Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τετάρτη, 5 Μαΐου 2010

 Η κιθαρα με τη σπασμενη χορδη
Ηταν μια φορα κι εναν καιρο μια παλια κιθαρα με μια σπασμενη χορδη. Εμενε στο σπιτι ενος νεου και ηταν το δωρο που του ειχε κανει ο παππους του μια φορα οταν ζουσε και ο ιδιος ηταν ακομη μικρο αγορι. Με αυτην ο μικρος ειχε μαθει να παιζει κιθαρα και τωρα που ειχε πια μεγαλωσει την κρατουσε για να θυμαται τον αγαπημενο του παππου. Ηταν πια κι εκεινη γρια κι ενιωθε πολλες φορες κουρασμενη. Στεκοταν σε μια γωνια υπομονετικα και παρακολουθουσε τον νεαρο καθε φορα που επαιζε με την καινουργια του ηλεκτρικη πλεον κιθαρα. Πολλες φορες... αναστεναζε θλιμμενα και κοιτουσε εξω απο το παραθυρο θυμομενη τα νιατα της. Τοτε που κι εκεινη μπορουσε να παιζει μουσικη και να μαζευει γυρω της χαρουμενους ανθρωπους που συνοδευαν τις μελωδιες της. "Αυτη η νεολαια...που βρισκει τοσο θορυβο! Τοση ενταση! Πως να καθισει κανεις να διασκεδασει με αυτη τη φασαρια που κανουν!" σκεφτοταν καμια φορα ακουγοντας την ηλεκτρικη κιθαρα. Αλλοτε μαραζωνε μονη της αλλοτε παλι χαιροταν βλεποντας τον νεαρο να παιζει τοσο καλα. Μακαρι να επαιζε ακομη μαζι της...Αλλα τωρα πια ηταν κουτση. Τι μπορουσε να του προσφερει εκεινη. Γρια, κουτση και αχρηστη. Που και που, οταν τα σκεφτοταν ολα αυτα,της ξεφευγε κανενα δακρυ και κυλουσε αναμεσα στις χορδες της. Και τοτε ακουγοταν στο δωματιο μια γλυκια μελωδια. Πολλες φορες ο νεαρος νομιζε πως ειχε ακουσει αυτη την μελωδια και στην αρχη του ειχε φανει πολυ παραξενο. Αργοτερα συνηθισε και δεν τρομαζε πια. Ηταν τοσο ανεπαισθητο αυτο που νομιζε οτι ακουγε που πιστεψε οτι απλως ηταν οι αναμνησεις που του χτυπουσαν την πορτα. Ενιωθε ομως μια θλιψη οταν γινοταν αυτο. Θυμοταν τα παιδικα του χρονια και τον αγαπημενο του παππου. Αυτη η μελωδια που νομιζε οτι ακουγε του θυμιζε πολυ το πρωτο τραγουδι που ειχε παιξει με την παλια κιθαρα του. Ηταν αυτο, σιγουρα,μονο που ξεφευγε που και που μια νοτα. Ηταν ομως εξισου ομορφο...Κοιταζε με αγαπη την παλια κιθαρα, τη χαιδευε αναλαφρα και χαμογελουσε νοσταλγικα. Τοτε η κιθαρα μεμιας ζωντανευε και σταματουσε να κλαιει. Κι ετσι σταματουσε και η θλιμμενη μελωδια της. Καποια μερα ενας φιλος του νεαρου που ειχε ερθει στο σπιτι του κοιταξε την παλια κιθαρα και ρωτησε παραξενεμενος τον νεαρο: "Τι την κρατας αυτη; Πρεπει να ειναι παμπαλαια...λειπει και μια χορδη..." Ο νεαρος τον κοιταξε συνοφρυωμενος. "Αυτη ειναι η πρωτη μου κιθαρα. Σε αυτην εμαθα να παιζω και μπορει να ειναι παλια αλλα για μενα ειναι η καλυτερη απο ολες οσες ειχα μεχρι τωρα! Οσο για την χορδη...μπορω να τη φτιαξω και θα ειναι σαν καινουργια." Με αυτα τα λογια, την πηρε στα χερια του κι αρχισε να γρατσουναει τις χορδες της. Χωρις να το καταλαβει αρχισε να παιζει το πρωτο του τραγουδι. Και δε φαινοταν καθολου οτι ελειπε μια χορδη. Ηταν τοσο ομορφη η μελωδια εκεινη που ακομη και ο φιλος του εμεινε να κοιταζει την παλια κιθαρα με θαυμασμο. "Ακομη μπορεις και παιζεις μ' αυτην και μαλιστα με μια χορδη λιγοτερο;" εκανε εκπληκτος. "Σου το ειπα οτι ειναι καλυτερη απο τις αλλες. Με σπασμενη χορδη και παιζει ετσι!" απαντησε ο νεαρος. Η παλια κιθαρα ενιωθε πολυ συγκινημενη και περηφανη. Καταλαβε οτι ο νεαρος φιλος της δεν την ειχε ξεχασει και συνειδητοποιησε οτι μια σπασμενη χορδη δεν μπορουσε να μειωσει την αξια της. Ηταν τοσο χαρουμενη που ενιωθε πια νεα και δυνατη οπως παλια. Ο νεαρος την επομενη μερα την πηγε σε ενα καταστημα με μουσικα οργανα και της εβαλαν μια ολοκαινουργια χορδη. "Απορω γιατι δεν το ειχα κανει νωριτερα" μονολογησε ο νεαρος οταν την πηρε στα χερια του. Η κιθαρα ελαμπε σαν καινουργια. Απο εκεινη τη μερα και μετα δεν ξαναδακρυσε ποτε παρα μονο απο χαρα. Και ο νεαρος συχνα επαιζε ομορφες μελωδιες μαζι της οπως παλια ενω οι φιλοι του μαζευονταν γυρω τους τα βραδια και τραγουδουσαν ολοι μαζι...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα