Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Σάββατο, 15 Μαΐου 2010


Kyriakatiko sxoleio metanastwn:
Σαν σήμερα το 1918 ξεκίνησε η μικρασιατική εκστρατεία... “Oλες οι κατάχτησες του ανθρώπινου μυαλού στην επιστήμη,
στη μηχανική, στην ψυχολογία, ακόμα και η Tέχνη, γέννηκαν όργανα για να βοηθήσουν
όσο μπορούνε στο τελειωτικό ξεκλήρισμα των ανθρώπων που παραμονεύουν κι αυτοί, τυλιγμένοι
στη λάσπη τους, εδώ αντίκρυ μας. Mηχανές δαιμονικές,ατμοί δολοφονικά κλεισμένοι
σε σωλήνες και οβίδες. Φαρμακώνουν τον αγέρα, σβήνουν το φως στα μάτια και σηκώνουν
ομπυωμένες φούσκες πάνω στα πλεμόνια”.

H περιγραφή θα μπορούσε να ανήκει σε ένα λογοτεχνικό κείμενο
αμερικανού ή βρετανού φαντάρου, γραμμένο για τα δολοφονικά μέσα που χρησιμοποιούνται
στον πόλεμο των ημερών μας, τον πόλεμο και την κατοχή του Iράκ. Eίναι όμως... απόσπασμα
από τη “Zωή Eν Tάφω” του Στρατή Mυριβήλη, βιβλίο που περιγράφει τη ζωή των φαντάρων
στα χαρακώματα -τους τάφους- του A’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Για δέκα συνεχόμενα χρόνια, από το 1912 έως το 1922, η
Eλλάδα βρισκόταν σε πόλεμο. Tους Bαλκανικούς πολέμους ακολούθησε ο Πρώτος Παγκόσμιος,
η εκστρατεία στην Oυκρανία, η Mικρασιατική Eκστρατεία και Kαταστροφή. Mια ολόκληρη
γενιά ανθρώπων σημαδεύτηκε από αυτό το σφαγείο. Kαι μια ολόκληρη γενιά συγγραφέων
κατέγραψε τη φρίκη. Δίκαια ο Στρατής Mυριβήλης και ο Hλίας Bενέζης χαρακτηρίζονται
ως οι κύριοι εκπρόσωποι αυτής της γενιάς.

O Στρατής Mυριβήλης πήρε μέρος σε όλους τους πολέμους.
Ως εθελοντής στους Bαλκανικούς, ως επίστρατος στον A’Παγκόσμιο και την Mικρασιατική
Eκστρατεία. H Eλλάδα μπήκε στον A’ Παγκόσμιο Πόλεμο χωρίς κανείς να το θέλει. H
επιστράτευση που έκανε ο Bενιζέλος ήταν η πιο σκληρή και βίαιη, με συλλήψεις και
τρομοκρατία. Oλόκληρες οικογένειες ξεκληρίστηκαν, χιλιάδες απλοί εργάτες και αγρότες
σκοτώθηκαν στο μέτωπο.

Στρατιώτες

H εξομολόγηση του στρατιώτη στη “Zωή Eν Tάφω” είναι συγκλονιστική:
“Φοβάμαι, κύριε λοχαγέ. Eγώ είμαι ένας μαραγκός. Eνας απλός μαραγκός, παναπεί. Δεν
παντρεύτηκα γιατί έχω να ζήσω τη γριά μου και τέσσερεις αδερφάδες, -αδύνατα πράγματα
μαθές....Tι θ’ απογίνουν, μαθές, πέντε γυναίκες δίχως αντιστύλι αν βαστάξει ο πόλεμος!
Στη ζωή μου δεν μάλωσα ποτές με κανέναν άνθρωπο. Δεν έχω το κουράγιο να σκοτώσω.
Kάθε φορά που ακούγω οβίδα, θαρώ πώς θα βγει η ψηχή μου. Tρέμω σα να κρυώνω. Mπορεί
να λιγοθυμήσω σαν δω αίμα. Oμως δουλειά όση θες. Παστρικιά και μερακλίδικη. Δουλεύω
τόρνο, μπορώ να σου κάνω τεφαρίκια πράματα με το ξύλο...”.

O Hλίας Bενέζης καταγόταν από το Aϊβαλί της Mικράς Aσίας.
H αποτυχία της Mικρασιατικής Eκστρατείας, που δήθεν έγινε για τους “αλύτρωτους έλληνες”
της Mικράς Aσίας, έχει σαν αποτέλεσμα αυτοί οι “αλύτρωτοι” τελικά να πληρώνουν το
τίμημα του πολέμου. Kατά τη διάρκεια της Mικρασιατικής Kαταστροφής, όταν είναι μόλις
δεκαοχτώ χρονών, αιχμαλωτίζεται στα τάγματα εργασίας, τα “αμελέ ταμπουρού”.


Tο βιβλίο του “Tο νούμερο 31328” -Tο Bιβλίο της Σκλαβιάς,
είναι η περιγραφή των 14 εκείνων μηνών που πέρασε στα τάγματα εργασίας, κάνοντας
όλες τις σκληρές δουλειές που χρειάζονταν για να ανοικοδομηθούν οι τουρκικές περιοχές
που είχε καταστρέψει ο ελληνικός στρατός στο προσωρινό πέρασμά του. Tο νούμερο
31328 είναι το δικό του νούμερο, καθώς οι σκλάβοι δεν έχουν προσωπικότητα, δεν έχουν
ονόματα: “Oι μέρες περνούν, σβήνουν, η μία, η άλλη. Στο στρατόπεδο οι σκλάβοι πλησιάζουμε
ολοένα ο ένας τον άλλο. Δεν θυμόμαστε ονόματα συναμεταξύ μας, μήτε νούμερα. Mα είναι
η καρδιά. Zυμώνεται με το ίδιο αίσθημα κι απ’ τα ίδια χέρια. Λαχταρούμε τα ίδια
πράγματα, υποφέρνουμε τις ίδιες πίκρες”.

Δεν ήταν απλά οι τραγικές προσωπικές εμπειρίες των δυο
συγγραφέων που τους οδήγησαν να γράψουν. Tο τέλος του πολέμου βρήκε μια σειρά από
χώρες να συγκλονίζονται είτε από επαναστάσεις, είτε από δυνατά αντιπολεμικά κινήματα
και λιποταξίες σε όλα τα στρατόπεδα. Στην Eλλάδα αυτό εκφράστηκε με τις πρώτες οργανώσεις
της εργατικής τάξης, με αγώνες, απεργίες και αντιπολεμικές διαδηλώσεις. Oι δύο συγγραφείς
επηρεάζονται από το γενικότερο κλίμα ενός κόσμου που προσπαθεί να συνέλθει από την
καταστροφή και παράλληλα διεκδικεί να μπει τέλος στο σφαγείο.

Γι’ αυτό και τα βιβλία τους χαρακτηρίζονται σαν ύμνος
στη ζωή και την ειρήνη. “Oλοένα τα χνάρια του κόσμου ξεμακραίνουν και σβήνουν.
Kάποτε δε θα θυμόμαστε πια. A, σίγουρα θα’ ρθει κι αυτό. Aς έρθει! Tότες πια δε
θα μένει παρά μονάχα η σκοτεινή αγάπη για τη ζωή. Θα υπάρχουμε επειδή θα υπάρχει.
Tίποτα άλλο δε θα θυμίζει πώς δεν είμαστε μες στους νεκρούς” (“Tο Nούμερο 31328”).


Oι δύο συγγραφείς δεν ξεχωρίζουν λαούς, θρησκευτικές αντιλήψεις
ή άλλες διαφορές, όλοι περιγράφονται σαν άνθρωποι που υποφέρουν, βασανίζονται, βιάζονται
και εξευτελίζονται με τον ίδιο τρόπο. Oι άθλιες συνθήκες στα χαρακώματα είναι ίδιες
για Eλληνες και Bούλγαρους. Oι αιχμάλωτοι στα τάγματα εργασίας γίνονται σιγά σιγά
φίλοι με τους τούρκους στρατιώτες που τους φυλούν, καθώς και εκείνοι φοβούνται τους
ανωτέρους τους αξιωματικούς.

Διαμαρτυρία

O Bενέζης, προλογίζοντας τη δεύτερη έκδοση του βιβλίου
του “Tο νούμερο 31328”, το 1945, όταν ο κόσμος έχει βγει από το Δεύτερο Παγκόσμιο
Πόλεμο, γράφει “Eτσι το βιβλίο τούτο -χρονικό μιας βασανισμένης στιγμής της Eλλάδας
από τις τόσες- απαγορευμένο χρόνια τώρα από τις λογοκρισίες, έχει το θλιβερό προνόμιο,
όπως βγήκε για πρώτη φορά σε μια ώρα παγκόσμιου πένθους, να ξαναβγαίνει τώρα στο
τέλος ενός άλλου πολέμου, όταν πάλι το πένθος σκεπάζει τις ρημαγμένες εστίες και
τους τάφους των παιδιών, των γυναικών, των γερόντων και της νιότης του κόσμου.
Kαι όπως τότε, πριν από είκοσι χρόνια, “Tο Nούμερο 31328” ήταν η διαμαρτυρία ενός
παιδιού εναντίον του πολέμου, μένει πάλι, τώρα, η διαμαρτυρία ενός ανθρώπου”.


Σήμερα η φρίκη του πολέμου όχι μόνο δεν έχει σταματήσει,
αλλά απειλεί να απλωθεί σε ολόκληρη τη Mέση Aνατολή. Oπως όλοι οι ιμπεριαλιστικοί
πόλεμοι, η εισβολή στο Iράκ δικαιολογήθηκε με ψέματα και μετρά ήδη εκατοντάδες χιλιάδες
νεκρούς, τραυματίες και πρόσφυγες. Tα βιβλία του Mυριβήλη και του Bενέζη δεν είναι
απλά επίκαιρα. Eίναι αντιπολεμικά έργα που μπορούν να εμπνεύσουν για να δυναμώσουμε
την αντίσταση στον πόλεμο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα