Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Σάββατο, 29 Μαΐου 2010


Ο καθρεφτης της ψυχης μου
Αν με ρωτησετε τι ειναι αυτο που μου λειπει περισσοτερο τα τελευταια καποια χρονια θα σας πω η ανεμελεια. Θα σας πω η αισθηση της εφηβειας, η αισθηση του "μπορω τα παντα", η αισθηση του "ειμαι ακομη τοσο μικρη, εχω τοσα χρονια μπροστα μου...". Οχι, τα χρονια δε με πηραν ακομη, αυτο ειναι αληθεια. Με σηκωσαν ομως και με πανε...Θελω να πω οτι κατι τετοιες εποχες οπως αυτη που διανυουμε σε κανουν να πιστευεις οτι ποτε δεν εισαι αρκετα μικρος για να ελπιζεις και ποτε αρκετα μεγαλος για να μπορεις. Τα θεμελια για κατι σταθερο οσο πιο νωρις μπαινουν τοσο το καλυτερο. Υπηρξα και ειμαι ομως ακομη ανθρωπος ψυχικα μποεμης, ισως με την κακη εννοια τελικα του ορου. Διοτι με το να μη σηκωνω μυγα στο σπαθι μου και με το να θεωρω καθε προσαρμογη συμβιβασμο κατεληξα να εχω περισσοτερο αγχος και μεγαλυτερη ισως αγωνια απο καποιον που τα βαζει με το συστημα εκ των εσω. Μου ελεγε ο πατερας μου οταν ακομη ημουν σχολειο οτι κανεις δε με εμποδιζει να ακολουθησω απο τη μια τον δικο τους τροπο ωστε να φτασω καπου (μιλωντας τοτε για το συστημα των πανελληνιων που μισουσα) οπου θα μπορω πια απο εκει να τους πολεμω πατωντας σταθερα καπου. Δεν ξερω αν μετανιωνω η οχι που δεν τον ακουσα. Κι ακομη περισσοτερο που ακομη δεν τον ακουω. Ισως αν οι πραξεις μου ειχαν αντικτυπο μονο σε μενα να μη σκεφτομουν καν πως θα επρεπε να μετανιωσω. Δεν ξερω ομως κατα ποσο ειναι παληκαρισιο και τολμηρο οπως νομιζα να προσπαθεις μεχρις εσχατων (κι εδω μιλαμε κυριολεκτικα) για να αποφυγεις κατι που δε σου ταιριαζει προκειμενου καποια στιγμη να πετυχεις αυτο που πραγματικα θελεις. Ειμαι οσο ειμαι κι ας φαινομαι μικροτερη, οπως μου λενε. Ημουν παντα ενα χαρουμενο παιδι που εγινε αποτομα καταθλιπτικος ενηλικας με μια παιδικη ψυχη που παρακαλαει και πνιγεται μεσα μου. Θελω να την αφησω να βγει και παλι εξω αλλα δεν ξερω αν και η ιδια θα τολμησει τελικα να κανει απο την αρχη οσα βηματα ειχε καταφερει να καλυψει πριν φυλακιστει και τελικα να παει παρακατω. Νοσταλγω τα χρονια της ανεμελειας και ας τα διανυω ακομη κατ' αλλους. Τα δικα μου θεμελια δεν μπηκαν ποτε γιατι ειχαν πει πως θα μου τα εφτιαχναν αλλοι κι εγω δεν ηθελα. Τωρα πεταω χωρις φτερα...ποσο ασφαλες ειναι αυτο αν και αξιοθαυμαστο για καποιους; Θα μου πεις ποτε με ενοιαξε εμενα η ασφαλεια. Οταν η καρδια μου χτυπαει με 120 σφυγμος το λεπτο επι μονιμου βασεως ισως τοτε να τη σκεφτομαι λιγακι. Το θεμα ειναι οτι οπως ερχεται φευγει η σκεψη κι εγω προσπαθω να πεισω τον εαυτο μου οτι εχω φτερα...Επιλογη μου ηταν και θα την υποστηριξω. Αλλα ναι μου λειπει το κοριτσι που κοιταζω στις φωτογραφιες με το ολοζωντανο λαμπερο του βλεμμα που δειχνει να σε πουλαει και να σε αγοραζει ολο αυτοπεποιθηση. Πραγματικα δεν περιαυτολογω, ειχα μεγαλη αυτοπεποιθηση και το εβγαζα. Τωρα οταν τυχαινει και με βλεπουν ξανα παλιοι γνωστοι μετα απο καιρο μου λενε πως ειμαι η ιδια αλλα ταυτοχρονα πολυ αλλαγμενη. Μια φορα τολμησα να ρωτησω εναν απο αυτους τι εννοουν και μου ειπε αβεβαια "Δεν ξερω...τα ματια σου.". Απο τοτε κοιτιομουν συνεχεια στον καθρεφτη προσπαθωντας να καταλαβω τι εννοει και ας το ηξερα μεσα μου. Τυχαια ανακαλυψα μια φωτογραφια μου, η οποια ειχε τραβηχτει το καλοκαιρι που θα πηγαινα φοιτητρια...τοτε αναγκαστηκα να παραδεχτω οτι, ναι, τα ματια μου φταινε και μονο αυτα. Μα για σταθειτε...τα ματια δε λενε πως ειναι ο καθρεφτης τη ψυχης...;

2 σχόλια:

S. είπε...

Επειδή είσαι και ηθοποιός τα μάτια σου έχουν μπει στο πετσί του ρόλου!
Άλλου ρόλου όμως!
Άλλαξε ρόλο!!!!;)

logos_en_drasei είπε...

Κι εγω το θελω...! Αυτος δε μου ταιριαζει καθολου...:)

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα