Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Παρασκευή, 28 Μαΐου 2010


Μια παιδεια σαν πεταμενο αποτσιγαρο
Μεσημερακι στο χωρο αναμονης φοιτητων σε μια σχολη του Α.Π.Θ, περιμενω μια φιλη μου καθισμενη ησυχα ησυχα σε μια πλαστικη καρεκλα. Φοιτητες πηγαινοερχονται και ανεβοκατεβαινουν τους οροφους συζητωντας, γελωντας, ψαχνοντας, κοιτουν ανακοινωσεις και ανανεωνονται διαρκως απο νεα προσωπα. Στις διπλανες καρεκλες μια μεγαλη παρεα, μαλλον τριτοετων, συζηταει και φωναζει δυνατα παροτι στα χερια τους ακομη υπαρχουν ανοιχτα βιβλια η σημειωσεις. Προφανως καπου προκειται να εξεταστουν. Παρατηρω οτι ολοι ανεξαιρετως, αγορια-κοριτσια... καπνιζουν και μαλιστα καποιοι κανουν το ενα τσιγαρο μετα το αλλο. Αμιλητη, δυστυχως, τους παρακολουθω που τιναζουν τις σταχτες στο πατωμα αδιαφορα και για αποκορυφωμα, οταν πια μενει μοναχα η "γοπα", το ιδιο αδιαφορα πετουν κι εκεινη στο πατωμα σα να ειναι το φυσιολογικοτερο μερος για πεταξει κανεις τα σκουπιδια του. Το πρωην ασπρο πατωμα εγινε μεσα σε λιγα λεπτα γκριζο, γεμισε σταχτες, αποτσιγαρα και σε μια μερια μπορουσε να δει κανεις ακομη και καθε λογης αλλα πραγματα πεταμενα εξισου επιδεικτικα. Στους τοιχους του χωρου συνθηματα κυριως κομματων, κανουν λογο για δωρεαν παιδεια, καλυτερα πανεπιστημια, μορφωση, μαθηση, πτυχια και διαφορα αλλα μονιμως φλεγοντα ζητηματα, τα οποια μετατρεπονται ξαφνικα στα ματια μου σε τραγικη ειρωνια. Ριχνω ξανα μια ματια τριγυρω θελοντας να βρω δειγματα σεβασμου προς αυτα τα οποια απαιτουμε εμεις οι ιδιοι. Δεν ανακαλυψα τιποτε περισσοτερο περα απο τσιγαρα, βρωμια και παρατημενα ποτηρια απο take away καφε. Κουνησα το κεφαλι μου στη θεα των δυο καδων που υπηρχαν σε αποσταση αναπνοης απο τους φοιτητες που ειχαν σκορπισει νωριτερα τον "σεβασμο" τους με τη μορφη σκουπιδιων στο πατωμα. Καθως σκεφτομαι απορροφημενη τι προσφερουμε και τι ζηταμε, κανει την εμφανιση της μια κυρια συμπαθεστατη, στρουμπουλη, με μια σκουπα και μια τεραστια σακουλα στο χερι την οποια εσερνε πισω της. Ηταν μια απο της καθαριστριες. Οταν εφτασε σκουπιζοντας στο σημειο οπου καθομουν, σηκωθηκα για να μην την εμποδιζω. Μου χαμογελασε θερμα και ανταπεδωσα. "Καθε μερα ετσι ειναι", τη ρωταω δειχνοντας τα πεταμενα αποτσιγαρα. Κουνησε το κεφαλι της εξακολουθωντας να χαμογελαει, με διαφορετικο νοημα τωρα. Χαμογελο πικριας θα το ελεγα. "Χαρα στο κουραγιο σας!", απανταω αυθορμητα. "15 χρονια ειμαι εδω...", μου λεει. Μπορει να μου ειπε και πανω απο τοσα, δε θυμαμαι. Μια ζωη... "Εσυ, εδω σπουδαζεις;", ρωταει με το ιδιο ζεστο βλεμμα ενω συνεχιζει να μαζευει τα σκουπιδια μας. "Σε αλλη σχολη.", αποκρινομαι. "Ααα, γιατι δε σε θυμαμαι και τα ξερω τα παιδια εδω.". Οταν προφερε τη λεξη παιδια ηταν εμφανης η αγαπη της και η οικειοτητα της. Για τα παιδια των οποιων τα σκουπιδια μαζευε και μαζευει χρονα ολοκληρα. Απο το πατωμα. Οχι απο τους καδους. "Να παρετε κι εσεις με το καλο τα πτυχια σας...", συνεχιζει με λαχταρα. "...αλλα και παλι...εχετε τοσα προβληματα μετα ωσπου να βρειτε μια δουλεια.", κανει σκεπτικη ολο συμπονια και κατανοηση. Για τα παιδια τα οποια τη συμπονουν και την κατανοουν σε τοσο μεγαλο βαθμο που τη βαζουν να σκουπιζει δυο και τρεις φορες γοπες απο το πατωμα οταν οι καδοι ειναι διπλα τους. Ηταν σειρα μου πια να κουνησω το κεφαλι σε μια ενδειξη συγκαταβασης. Για εκεινη, για την κατασταση, για εμας, για τα χαλια μας. Λιγη ωρα μετα εκεινη πηγε σε αλλον οροφο και οι μελλοντικοι "μορφωμενοι επιστημονες", που απαιτουν καλυτερα πανεπιστημια και σωστη παιδεια, ξεχυνονται ξανα γυρω μου. Αυτη τη φορα θα πετουσαν κατω τα "μετα αγχους" τσιγαρα τους, αφου μολις ειχαν τελειωσει ο,τι εκαναν και προφανως ηθελαν να "χαλαρωσουν" με ενα ακομη τσιγαρακι...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα