Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τρίτη, 4 Μαΐου 2010


Fake
Όλα άδεια κι ανούσια
Τα δέχομαι ακούσια
Δε μιλάω μα φοβάμαι
Κοιτάω γύρω και λυπάμαι
Ν’ αλλάξω θέλω και να φύγω
Απ’ ολ’ αυτά πια να ξεφύγω
Όλα άδεια κι ανούσια
Και τα δέχομαι ακούσια
Ειμ’ εγώ μα δεν είμαι
Μέσα μου είμαι ο,τι είμαι
Έξω φαίνεται η άλλη
Και η μοναξιά μου μεγάλη
Μ’ αγαπάω, πονάω και...
δεν ξέρω που πάω
Με μισώ, δεν μπορώ τον εαυτό μου να βρω
Όλα άδεια κι ανούσια
Τα δέχομαι ακούσια
Βαριέμαι όλους τους άσχετους
Βαριέμαι τους άχρηστους
Βαριέμαι όσα μου λένε
Λένε κάτι μα δε λένε
Όλα άδεια κι ανούσια
Τα δέχομαι ακούσια
Εγώ…
Δεν ασχολούμαι μ’ αυτούς
Τους δήθεν σημαντικούς
Κατεβήκαν στη γη
Και σουλατσάρουν θεοί
Εγώ βαριέμαι!
Κι αναρωτιέμαι…
Όλα άδεια κι ανούσια
Γιατί τα δέχομαι ακούσια;
Έξυπνοι βλάκες συμβουλεύουν
Την υπομονή μου παιδεύουν
Και κινδυνεύουν
Βαθυστόχαστο βλέμμα, πομπώδεις εκφράσεις
Εδώ που είμαι, σου λένε, δε θα μπορέσεις να φτάσεις
Μα δε θέλω να φτάσω!
Όλους αυτούς να τους βράσω
Τους γελοίους, στημένους, σοβαρούς και θιγμένους
Τσαλακωμένα μυαλά «ρομποτικά» και στενά
Δε θα χωρέσω εγώ πουθενά!
Όλα άδεια κι ανούσια
Δεν τα δέχομαι εκούσια
Κουρδιστήρια στην πλάτη
Μπαταρίες στην καρδιά
Όλοι οι άνθρωποι γίναν παιχνιδάκια φτηνά
Που «τα φτύνουν» αμέσως
Παρασιτούν πάντα εμμέσως
Κι ονομάζουν το γλείψιμο μεγάλη ζωή
Τα μυρμήγκια γι’ αυτούς ειμαστ’ εγώ αλλά και ‘συ
Με χαρτάκια στις τσέπες
Αγοράζουν αέρα
Και η χαρά τους μεγάλη
Γιατί τον πήραν από σένα
Μυρίζουν όλοι το χώμα
Οι ψυχές τους σε κόμμα
Μήπως ξέρουν ψυχή τι θα πει;
Η ψυχή…δε θα πει, θα υπομένει κι αυτή
Όλα άδεια κι ανούσια
Μα δε θέλω να τα δέχομαι ακούσια
Υποβόσκουνε γέλια που βγαίνουν χαμόγελα
Πονηράδες στα μάτια, σπίθες, διαόλου κομμάτια
Πως θ’ αρπάξω ή θα κλέψω γιατί αλλιώς δε θ’ αντέξω
Κάτι γλοιώδη τυπάκια
Ανθρωπόμορφα ζωάκια
Με τις γλώσσες να στάζουν
Και τα θέλω δε διστάζουν
Με τα ένστικτα ψηλά
Και τη σκέψη χαμηλά
Μάτια έξω πεταγμένα
Απ’ την κατάντια αρρωστημένα
Δε λυπάμαι, τους βαριέμαι
Όταν λυπάμαι αν αξίζει τελικά, αναρωτιέμαι
Δε γουστάρω να μαθαίνω
Από στόματα που τρέχουν
Όλο σάλια κι αηδίες
Και ας τους λένε ευφυΐες
Κάποια θύματα που σέρνονται
Απ’ τα θύματα που έρπονται
Όλοι άδειοι κι ανούσιοι
Κι ονομάζονται αυτούσιοι
Ναι καλά!
Μου ζητάτε πολλά!
Να τυφλωθώ, να δεχτώ, να μπορώ κι έτσι ζω
Ρε άντε ακούστε τι λέτε κι αφήστε με μόνη
Εμεν’ αυτό με πληγώνει
Με πονάει, με σκοτώνει
Και σιγά μην το δείξω
Άλλο δε θα με ρίξω
Λοβοτομή να ‘χα κάνει
Ούτε αυτό δε σας φτάνει
Όλα άδεια κι ανούσια
Όχι άλλο ακούσια
Μου ντυθήκατε άνθρωποι
Της βλακείας αιχμάλωτοι
Με χαμένα κλειδιά
Φυλακισμένα μυαλά
Στα σπίτια σας βάλαν ψεύτικους καθρέφτες
Αυτοί που θέλουν να σας έχουν μια ζωή υπηρέτες
Σας ονόμασαν αφέντες κι εσείς βλάκες το πιστέψατε
Δε βλέπετε τα χάλια σας, γελοίοι, αυτοαρέσκεστε
Οι αληθινοί πια δυο τρεις
Μείναμε εμείς κι εμείς
Εξωγήινοι απ’ τη γη
Τι κατάρα κι αυτή!
Όλα άδεια κι ανούσια
Μα ως πότε θα φαίνεται πως τα δέχομαι εκούσια;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα