Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Κυριακή, 16 Μαΐου 2010


Το μυστικο του παλιου παιχνιδαδικου
Μια φορα κι εναν καιρο ηταν δυο αδερφια, ενα αγορακι κι ενα κοριτσακι. Το σπιτι τους ηταν σε εναν δρομο γεματο κερασιες και ακριβως απεναντι του υπηρχε ενα παλιο παιχνιδαδικο. Πολλες φορες οταν περνουσαν απο μπροστα του σταματουσαν και χαζευαν την ομορφη βιτρινα του. Αυτο το μαγαζακι δεν εμοιαζε με τα υπολοιπα. Ηταν θαρρεις βγαλμενο κατευθειαν απο τα παιδικα παραμυθια. Ακομη και ο ανθρωπος που το ειχε, θυμιζε πολυ τους δουλευταραδες νανους των παραμυθιων. Αν και κατα τα αλλα ηταν λιγο πιο ψηλος. Στη βιτρινα του...
ειχαν φτιαξει σε μια γωνια οι νεραιδες και τα ξωτικα ολοκληρο χωριο, ενω σε ενα αλλο σημειο υπηρχαν ξυλινα παιχνιδια, σβουρες, αλογακια, καρουζελ, μουσικα κουτια. Αν αφηνες το βλεμμα σου να περιπλανηθει λιγο ακομη θα εβλεπες και ιπποτες να τα βαζουν με δρακους, πυργους και πριγκιπισσες, νανους και αρλεκινους, καλικανταζρους, καρυοθραυστες, ηρωες παραμυθιων και αλλα πλασματα φερμενα απο εναν κοσμο διαφορετικο. Ηταν πολυ ευκολο κανεις να ξεχαστει μπροστα στη βιτρινα του μικρου εκεινου παιχνιδαδικου ακομη κι αν δεν ηταν παιδι...Τα δυο αδερφια, η Αναμπελ και ο Μπεντζαμιν δεν εχαναν ευκαιρια να επισκεπτονται το μαγαζακι ακομη κι αν δεν ψωνιζαν τιποτε στο τελος. Ο ιδιοκτητης τα γνωριζε πια και καθε φορα, αν τυχαινε να εχουν χρονο, τους ελεγε κι απο μια ιστορια που σκαρωνε απ' το μυαλο του στη στιγμη. Τα δυο παιδια δε χορταιναν να ακουν τα παραμυθια του τα οποια ηταν βασισμενα το καθενα και σε ενα διαφορετικο παιχνιδι του μαγαζιου. Μια μερα λοιπον, απο αυτες, αποφασισε να τους παει στο εργαστηριο επιδιωρθωσης των παιχνιδιων που βρισκοταν στο πισω μερος του μαγαζιου. Ο ιδιος το ονομαζε νοσοκομειο. Οταν ανοιξε την ξυλινη πορτα τα παιδια βρεθηκαν μπροστα σε μια παλια ξυλινη αποθηκη με ξυλινους παγκους οπυ ηταν τοποθετημενα με ευλαβια διαφορα παιχνιδια, σπασμενα η χαλασμενα.
"Βλεπετε εκεινον εκει τον ιπποτη με το σπασμενο χερι; Χτες επεσε απο το αλογο του και τσακιστηκε! Τωρα θα πρεπει να του το φτιαξω γιατι εχει και μια αποστολη να εκπληρωσει!", τους ειπε κουνωντας προβληματισμενα το κεφαλι του.
"Τι αποστολη;" ρωτησαν τα παιδια διψωντας για ενα νεο παραμυθι.
"Θα πρεπει να σωσει την πριγκιπισσα που βρισκεται κλεισμενη στο καστρο...δεν το ξερετε; Ειναι γνωστο πια!" απαντησε εκεινος ανεμιζωντας περα δωθε τα χερια του σα να ελεγε οτι δεν ειχε κανενα ενδιαφερον αυτη η ιστορια. "Χτες αρρωστησε και ο δρακος που τη φυλαει και θα ηταν ευκαιρια να παει να την ελευθερωσει...αλλα εκεινος...", συμπληρωσε.
"Τι επαθε ο δρακος;", εκανε απορημενα η Αναμπελα.
"Κρυολογησε...ολο βηχει βηχει και δεν μπορει να βγαλει φωτια γιατι τον ποναει λεει ο λαιμος του και οι φλογες τον κανουν χειροτερα...".
Τα παιδακια γελασαν. "Τα παιχνιδια...ειναι δηλαδη ζωντανα...; οι ιστοριες που μας λετε ειναι αληθινες;" τολμησε να ρωτησει ο Μπεντζαμιν.
Ο ιδιοκτητης κοιταξε για μια στιγμη τα παιδια σκεπτικος κι επειτα καθισε σε ενα επισης ξυλινο σκαμνι που υπηρχε σε μια γωνια της αποθηκης. Δηλαδη του νοσοκομειου παιχνιδιων. "Σημερα θα σας πω μια διαφορετικη ιστορια που δεν εχει σχεση με κανενα απο τα παιχνιδια.", ειπε αινιγματικα.
"Και για ποιον ειναι;" ρωτησε η Αναμπελ ολο απορια.
"Ειναι...για μενα!", εκανε αποφασιστικα ο ιδιοκτητης.
"Για σας; Θα μας πειτε μια ιστορια για εσας κυριε Τζουπιτερ;", αναφωνησε χαρουμενα ο Μπεντζαμιν.
Ο κυριος Τζουπιτερ πηρε τα παιδια στα ποδια του και ξεκινησε να τους λεει μια πολυ παλια ιστορια. Τους ειπε εμπιστευτικα πως τα παιχνιδια του ηταν ολα ζωντανα και πως ο ιδιος ηταν ενας μαγος που ειχε εξοριστει απο τη χωρα των παραμυθενιων πλασματων γιατι τολμησε να φυγει κρυφα απο κει ενα βραδυ και να επισκευτει τον κοσμο μας. Τους ειπε επισης οτι μια απο τις νυχτες που το εσκαγε κρυφα ειχε αγαπησει μια ωραια κοπελα και πως τελικα απαρνηθηκε το χωριο του και την αθανασια για να μεινει μαζι της. Η γυναικα του πια, ηξερε γι' αυτον αλλα δεν το ειχε πει σε κανεναν. Εκεινος ειχε κρατησει καποιες απο τις παλιες μαγικες του ιδιοτητες κι ετσι κατασκευαζε παιχνιδια και τους εδινε πνοη. Ηταν ομως φτιαγμενα ετσι ωστε να ζωντανευουν τα βραδια στο σκοταδι μονο οταν δεν τα εβλεπε ανθρωπου ματι. "Μονο εσεις τα παιδια θα μπορουσατε να τα δειτε αλλα και παλι θα πρεπει να εχει νυχτα με πανσεληνο..." ειπε τελειωνοντας την ιστορια του.
Τα παιδια εμοιαζαν χαμενα. Οι ερωτησεις ετρεχαν περα δωθε στο κεφαλι τους και στο τελος μπλεκονταν η μια με την αλλη σαν κουβαρι. "Που ειναι αυτος ο κοσμος;" "Ποιοι κατοικουν εκει;" "Εμεις μπορουμε να παμε;" "Τι αλλες δυναμεις εχετε;" "Τα παιδια σας και τα εγγονια σας εχουν κι εκεινα μαγικες δυναμεις;" "Εμας μπορειτε να μας παρετε μια νυχτα με πανσεληνο να δουμε τα ζωντανα παιχνιδια;" Οι ερωτησεις πεταγονταν απο τα στοματα και των δυο πιο γρηγορα και απο σταγονες καταιγιδας. Τα παιδια ειχαν γουρλωσει τα ματια και τωρα πια χοροπηδουσαν πανω κατω και περα δωθε απο τον ενθουσιασμο και την εξαψη.
Ο κυριος Τζουπιτερ εδειχνε να το απολαμβανει και τελικα ξεσπασε σε βροντερα γελια. "Ενα ενα, ενα ενα!" Ειπε απλωνοντας τα χερια μπροστα σαν να ηθελε να προστατευθει απο κατι. "Λοιπον, αυτος ο κοσμος ειναι σε μια αλλη διασταση και εκει οδηγει μια κρυφη χαραμαδα στο εδαφος, μεσα σε ενα δασος στην αλλη ακρη της γης...Οχι, δεν μπορειτε να πατε, δεν αφηνουν ανθρωπο να παραβιασει τον κοσμο τους χωρις τιμωρια...εξαλλου σχεδον ποτε κανεις δεν τον εχει ανακαλυψει...Εκει κατοικουν ολα τα πλασματα των παραμυθιων που ξερετε ως τωρα κι αλλα τοσα. Καλα και κακα. Καποια απο τα παιχνιδια μου εδω τα εφτιξα για να θυμαμαι τους αγαπημενους μου φιλους...Δεν εχω πολλες αλλες δυναμεις, αυτην ειναι η βασικοτερη. Τα παιδια μου μπορουν να κανουν ο,τι κι εγω και τα εγγονια μου οταν αποκτησω, πιστευω θα μπορουν να κανουν το ιδιο, γι' αυτο και το μαγαζι μου οταν φυγω για τον ουρανο θα το αφησω σε εκεινα...Εσεις...αν ειστε καλα παιδια σκεφτομαι οτι θα μπορουσα να σας φερω καποια νυχτα με πανσεληνο στο μαγαζι μου για να γνωρισετε τους παραμυθενιους μικρους μου φιλους. Αλλα δε θα πρεπει να πειτε ποτε πουθενα οσα θα δειτε εδω μεσα!" αποκριθηκε με μια ανασα θελοντας να απαντησει σε ολες τις ερωτησεις των παιδιων τα οποια τωρα πια εμοιαζαν να μην κρατιουνται με τιποτε.
"Και ποτε θα εχει πανσεληνο κυριε Τζουπιτερ;" εκανε ανυπομονα ο Μπεντζαμιν. "Χμμμ...νομιζω μεθαυριο κιολας!", απαντησε εκεινος.
Τα παιδακια ουρλιαζαν απο χαρα. Οταν γυρισαν σπιτι τους ηταν συνεχως υπερκινητικα και μεσα στον ενθουσιασμο. Οταν τα ρωτουσαν τι ειχε συμβει εκεινα απλως χαμογελουσαν συνομωτικα το ενα στο αλλο και δεν εβγαζαν μιλια. Δε θα διακινδυνευαν ποτε να τους απαγορεψει καποιος να δουνε απο κοντα τα ζωντανα παιχνιδια.

Η μεθεπομενη μερα ηρθε βασανιστικα αργα. Το απογευμα τα παιδια πηγαν να υπενθυμισουν στον κυριο Τζουπιτερ τη νυχτερινη τους επισκεψη. "Πρεπει ομως να ξερουν οι γονεις σας οτι θα ειστε εδω...", εκανε σκεπτικα εκεινος.
"Και τι θα τους πουμε οτι θελουμε εδω μεσα στη νυχτα;", ρωτησε ο Μπεντζαμιν.
"Κι αν δε μας αφησουν;", συμπληρωσε τρομοκρατημενη η Αναμπελ.
"Θα τους πειτε οτι θελω να σας δειξω πως φτιαχνω τα παιχνιδια μου και πως μονο το βραδυ εχω λιγο χρονο. Πειτε στη μαμα σας να περασει απο δω να της μιλησω κι εγω." προτεινε ο κυριος Τζουπιτερ.
"Ευχαριστουμε κυριε Τζουπιτερ!" αναφωνησαν τα παιδια με ενα στομα.
Την ιδια νυχτα ολα ειχαν τακτοποιηθει και τα παιδια ηδη χτυπουσαν το τζαμι του μαγαζιου συνθηματικα. Ακουσαν τα συρτα βηματα του κυριου Τζουπιτερ κι επειτα φανηκε και η μισοκοιμισμενη φιγουρα του στο μισοσκοταδο. Το φως του φεγγαριου τα ειχε χρωματισει ολα ασημια. "Σσσσςς", εκανε εκεινος μολις μπηκαν μεσα τα παιδια. "Θα πρεπει να κρυφτουμε στην αποθηκη. Δεν τους αρεσουν οι θεατες. Μπορει να πεισμωσουν και να μαρμαρωσουν στη θεση τους αν σας καταλαβουν."
Τα παιδακια δεν ηθελαν σε καμια περιπτωση να συμβει αυτο οποτε ακολουθησαν τις οδηγιες του κυριου Τζουπιτερ με μεγαλη ευλαβεια. Κρυφτηκαν λοιπον στην αποθηκη και περιμεναν για ουτε κι εκεινα ηξεραν ποση ωρα κοιτωντας απο μια ανοιχτη χαραμαδα στην πορτα. Δεν πρεπει να ηταν πανω απο μιση ωρα αναμονης αλλα τους ειχε φανει αιωνας. Ωσπου ξαφνικα προσεξαν μια κινηση σε ενα απο τα ραφια.
"Κοιταξτε!", ψιθυρισε ο Μπεντζαμιν δειχνοντας μια νεραιδα που μολις ειχε αρχισει να κουναει τα φτερα της. Τα παιδια ειχαν μεινει με το στομα ανοιχτο.
"Αυτην ειναι η Φεγγαρενια! Η νεραιδα της νυχτας." εξηγησε χαμηλοφωνα ο κυριος Τζουπιτερ. Τα παιδια την κοιταξαν μαγεμενα. Ηταν πανεμορφη. Τα μαλλια της ηταν μακρια, μαυρα και γυαλιζαν στο ημιφως, τα φτερα της διαφανα ασημοχρωμα και το φορεμα της μακρυ κι αερινο στο χρωμα του παγου.
"Τι κανει;" ρωτησε η Αναμπελ.
"Ειναι υπευθυνη να ξυπναει τα υπολοιπα πλαματα..." απαντησε ο κυριος Τζουπιτερ. Δεν προλαβε να τελειωσει τη φραση του και ξαφνικα ολο το μαγαζι φανηκε σα να ζωντανεψε μεμιας. Απο καθε ραφι ξεπηδουσε κι ενα παιχνιδι. Ενας καλικαντζαρος κυνηγουσε ηδη μια πανινη κουκλα τρομαζοντας την. Εκεινη σκουντουφλουσε στα επιπλα κι εκεινος γελουσε. Ενας καρυοθραυστης εμοιαζε σα να τεντωνοταν θελωντας να ξεπιαστει ενω ενα ευκινητο ξωτικο προσπαθουσε να βοηθησει εναν χοντρομπαλα νανο να κατεβει απο ενα ψηλο ραφι. Ενας δρακος πετουσε γυρω γυρω στο ταβανι. Που και που εβηχε. Τα παιδια γελασαν. Ο ιπποτης που ειχαν δει τις προαλλες στο νοσοκομειο, εδειχνε μια χαρα πια και καλπαζε πανω στο αλογο του με κατευθυνση εναν πυργο που υπηρχε στη βιτρινα. Απο ενα παραθυρο του πυργου μια ομορφη ξανθια πριγκιπισσα του κουνουσε τα χερια ανυπομονα. Εκεινος καταφερε τελικα να την ελευθερωσει ενω ο δρακος πια κυλιοταν στο πατωμα βηχοντας μεχρι πνιγμου. Και τοτε εγινε κατι ακομη πιο μαγικο απ' οσα εβλεπαν ηδη τα παιδια. Ολα τα παιχνιδια πιαστηκαν χερι χερι σε εναν τρελο χωρο. Οι σβουρες γυρνουσαν γυρω γυρω και τα καρουζελ αρχισαν να στριφογυριζουν κι εκεινα, βγαζοντας μια χαρουμενη παιχνιδιαρικη μουσικη και πολυχρωμα φωτακια που αντανακλουσαν παντου τριγυρω. Το θεαμα ηταν απιστευτο. Τα παιδια ειχαν παγωσει στις θεσεις τους, ειχαν γουρλωσει τα ματια και ειχαν μεινει κυριολεκτικα με το στομα ανοιχτο. Ωσπου μετα απο καμποση ωρα μια ανεπαισθητη ηλιαχτιδα αρχισε να μπαινει απο τη βιτρινα του μαγαζιου. Τα παιχνιδια αρχισαν να τρεχουν πανικοβλητα στις θεσεις τους και να μενουν ακινητα εκει.

"Αναμπελ!", μουρμουρισε ο Μπεντζαμιν τριβωντας τα ματια του. Η πρωτη ηλιαχτιδα του ηλιου μολις ειχε γαργαλησει το μαγουλο του. Κοιταξε τριγυρω απορημενος. Ηταν στο κρεβατι του, στο δωματιο του...πουθενα παιχνιδια, πουθενα καρουζελ και χοροι..."Ονειρο ηταν;", κλαψουρισε λυπημενος.
Η Αναμπελ στο διπλανο κρεβατακι αρχισε να ξυπναει. "Μπραβοο!", φωναξε χτυπωντας παλαμακια μισοκοιμισμενη. Ο Μπεντζαμιν την κοιταξε περιεργα ακομη απογοητευμενος. Η Αναμπελ ανοιγοκλεισε τα ματια και κοιταξε τριγυρω εξισου απορημενα.
"Γιατι φωναξες μπραβο;", θελησε να μαθει ο Μπεντζαμιν.
"Για...τον ιπποτη. Που εσωσε την πριγκιπισσα...Μα τι...", μουρμουρισε εκεινη εξακολουθωντας να δειχνει εντελως μπερδεμενη.
"Για κατσε! Τι ειπες;!", αναφωνησε ο Μπεντζαμιν.
"Μμμμ...μαλλον ονειρο θα ηταν...", ειπε στεναχωρημενη η Αναμπελ.
"Δεν μπορει...τοτε θα ειδαμε το ιδιο ονειρο Αναμπελ!", απαντησε ο Μπεντζαμιν.
"Γιατι; Τι ειδες;"
"Οτι ημασταν τη νυχτα στο μαγαζι του κυριου Τζουπιτερ..."
"...και τα παιχνιδια ζωντανεψαν!"
"...Και ο ιπποτης εσωσε την πριγκιπισσα ενω ο δρακος εβηχε συνεχεια..."
"Και τοτε ολα τα παιχνιδια εστησαν χορο και τα καρουζελ εβγαζαν πολυχρωμα φωτακια και μια χαρουμενη μελωδια..."
"Αναμπελ...η ειδαμε το ιδιο ακριβως ονειρο η κατι περιεργο συμβαινει εδω."
"Παιδια! Ετοιμαστειτε, ο πατερας σας περιμενει!", τους διεκοψε η φωνη της μητερας τους η οποια φωναζε απο τη σκαλα.
"Τι μερα ειναι σημερα;", ο Μπεντζαμιν εξυσε το κεφαλι του προσπαθωντας να θυμηθει.
"Κυριακη!!Θα παμε στο λουνα παρκ!!!!", αναφωνησε η Αναμπελ και πεταχτηκε μεμιας απο το κρεβατι.
"Παντως αυτο το ονειρο παραηταν ζωντανο...και μου φαινεται περιεργο που το ειδαμε και οι δυο...ακριβως το ιδιο." επεμεινε ο Μπεντζαμιν την ωρα που ντυνοταν.
" Το ξερω Μπεν...μακαρι να ηταν αληθεια αλλα οσο το σκεφτομαι πια τοσο πιο απιθανο μου φαινεται.", εκανε η Αναμπελ κοιτωντας στον καθρεφτη το καινουργιο της φορεμα.
Τα παιδια ετοιμαστηκαν και κατεβηκαν να φανε και να πανε βολτα στο πολυαγαπημενο τους λουνα παρκ.

Περνωντας απο το μαγαζι του κυριου Τζουπιτερ σταθηκαν για λιγο στη βιτρινα. Ο πυργος ηταν αδειος. Ο ιπποτης και η πριγκιπισσα του ηταν πια μαζι σε ενα ραφι διπλα σε ενα ομορφο κουκλοσπιτο. Ο δρακος ελειπε. Τα παιδια κοιταχτηκαν με νοημα. Χαμογελασαν το ενα στο αλλο και μετα συνεχισαν χοροπηδωντας το δρομο τους.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα