Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τετάρτη, 26 Μαΐου 2010


 Τα χρονια τρεχοντας
(τιτλος απο βιβλιο της Τουλας Τιγκα, αντιπροσωπευτικος των σκεψεων μου)
Τι τρεχει μεσα στο μυαλο μου τελικα; Πολλα και περιεργα...πραγματα που αλλοτε μπορω να τα εξηγησω αλλοτε οχι. Τωρα τελευταια ειδικα τα δευτερα υπερτερουν των πρωτων. Νιωθω λες και θελω να κανω τοσα πραγματα και τελικα δεν κανω τιποτα γιατι μπερδευομαι καπου στη μεση και δεν ξερω κατα που να παω. Ο χρονος τρεχει ετσι απλα και ενω απο τη μια δεν καταλαβα ποτε ξεφυγα απο τα 18 (για να σας πω την αληθεια εγω ακομη 18 νομιζω οτι ειμαι, μεταξυ μας)απο την αλλη... τα χρονια που περασαν μου φαινονται βουνο. Εγιναν τοσα πολλα και τοσα λιγα παραλληλα. Πολλα γιατι αλλαξε η ζωη μου αρδην. Λιγα γιατι τιποτε απο αυτα δεν ειχα επιλεξει εγω (η ετσι θελω να πιστευω μιας και ο κακος μας φοβισμενος εαυτος με τις μη επιλογες του καμια φορα επιλεγει για εμας)με αποτελεσμα να νιωθω θεατης στη ζωη μου. Κοιταζα απλως τον εαυτο μου να φευγει, να κανει πραγματα που εγω δε θα εκανα ποτε... και δεν ειμαι καν διχασμενη προσωπικοτητα! Ενταξει, το παραδεχομαι, δεν ηταν και η καλυτερη περιοδος της ζωης μου η προηγουμενη, αλλα νομιζω οτι μου εχει γινει πλεον συνηθεια να σκαλωνω ακομη και στα πιο απλα πραγματα σαν απο κεκτημενη ταχυτητα.  Εκανα αυτα που κοροιδευω δηλαδη. Και οσο να πεις δε θα ηθελα απο δικη μου χαζομαρα να ξυπνησω ενα ωραιο πρωι και να διαπιστωσω οτι τα χρονια κυλησαν σα νερο μεσα απο τα χερια μου. Μαλλον γι΄αυτο οπως θα εχετε ηδη καταλαβει εχω εμμονη με τη ζωη και το νοημα της. Την εκτιμω, θελω να τη ζησω γιατι εκανα πολλα λαθη και εξαιτιας τους καποια χρονια μου ξεφυγαν για πλακα. Μου εμειναν βεβαια οι εμπειριες...πολυτιμα λαφυρα για το μελλον αρκει να τις αξιοποιησω σωστα. Γιατι πραγματι, σας το λεω και σας το ξαναλεω, ο φοβος τυφλωνει και παραλυει τον ανθρωπο. Η δηλωση της ημερας ειναι οτι θελω να ζησω. Να ξανακολλησω τον χρονο εκει που τον εσπασα κατα λαθος και να τρεξει απο εκει που σταματησε. Νιωθω λες και η ζωη απο τα 18 μου και μετα ηταν ενα ποταμι μεσα στο οποιο καποιος εριξε ξαφνικα εναν βραχο, ενα κατι τελοσπαντων, που ανεκοψε την πορεια του και το εκανε να ξεχειλισει προς καθε αγνωστη για εμενα κατευθυνση. Κι ετρεχα εγω απο πισω να το προλαβω, να το ξαναβαλω στη σωστη του πορεια, να συμμαζεψω τα ασυμμαζευτα. Μεχρι που καταλαβα μετα απο τοσα χρονια οτι η λυση δεν ηταν απλα να το κηνυγαω. Η λυση ηταν να σηκωσω τον βραχο που τοσο απεφευγα να δω και να αντιμετωπισω. Και μετα το ποταμι θα επαιρνε τον δρομο του. Τωρα δε σας κρυβω οτι φοβαμαι. Φοβαμαι λιγακι μηπως ειναι καπως αργα για να σηκωσω αυτον τον βραχο. Μηπως μεγαλωσα και οι δυναμεις μου εξαντληθηκαν απο το ασκοπο τρεξιμο τοσων χρονων. Οταν συνερχομαι φυσικα καταλαβαινω οτι ποτε δεν ειναι αργα. Αργα ειναι μονο οταν παρατησεις κατι, τοτε ναι, εχεις χασει.

Εξομολογησεις μιας ιδιορυθμης κατα φαντασιαν εφηβης. Αλλα μηπως και τι μετραει στ' αληθεια; Το ποσο εισαι η το ποσο νιωθεις; Ισως και τα δυο και ευτυχως που μικροδειχνω για να μπορω να ειμαι οσο νιωθω ανετα. Οσο κι αν σας φαινεται περιεργο το συμπερασμα μετα απο ολα αυτα τα παραληρηματικα ακατανοητα που σας ειπα παλι σημερα, ειναι ενα και το αυτο με τα προηγουμενα. Μη σπαταλατε τον χρονο σας σε πραγματα που δεν αξιζουν τον κοπο, σε πραγματα που σας εχουν επιβαλλει οι αλλοι η οι φοβοι σας. Βαρεθηκατε να το ακουτε ε; Για πειτε μου ομως, το κανετε; Ενα ακομη ανουσιο κειμενο ελαβε τελος και σας χαιρετω και παλι προβληματισμενη με την ουσια των ανουσιων λεγομενων μου...Σας κερναω και εναν καφε ξανα μιας και ο δρομος μου με εβγαλε στη γνωστη καφετερια της γειτονιας μου με το "free wifi net" και τον ωραιο πικρουτσικο καφε (1,50 ευρω για τους φοιτητες). Ναι, σας ειπα ειμαι ακομη φοιτητρια. Και νομιζω οτι παντα θα ειμαι...Γεια σε ολους λοιπον! Τα ξαναλεμε συντομα στο γνωστο τραπεζι, στη γνωστη γωνια, διπλα στην ανοιχτη τζαμαρια. (Αααχ, ωραιο αερακι!)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα