Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τρίτη, 18 Μαΐου 2010


Περι αληθειας ο λογος
Ακομη και με μια ασημαντη αφορμη αρχισα να σκεφτομαι το γιατι τελικα ειναι τοσο δυσκολο για εμας τους ανθρωπους να λεμε η να ακουμε (αναλογα την περισταση) την αληθεια. Θα ηταν πιο δυσκολες οι ανθρωπινες σχεσεις αραγε αν τολμουσαμε να ειμαστε ειλικρινεις στα περισσοτερα πραγματα που χαρακτηριζουν τη ζωη μας; Η πιο ξεκαθαρες μετα το πρωτο σοκ; Ειναι αραγε καλυτερα να ανησυχουμε καθημερινα για το αν θα ανακαλυφθουν οσα κρυβουμε και για το τι θα φερει αυτο, απο το να τα πουμε εμεις οι ιδιοι μια κι εξω και ο,τι βγει; Εξαλλου μετα την ψυχρολουσια της αληθειας το πιθανοτερο ειναι οταν καποιος σε αγαπαει να εξακολουθησει να ειναι διπλα σου. Και απο την αλλη δεν ξερουμε καν αν οσα πιστευουμε οτι θα συμβουν, θα συμβουν οντως. Γιατι επιλεγουμε... την καθημερινη ταλαιπωρια του ψεμματος λοιπον; Ενω οσοι δε δεχονται να ακουσουν την αληθεια με τι κριτηριο επιλεγουν να αυτοκοροιδευονται ζωντας μεσα σε μια εικονικη χαρουμενη ατμοσφαιρα;

Ενα μικρο αλλα καθολου αμελητεο παραδειγμα αποτελει η σχεση γονιου παιδιου. Ποσα ειναι αυτα που δεν τολμαμε να πουμε στους γονεις μας για τον εαυτο μας, τα λαθη μας, τις επιλογες μας, τα ονειρα μας, τα ελαττωματα μας, τις προσπαθειες μας, ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ, με το φοβο μηπως διαφωνισουν και χαλασουν οι σχεσεις μας με ο,τι αυτο συνεπαγεται; Ακομη κι οταν πια ενηλικιωνομαστε σπανια εχουμε το θαρρος να τα πουμε ολα. Και φυσικα αν δε χρειαζεται και προκειται για καθαρα προσωπικα θεματα εχει καλως. Αν ομως ειμαστε σε μια φαση της ζωης μας οπου θελοντας και μη μας καθοριζουν ακομη οι γονεις...τοτε τι γινεται; Καποιες οικογενειες προτιμουν να παραμενουν στο ψεμμα ισχυριζομενες παρολαυτα οτι γνωριζουν ο ενας τον αλλον πολυ καλα και οτι ο ενας για τον αλλον αποτελει το μοναδικο αληθινο στηριγμα. Ποσο τραγικη ειρωνεια ομως αποτελει η λεξη αληθινο στην περιπτωση που δεν τολμαει π.χ. ενα παιδι να μιλησει στους γονεις του ανοιχτα για το οτιδηποτε; Και χρησιμοποιω τη λεξη "παιδι" διχως να σημαινει οτι προκειται απαραιτητως για παιδι και στην ηλικια. Η ιδιοτητα του "παιδιου τους" αρκει για να μας δενεται η γλωσσα κομπος πολλες φορες, οχι επειδη δε θελουμε να μιλησουμε, αλλα επειδη φοβομαστε τις συνεπειες. Και αναρωτιεμαι τελικα ποσο ειλικρινης μπορει να θεωρηθει μια τετοια σχεση και γιατι ειναι τοσο δυσκολο για καποιους να δεχτουν την αληθεια και να στηριξουν το αγαπημενο τους προσωπο χωρις ορους, κατακρισεις, αναθεματα και παραλογους περιορισμους. Ουσιατικα να το αγαπησουν γι' αυτο που ειναι και οχι γι' αυτο που θα ηθελαν να πιστευουν οτι ειναι. Κι επειτα πως γινεται καποιοι γονεις να παραπονιουνται οτι το παιδι τους δεν τους μιλαει οταν οι ιδιοι δεν ειναι ετοιμοι να δεχτουν την αληθεια του; Πολλοι νεοι ανθρωποι κουβαλανε μεσα τους ενα σωρο προβληματα κι επιθυμιες που αν τα μοιραζονταν με τους γονεις τους γνωριζοντας οτι εκεινοι περα απο τις φυσιολογικες συμβουλες δε θα τους κατακρινουν ουτε θα προσπαθησουν να τους αλλαξουν τη ζωη κατα πως αρεσει στους ιδιους, θα ενιωθαν τουλαχιστον ανακουφισμενοι. Αντι αυτου ομως τα βαζουν ολα μεσα τους για να μη διακινδυνευσουν τη σχεση τους με την οικογενεια τους, για να μην απειληθουν οσα θελουν απο την αντιθετη γνωμη των γονιων και για διαφορους αλλους σοβαροτερους η πιο ασημαντους λογους. Το αποτελεσμα ομως ειναι οτι εκει που θα μπορουσε να υπαρχει ενας συμμαχος, για πολλους υπαρχει ενα εμποδιο. Το οποιο επειδη εχει τα προσωπα των γονιων του, ειναι πολυ δυσκολο να το προσπερασει η να το "πολεμησει". Κι ετσι οι γονεις εκει που θελουν το καλο των παιδιων τους, εφοσον δεν τα δεχονται οπως ειναι, καταληγουν να δημιουργουν αθελα τους, προφανως, και επιπλεον προβληματα...Και ολα αυτα επειδη η αληθεια που ταιριαζει στη ζωη του ενος δε συμβαδιζει με οσα θελει να πιστευει ο αλλος για εκεινον. Και επανερχομαι λοιπον για πολλοστη φορα, στο γιατι η αληθεια ειναι τοσο δυσκολο να ειπωθει σε ορισμενες περιπτωσεις, ακομη και για τα πιο απλα πραγματα.

Δευτερο μικρο παραδειγμα αποτελουν οι ερωτικες σχεσεις. Στην περιπτωση που καποιος εχει παψει π.χ. να ειναι ερωτευμενος με τη σχεση του, ειναι προτιμοτερο να την/τον απατησει η να ειναι ξεκαθαρος μαζι της/του; Θα μου πειτε βεβαια οτι δεν ειναι ευκολο να πληγωσεις καποιον. Ειναι ευκολοτερο ομως να τον κοροιδευεις; Μηπως ειναι εγωιστικο το θεμα; Γιατι αν ηξερε προφανως ο αλλος οτι τον απατας δε θα πληγωνοταν λιγοτερο απο το να μαθαινε οτι θελεις να χωρισεις μαζι του. Το θεμα ειναι οτι το πρωτο μπορει να γινει και κρυφα ενω το δευτερο σε φερνει αντιμετωπο ξανα με τις συνεπειες.

Ακομη και στη φιλια πολλες φορες για να μην κακοκαρδισουμε καποιον αναγκαζομαστε να παμε με τα νερα του κι αυτο καμια φορα μπορει να τον βλαψει αντι να τον βοηθησει.

Τα κατα συνθηκη ψεμματα ισως να μην ειναι τοσο κατακριταια μιας και σε πολυ σοβαρες καταστασεις μπορει να λειτουργησουν ακομη και σωτηρια. Η  ερωτηση μου ειναι ομως η εξης: Ποσα απο τα ψεματα τα οποια λεμε ειναι οντως απαραιτητα; Ποσα απο αυτα μας επιβαλει η αρνηση αλλων να μας δεχτουν οπως ειμαστε κα ποσα απο αυτα μας τα επιβαλλουν οι δικοι μας φοβοι; Γιατι οι ανθρωποι προτιμουν πολλες φορες και σε πολλες περιπτωσεις να ακολουθησουν τον δρομο της αγνοιας; Η αληθεια καμια φορα οντως ποναει. Το ψεμμα ομως οταν ανακαλυφθει (πραγμα που τις περισσοτερες φορες συμβαινει) ποναει πιο πολυ και μαλιστα περα απο τον πονο καταστρεφει και ομορφα συναισθηματα. Θετει σε κινδυνο την εμπιστοσυνη, την εικονα που ειχε καποιος για 'σενα ο οποιος μπορει να αισθανθει περα απο τον πονο που θα του προκαλεσει η ιδια η αληθεια και προδομενος απο καποιον που αγαπα και τελικα το αποτελεσμα θα ειναι ισως πιο επωδυνο και για τους δυο. Στα λογια βεβαια ειναι ευκολο να βγαζει κανεις λογιδρια περι αληθειας, στην πραξη ειναι που τα βρισκουμε ολοι "μπαστουνια". Αλλος με τον εναν αλλος με τον αλλον τροπο εχουμε μια φορα εστω στη ζωη μας αναγκαστει να πουμε ψεμματα η να κρυψουμε την αληθεια. Κατα ποσο μπορουμε να περηφανευομαστε για ειλικρινεις σχεσεις ομως;

Ειδικα στο θεμα γονιων -παιδιου ειμαι ιδιαιτερως ευαισθητοποιημενη. Οχι απο προσωπικη εμπειρια, ευτυχως, αλλα ταυτιζομαι εντονα με ανθρωπους του περιβαλλοντος μου και γνωστους μου, που συμπιπτουν δυστυχως ολοι στο οτι οσο κι αν σε αγαπαν οι γονεις καμια φορα δεν επιβεβαιωνουν την ανιδιοτελεια της αγαπης τους...Κλεινοντας σας παραπεμπω με την ευκαιρια στο παρακατω παλιοτερο κειμενο μου: http://logosendrasei.blogspot.com/2009/02/blog-post_02.html

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα