Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Πέμπτη, 13 Μαΐου 2010

 Μην ξεχασεις να ζησεις!
Λοιπον, ενταξει, το εμπεδωσα! Ολα ειναι χαλια, τα πραγματα πανε απ΄το κακο στο χειροτερο, μαυρη μαυριλα πλακωσε χειροτερη απο καλιακουδα και παει λεγοντας. Εχω δικαιωμα να σκεφτομαι διαφορετικα σαν ανθρωπος; Σημερα δε θα πω τιποτε κακο. Αρνουμαι! Ωραια, οσα συμβαινουν, συμβαινουν και δεν μπορει να τα αμφισβητησει κανεις. Ακομη πιο ωραια, ειπαμε και ξαναπαμε και χιλιοειπαμε οτι επιβαλλεται πια η αντιδραση μας και θα αντιδρασουμε και αντιδρουμε. Απο εκει και περα, δυσκολα η ευκολα ειναι αναγκη να ξεχασουμε να ζουμε; Γιατι θα πρεπει να νιωθω τυψεις που θα ηθελα μεσα σε ολα αυτα... να πω και κατι αλλο, να σκεφτω και κατι αλλο, να κανω και κατι αλλο εκτος απο το να υπεραναλυω μονη μου η με τη συμβολη οσων με περιτριγυριζουν νυχθημερων και επι καθημερινης βασης την οικονομικη μας κατασταση και την κατεστραμμενη ζωη ολων μας...Το κεφαλι μου εχει γινει εδρα του ΔΝΤ, η σκεψη μου εχει παρει πτυχιο οικονομολογου χωρις να το ξερω, η ψυχολογια μου καταντησε Βουλη (κυριολεκτικα και μεταφορικα δλδ οπου Βουλη βαλε μπ...ελο) και για ζωη ουτε λογος. Αν τολμησω να κανω ενα ονειρο θα νιωσω τρελη πριν καν το προσπαθησω, αν διανοηθω να ελπισω για κατι θα νιωσω ενοχη γιατι εκβιαζω την ελπιδα να μου κατσει ενω δε θελει, αν σκεφτω να αναφερθω σε κατι αλλο περα απο την ομαδικη μας καταδικη θα νιωσω αυτη που χτενιζεται την ωρα που χανεται ο κοσμος. Ε, που θα μας οδηγησει αυτη η κατασταση, μπορει να μου πει καποιος; Ναι, ακομη τολμαω και θελω καποια πραγματα για τη ζωη μου και βαρεθηκα να νιωθω τυψεις γι' αυτο! Ναι ακομη θελω να τα προσπαθησω χωρις να ειμαι διαρκως υποχρεωμενη να ακουω ξανα και ξανα οτι ειναι σχεδον ακατορθωτα. Ναι ακομη ελπιζω και δε θελω το μονο που θα ακουω απο εδω και περα να ειναι ο πληρης καταλογος των τερατων που θα πετυχω στο δρομο ετσι και διανοηθω να τον διαβω! Οχι επειδη εθελοτυφλω, ουτε επειδη δε θελω να ξερω. Τα ακουσα μια, δυο, τρεις, πεντε, δεκα, χιλιαδες φορες. Τα ζω. Προετοιμαστηκα. Κι ομως ακομη θελω να προσπαθησω. Ειμαι για καποιους τρελη; Καλως λοιπον, ας φαω τα μουτρα μου. Τουλαχιστον θα εχω δωσει μια ευκαιρια σε οσα αγαπαω και το στραπατσο θα αξιζει τον κοπο. Τωρα δηλαδη που τρωμε διαρκως τα μουτρα μας και μαλιστα στο ονομα ξενων λαθων κι ονειρων ειναι καλυτερα; Ναι, θα τολμησω να διαβω αυτον τον δρομο με τα τερατα του και τα ολα του... Ξεχνανε καποιοι οτι αυτος ο δρομος που αρνουνται να περπατησουν επανω του ονομαζεται ΖΩΗ. Οπως κι αν μας την καταντησαν, οπως κι αν συμβαλλαμε σε αυτην την καταντια, ο,τι κι αν αντιμετωπισουμε περπατωντας πανω του, δεν παυει να ειναι η ΖΩΗ μας. Δε θα κατσω καρφωμενη στο εδαφος να μοιρολογω πανω απ' το χυμενο γαλα. Θα βρω αλλον τροπο να ζησω, θα παλεψω γι' αυτο και εχω καθε δικαιωμα να μην ξεκιναω με τη σιγουρια της αποτυχιας! Γιατι; Γιατι ειναι δυσκολο πια ακομη και να διανοηθει κανεις οτιδηποτε περαν της επιβιωσης; Δεν μπορει να ειναι ακριβως ετσι, δε θελω να ειναι ακριβως ετσι κι αν ειναι ακριβως ετσι δικαιουμαι να θελω να το αλλαξω! Ειμαι τοσο νεα κι ομως εχω φτασει στο σημειο ακομη κι εγω να θυμιζω στα (μη) ονειρα 80χρονο ανθρωπο. Ε λοιπον οχι, δεν εζησα τη ζωη μου, τωρα τη ζω! Δε νοσταλγω το παρελθον, διεκδικω το μελλον! Δεν ειμαι 80 χρονων, γιατι λοιπον πρεπει να σκεφτομαι ετσι; Δε θεωρω απαραιτητο να με ρωτησει κανεις ποιος με αναγκασε... Θα ηταν αστοχη ερωτηση εδω που φτασαμε. Μπορει να μην ηρθε αυτοπροσωπος ο Ταδε να με πιασει απ' τ' αυτι και να μου πει "οχι, μη σκεφτεσαι και μην πραττεις ετσι" αλλα η ιδια η κατασταση απο τη μια και η ιδια η αντιμετωπιση των αλλων απο την αλλη οταν ακουν καποιον να τολμαει να προφερει τη λεξη "θελω" τωρα πια, ειναι αρκετα για να τσακισουν τα φτερα και τα νευρα ακομη και των πιο δυνατων. Οταν λεω "θελω" νιωθω σα να φυτρωνουν μεμιας κεραιες στο κεφαλι μου κι ετσι ολοι με κοιταζουν περιεργα. Δεν ειμαι εξωγηινος καλοι μου ανθρωποι. Ειμαι ενας νεος ανθρωπος με δικαιωμα στην ελπιδα και την προσπαθεια...Τωρα αν εχουν μετατραπει και αυτα σε θεματα απαγορευμενα τοτε τι να πω...Ακομη κι αν τελικα μαθαμε να αντιδρουμε για τη ζωη μας ξεχασαμε να τη ζουμε...Τι σοι επιτυχια ειναι αυτη λοιπον; Εγω ειμαι μια τρελη που σημερα ηθελε να χαμογελασει κοιτωντας τον ουρανο. Ξερετε καπου διαβασα: "Ειμαστε ολοι στον βουρκο ομως καποιοι απο εμας κοιταζουν τ' αστρα" Α, ναι. Του Οσκαρ Ουαιλντ ειναι... Αραγε δεν τα λεει καλα; Ισως να μην καταφερουμε ποτε να "πιασουμε τ' αστερια"...μπορει ομως να γινουμε εμεις τελικα αστερια πανω στη γη...Τολμω και κλεινω με ενα τεραστιο χαμογελο. Επειδη ζω, επειδη ειμαι εδω, επειδη ειμαι καλα κι επειδη μπορω!!! Φιλε μου...μην ξεχασεις να ζησεις!

2 σχόλια:

SpIrToKoYto είπε...

επιτέλους..!!!
και μια φωνή αισιοδοξίας...
που με κάνει να σκέφτομαι πως δεν κατάφεραν να απαξιώσουν τις ζωές όλων μας..
κράτα μου μια θέση δίπλα ...
Δεν θα τους κάνω τη χάρη να πεθάνω,ούτε να πάψω να ελπίζω και να χαμογελάω..-:))))

logos_en_drasei είπε...

Καλως σε βρηκα στον κοσμο μου! Εχει μπολικο χωρο εδω διπλα, ανεβα! Θα κανουμε καλη παρεα! Keep going φιλη μου, δε φανταζεσαι ποση ανακουφιση και χαρα νιωθω οταν βλεπω πως υπαρχουν ανθρωποι ακομη που δεν ξεχασαν τι θα πει ελπιδα, ζωη! Τα ονειρα μας προσπαθουν να τα σκοτωσουν αλλα εχω αποφασισει οτι δε θα αφησω κανεναν να το κανει. Πολλες φορες μας κανουν να πιστευουμε τι δε θα τα καταφερουμε πριν καν δωσουμε μια ευκαιρια κι ετσι μπορει να τα σκοτωνουμε και μονοι μας απο φοβο...Δεν ειμαι τετοιος ανθρωπος. Πρωτα προσπαθω και μετα συμπεραινω αν μπορουσα η οχι. Ακομη κι αν δεν τα καταφερω σε κατι ομως και παλι δε θα το ονομασω αδυνατο...ξερω οτι καπου αλλου, καποιος αλλος θα το εχει καταφερει! Κι ετσι παντα θα εχει νοημα για μενα να προσπαθω! Να εισαι παντα ετσι, οπως σε βλεπω τωρα! :))

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα