κανονικα εκει που πρεπει και αμεσα, εφοσον οντως καποιοι μας εκμεταλλευονται, προτιμαμε να καθομαστε στη γωνια μας με τα χερια σταυρωμενα και να γκρινιαζουμε σαν την ξεμωραμενη μικρη (η οποια πλεον γερασε) Ελενη που δεν την παιζουν οι φιλεναδες της. Στην καθημερινοτητα μας πολλες φορες γκρινιαζουμε απο κεκτημενη ταχυτητα, νευριαζουμε πριν συμβει αυτο για το οποιο θα επρεπε να νευριασουμε, απλα και μονο απο συνηθεια, καταληγοντας να φερομαστε σα νευροσπαστοι κακομαθημανοι με χιλιαδες καταλοιπα κι απωθημενα. Τα οποια φυσικα αρνουμαστε πεισματικα να αντιμετωπισουμε. Γιατι ειμαστε ο λαουτζικος που πεφτει παντα θυμα κι αν αυτο αλλαξει θα ανατραπουν οι ισορροπιες μας! Σε ο,τι αφορα τα πραγματικα φλεγοντα ζητηματα, λοιπον, καθομαστε και τρωμε τις καρπαζιες για να παμε μετα και να κλαυτουμε καπου αλλου που γιναμε το παιδι της φαπας. Ε, λοιπον εγω τη νοοτροπια του κακομοιρου νευρασθενικου λαουτζικου δεν την ανεχομαι. Προτιμω να ειμαι ενεργο μελος ενος δυνατου λαου που ξερει κι αντιδρα εκει που πρεπει και που φυσικα περα απο τις ξενες καμπουρες κοιταει και τη δικη του. Οχι ενος λαουτζικου που εχει μαθει να κλαιγεται για ολα, ειτε εχει δικιο ειτε αδικο σε ασχετες στιγμες και για ανυπαρκτους λογους, επειδη τους πραγματικους δεν τολμαει να τους δει καταματα.Δεν ειμαστε κακομοιρηδες, νιωθουμε κακομοιρηδες! Κι αυτο ειναι το χειροτερο!
Θα αναρωτηθει τωρα καποιος πως εφτασα σε τετοιες σκεψεις με μια επισκεψη στο ΙΚΑ. Κι ομως, καποιες ομαδες λειτουργουν ως υποκοινωνιες. Μικρογραφιες της κοινωνιας στην οποια ζουμε. Πολλες απο τις σκεψεις που εχω μοιραστει μαζι σας ως τωρα, ειναι αποτελεσμα συνειρμικων συλλογισμων. Ισως και αυτη τη φορα να λειτουργησα καπως ετσι. Στο ΙΚΑ, ας πουμε, υπηρχαν πολλοι ανθρωποι στην αναμονη. Οταν παρατηρει κανεις συμπεριφορες μπορει να διαπιστωσει πολλα πραγματα. Φυσικα κυριο θεμα συζητησης στα διαφορα πηγαδακια, ηταν τα νεα μετρα. Καθε προταση ηταν συνοδευομενη απο ενα αχ και βαχ και καθε αχ και βαχ συνοδευομενο απο το υφος του κακομοιρη που σταυρωνει τα χερια, κουναει το κεφαλι ανημπορος και κλαιει γιατι παλι θα ειναι το θυμα. Αυτα τα πηγαδακια απαρτιζονταν απο ανθρωπους μεσης ηλικιας μεχρι ηλικιωμενους που αποτελουν συνηθως ακομη πιο τραγικες φιγουρες. Χιλια δικια ειχαν οι ανθρωποι που γκρινιαζαν για το καυτο θεμα των ημερων. Αντι ομως να διαμαρτυρονται αναμεταξυ τους με υφος "ειδες τι παθαμε παλι εμεις ο απλος λαουτζικος...αααχχχ, τι να κανεις, παντα ετσι ηταν" γιατι δεν αναλογιζονται παραλληλα τι δεν ειπαν η τι δεν εκαναν εγκαιρως οι ιδιοι "φωναχτα" ωστε να μην ειναι μια ζωη το θυμα; Οταν ψηφιζαν τους εκμεταλλευτες τους, τι σκεφτοντουσαν; Οταν κατηγορουν πολλοι απο αυτους τα νεα παιδια που "παλι κανουν πορειες, τι θελουν πια; Μας ενοχλουν, μας εμποδιζουν, μας χαλανε την ησυχια μας", τι σκεφτονται; Οταν καποιοι ανθρωποι τολμουν να διαμαρτυρηθουν ανοιχτα και βιαζονται να τους κολλησουν την ταμπελα του γραφικου, τι εχουν στο μυαλο τους; Οταν καθονται στον καναπε τους περιμενοντας να ερθουν οι επομενες εκλογες και τη μονη τους "διαματυρια" αποτελει η γκρινια στο ΙΚΑ, στο καφενειο, στο λεωφορειο, στο ταξι, με τον περαστικο, με τη γειτονισσα κι επειτα ξανακλεινονται στα καβουκια τους και κατηγορουν τους "ταραξιες" που με τις πορειες τους "κλεινουν το δρομο", τι μπορουν να πετυχουν; Οταν περιμενουν εναν Λαζοπουλο να "τα πει" μια φορα τη βδομαδα για να γελασουν με τα χαλια τους απο τον καναπε τους κι επειτα να γυρισουν παλι στη χειμερια ναρκη τους, τι αλλαζει; Κι οταν εμεις τολμαμε να λεμε την αληθεια γιατι μας θεωρουν "νεους και ονειροπαρμενους"; Εκεινοι με τον ρεαλισμο τους τοσα χρονια τι καταφεραν; Να μετατραπουν απο λαο σε λαουτζικο και να ηδονιζονται καθε φορα που βρισκονται, με το να μοιρολατρουν για την καταντια μας και για το ποσο θυματα ειμαστε; Δεν το δεχομαι αυτο κι ας ακουγομαι σκληρη. Και ξαναγυρναω στη μικροκοινωνια του ΙΚΑ. Παραλληλα με τη συζητηση για τα νεα μετρα, επικρατουσε η γκρινια γιατι η νοσηλευτρια αργησε να φωναξει το ονομα ορισμενων απο τη λιστα, ενω η ιδιοι ειχαν αργησει μιση ωρα, επειδη ολοι ηθελαν να ειναι παντα πρωτοι στη σειρα "για να τελειωνουν", επειδη ο ταδε κι ο δηνα ηταν μετα απο αυτους και μπηκε πριν και η μουρμουρα δεν ειχε τελος. Στο τελος αρχισαν να λογομαχουν με τους μπροστινους επειδη ηταν μπροστα, με τους πισινους επειδη εσπρωχναν, με τη νοσοκομα επειδη τους ελεγε να μη σπρωχνονται, με τους περαστικους επειδη εκλειναν το δρομο προς το ιατρειο, μεταξυ τους επειδη δεν μπορουσαν να καταλαβουν ποιος εχει σειρα και φυσικα ηταν ολοι θυματα. Θυματα ενος συστηματος ανοργανωτου που δεν το αφηνουν στην ουσια ουτε οι ιδιοι να οργανωθει. Γιατι κι αυτοι μερος του ειναι αλλα δε θελουν να το καταλαβουν. Κι ετσι ο λαουτζικος γινεται ενιοτε και οχλος που ολα του φταινε και ξεσπαει οπου βρει, σαν το ανεκδοτο με τον γρυλο (κλασικο πια, αν δεν το ξερετε θα εχετε σιγουρα καποιον γνωστο που θα το ξερει για να σας το πει). Οποτε απο αυτην τη μικροκοινωνια εκει μεσα, στο ΙΚΑ, μπορει να καταλαβει κανεις περιπου πως λειτουργει ενας ολοκληρος λαος. Ενας λαος που αν δεν επεφτε θυμα, δε θα ηξερε με τι να ασχοληθει γιατι ετσι εχει συνηθισει...

2 σχόλια:

S. είπε...

Τέλειο!!!

logos_en_drasei είπε...

Σ' ευχαριστω! Κατα τη γνωμη μου ειναι κατι που δυστυχως σε μικροτερο η σε μεγαλυτερο βαθμο, κατα περιπτωσεις, ισχυει. Γινεται κανεις κακομοιρος οταν παραδωθει, παραιτηθει, συνηθισει...μετα...δυσκολα τον ξεκουνας. Και καταληγει να υιοθετει την παραπανω συμπεριφορα γενικα στη ζωη του. Δεν μπορω να κατηγορησω κανεναν αμεσα...αλλα τουλαχιστον μην αφηνεις τη δικη σου επαναπαυση ρε φιλε να σε κατανταει αιωνιο θυμα! Αν δεν μπορεις να κανεις κατι δραστικο εσυ ο ιδιος, τουλαχιστον ταξου στο πλευρο των παιδιων σου και των εγγονων σου που ακομα το παλευουν, εστω κι αν τελικα δεν καταφερουν να ανασυνταξουν πληρως ο,τι γκρεμισε η γενια σου και οι προηγουμενες. Μη χαρακτηριζεις την "ενοχλητικη" νεολαια (οσους τουλαχιστον προσπαθουν)επειδη εσυ εχεις μαθει να μιλας μονο στην απεναντι οταν τη συναντας στη λαικη. Μετα ομως γκρινιαζεις για τα παντα! Ε, για κατσε...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα