Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Κυριακή, 9 Μαΐου 2010

Kill stress live your life!
Σημερα ηταν για μενα μια μερα-ρεπο. Δεν εγραψα κατι στο ιστολογιο αν και σκεφτομουν πολλα. Ειναι απο τις στιγμες που εχεις στο μυαλο σου υπερβολικα πολλα πραγματα, στην καρδια σου υπερβολικα πολλα συναισθηματα και ενω πνιγεσαι εντουτοις δεν μπορεις να τα εξωτερικευσεις. Ισως ακριβως επειδη ειναι πολλα, δοκιμαζουν να βγουν ολα μαζι και φρακαρουν καπου στην πορτα...ετσι καταληγει να μη βγαινει κανενα κι εσυ πλεον περα απο το οτι πνιγεσαι νιωθεις και εκνευρισμενος γιατι δεν ξερεις τελικα τι σου φταιει. Υπαρχουν φορες που ολοι μας θα εχουμε πει αυτην τη φραση: Δεν ξερω τι μου φταιει. Κι ομως...καταβαθος ξερουμε. Απλως ειτε δε δελουμε να το αντιμετωπισουμε τη δεδομενη στιγμη κι ετσι το θαβουμε στο υποσυνειδητο, ειτε ακριβως επειδη εχουμε μαζεψει πολλα μεσα μας τα εχουμε κανει κουβαρι...κι ετσι φυσικα και δεν ξερουμε τι ειναι αυτο που μας φταιει διοτι πολυ απλα δεν ειναι ενα. Αναρωτιεστε βεβαια τι ανουσιος μονολογος ειναι παλι αυτος...Ειμαι ενας ανθωπος τελικα που οσο κι αν δε θελω να το παραδεχτω ειμαι τοσο ευαισθητη ωρες ωρες που ολα τα βαζω μεσα μου. Ολα. Ολα τα μετραω και δινω στα παντα μεγαλη σημασια...πολλες φορες και σε αυτα που δεν πρεπει ισως. Κι ετσι καταληγω να σκαω μονη μου γιατι δε θελω να στεναχωρω τους γυρω μου. Απλως πιστευω οτι δεν ειμαι η μονη και σκεφτηκα σημερα να αναρτησω κατι σχετικο για οσους απο εσας λειτουργειτε με αυτον τον τροπο...για συμπαρασταση. Και να σας καλεσω οχι να αδιαφορειτε αλλα να μην αφηνετε τα παντα να σας τρωνε την ψυχη. Καλη η υπερευαισθησια απο αποψη ενδιαφεροντος, αλλα οταν καταληγει να ειναι αυτοκαταστροφικη τοτε πρεπει να καταφευγουμε στις επονομαζομενες δικλειδες σωτηριας μας. Διοτι ποτε κανεις δεν απεδωσε σε τιποτε ενω ηταν βουτηγμενος στο αγχος... Το αγχος, οταν κανεις δεν μπορει να το διαχειριστει κατληγει να λειτουργει σαν εμποδιο παραλυοντας οποιον το βιωνει. Στην κυριολεξια. Διοτι ο φαυλος κυκλος του αγχους ειναι πολυ επικινδυνος. Απο τη μια σε παραλυει κι απο την αλλη αφου εχεις παραλυσει νιωθεις ακομη περισσοτερο αγχος για ολα οσα ηδη σε αγχωναν συν για το οτι εχεις παραλησει. Δεν αξιζει το δωρο της ζωης μας να το χαραμιζουμε με τοσο βαναυσο τροπο. Ουτε τις δυνατοτητες μας τις οποιες αναλωνομενοι στο στειρο αγχος τις παραμελουμε διαρκως. Τα λεω και για να τα ακουω, μη νομιζετε. Τον εαυτο του κανεις σπανια τον ακουει, ενας τριτος ανθρωπος με καθαροτερο και πιο αντικειμενικο μυαλο μπορει να γινει πιο ευκολα το "ξυπνητηρι" μας. Αρκει φυσικα να σεβεται αυτο που ειμαστε και τις οποιες αδυναμιες μας. Ειναι τεραστιο κεφαλαιο η ψυχολογια ενος ανθρωπου. Ξερετε ποσα πραγματα που μπορει να μην εχουμε καν στο συνειδητο μας οτι μας εχουν καθορισει τη ζωη και τα εχουμε απωθησει ηθελημενα η μη, μπορει τωρα να αναβιωνουν μεσα απο καταστασεις (αν εφυγαν και ποτε απο μεσα μας) και να μη μας αφηνουν να χαρουμε πληρως τα καλα που μας συμβαινουν; Αυτη ηταν μια πολυ απλοικη προσεγγιση σαν προλογος κι αλλων τετοιων κειμενων που μπορει να ακολουθησουν στο μελλον. Ειμαι πολυ πιεσμενη οπως εχετε καταλαβει ολοι, δε συμβαινουν και λιγα. Δεν ειμαι υπερ της κινδυνολογιας και μαλιστα πολλες φορες απο οσα ακουω κραταω το ενδεχομενο του να εχουν μεγαλοποιησει καταστασεις ορισμενοι. Οχι μονο για την επικαιροτητα, γενικα μου αρεσει να μη βγαζω συμπερασμα πριν δω η ζησω κατι, μονο και μονο επειδη το ακουω απο αλλους. Απο την αλλη δεν μπορει κανεις να μεινει και εντελως ανεπηρεαστος. Μια, δυο, τρεις, καπου θα ξεσπασει. Και καλα να ξεσπασει κανοντας το "μπαμ" και πεισμωνοντας ακομη πιο πολυ για οσα θελει να πετυχει...τι γινεται ομως οταν κανεις ξε-σπαει στην ουσια λυγιζοντας και παρατωντας τα παντα; Αυτο το δευτερο μην αφησετε ποτε να σας συμβει...το ξερω οτι στα λογια ειναι ευκολο αλλα πιστεψτε με οι ανθρωποι ειναι πολυ πιο ικανοι απο οσο θελουν να πιστευουν. Μπορουν να ξεπερασουν πολλα και να καταφερουν αλλα τοσα αρκει να εκτιμουν αυτα που εχουν, να πιστευουν στον εαυτο τους και να αντιμετωπιζουν τη ζωη σαν δωρο. Αρκει να μην τυφλωνονται μονο απο τα ασχημα που λιγο πολυ ολοι μας περναμε...Αρκει να μην αφηνουν κανεναν τριτο να τους γκρεμιζει τα ονειρα πριν καν γινει η προσπαθεια να μετατραπουν σε πραξεις. Ειμαι μολις 25 χρονων και καποιοι μεγαλυτεροι απο εσας μπορει να βρισκετε αστειο το γεγονος οτι δινω "μαθηματα" ζωης. Πιστεψτε με ομως, δεν εχω σκοπο να δωσω μαθηματα ζωης σε κανεναν, η ζωη δεν εχει προκαθορισμενες οδηγιες χρησεις και δεν ειναι ενα το καλουπι της για ολους. Το μονο που προσπαθω να πω ειναι να την αγαπατε και να την αξιοποιειτε, να τη χαιρεστε, να χαιρεστε οσα εχετε γιατι καποιος αλλος διπλα σας μπορει να μην εχει ουτε αυτα και δεν ειναι αναγκη να βρεθειτε στη θεση του για να τα εκτιμησετε. Υστερα θα δειτε πως ολα αυτα θα αποτελεσουν τη βαση πανω στην οποια θα χτισετε, αλλος με περισσοτερο αλλος με λιγοτερο κοπο, αυτα τα οποια θελετε. Μην αφηνετε να καταστρατηγουν την ψυχολογια σας ολα, μικρα μεγαλα, ολα στο ιδιο σακι. Ειπαμε...δε δινω συμβουλες αυτοβοηθειας, αν αυτο σας δινω να καταλαβετε. Μιλαει ενας ανθρωπος που δυστυχως η ευτυχως βαζει τα παντα μεσα του κι ετσι ξερει ποσο επωδυνο ειναι ολο αυτο. Απο την αλλη ομως ξερω παραλληλα ποσο λαθος κανω κι ετσι μοιραζομαι μαζι σας τις σκεψεις μου...αν καποιοι απο εσας ειναι "ομοιοπαθεις"...ας δοκιμασουν να αφησουν ενα παραθυρακι ανοιχτο και θα μπει το φως...πολλες φορες, ειναι γεγονος οτι εμεις δεν το αφηνουμε να μπει κι επειτα παραπονιομαστε που ειμαστε στο σκοταδι. Χαλαρωστε τουλαχιστον οπου σας επιτρεπεται να το κανετε, ξεχωριστε τι απο τα ασχημα που "βιωνετε" συμβαινουν στ' αληθεια και ποια απο αυτα εχουν κατασκευασει οι φοβοι και οι ανασφαλειες σας. Ποια πραγματα οντως συμβαινουν και ποια ειναι δημιουργηματα του αγχους σας. Πολλες φορες ειναι παρα πολυ δυσκολο να επιτευχθει αυτο. Αλλα αξιζει τον κοπο να προσπαθησει κανεις. Οταν φοβομαστε "τι θα συμβει αν" διχως αυτο το "αν" να εχει γινει ακομη πραξη, τοτε ποναμε τριπλα. Μια πριν το παθουμε γιατι το βιωνουμε στη φαντασια μας, μια οταν και αν οντως συμβει και μια μετα απο τα καταλοιπα που θα μας εχει αφησει. Η λεξη κλειδι ομως ειναι το αν. Αν ειμαστε απολυτα σιγουροι η τουλαχιστον αυτο που φοβομαστε ειναι πολυ πιθανο να συμβει τοτε απλως το να το εχουμε ηδη σκεφτει αποτελει προετοιμασια. Ποσο σιγουροι ειμαστε ομως πως ολα οσα φοβομαστε οντως θα συμβουν η οτι ειναι ολα τοσο πιθανα οσο νομιζουμε; Και ποσο σιγουροι ειμαστε για τις συνεπειες τους; Κι αν τελικα ειναι ολα μεσα στο μυαλο μας και το αγχος μας τα κανει τοσο πειστικα που μοιαζουν αναποφευκτα; Αξιζει να ζουμε διαρκως σε μια ζωη που θυμιζει τεντωμενο σκοινι ποσο μαλλον οταν εμεις ειμαστε αυτοι που το εχουν τεντωσει; Σκεφτειτε οτι το να σπασει αυτο το σκοινι απο το πολυ αγχος, ισως να εχει ακομη χειροτερες συνεπειες και απο τους πιθανους φοβους μας. Ναι, το αγχος οντως σκοτωνει. Ισως οχι ακαριαια αλλα αργα και βασανιστικα... Γι' αυτο τουλαχιστον προσπαθηστε...ειτε μονοι σας ειτε με τη βοηθεια καποιου, προσπαθηστε. Η ζωη ειναι για να τη ζουμε, ο,τι κι αν συμβαινει μετα απο αυτην. Εχετε δοκιμασει να κανετε στον εαυτο σας την ερωτηση "Ε, και τι εγινε;", για καποια πραγματα που μπορει να σας τρομαζουν; Μπορει να εκπλαγειτε οταν συνειδητοποιησετε με αυτον τον τροπο, οτι πολλα απο αυτα που φοβαστε εχουν μεγαλυτερη αξια η καταστροφικη ικανοτητα μεσα στο κεφαλι σας απ' ο,τι στην πραγματικοτητα. Δοκιμαστε το. Δε θα λειτουργησει για ολα αλλα καπου θα "πιασει". Δοκιμαστε να εκλογικευσετε καποιους φοβους σας απογυμνωνοντας τους απο τη συναισθηματικη σας φοριση, βλεποντας τους σαν παρατηρητης η ακομη και σαν λιγοτερο ευαισθητος απο οσο ειστε. Μπορει για καποια απο τα ασχημα "προαισθηματα" σας τελικα να καταλαβετε οτι ισχυει και στην πραγματικοτητα αυτο το "Ε, και τι εγινε"... Για καποιους οσα μοιραστηκα μαζι σας μπορει να ειναι απο ανουσια ως βαρετα η κλισε... Εστω και ενας ομως να υπαρξει που μπορει να εχει τραβηξει το δρομο του αγχους στη ζωη του, θα καταλαβει πολυ καλα τι προπαθω να πω. Θετικες σκεψεις. Φωναχτα! Δυσκολο...αλλα ισως οχι ακατορθωτο...Ας αφησουμε τον καλο μας εαυτο να βγει εξω απο 'κει που τον φυλακισε ο φοβος. Ολο και κατι θα βρει να κανει και...μπορει να μεγαλουργησει!

Υποσημειωση: Ειναι αυτονοητο πως οσα λεω αποτελουν δικες μου σκεψεις και δεν ειναι σε καμια περπτωση ψυχολογικες προσεγγισεις με επιστημονικη χροια. Μπορει να διαβαζω ψυχολογια αλλα ψυχολογος δεν ειμαι. Το ξεκαθαριζω για να μην παρεξηγηθει το παθος με το οποιο εκφραζομαι στο κειμενο. Απλως πιστευω οτι και επιστημονικες συμβουλες να μην ειναι οσα στοιχειωδη γραφω, δε θα βλαψουν κανεναν...Ισα ισα ξερω οτι ειναι ηδη γνωστα σε ολους, πολλα απο αυτα χιλιοειπωμενα αλλα πολλες φορες εχουμε και παλι την αναγκη να τα "ακουσουμε".

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα