Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Πέμπτη, 27 Μαΐου 2010


Kyriakatiko sxoleio metanastwn
1.Από τις 8 και 9 Μαΐου –όταν έγινε η επείγουσα σύσκεψη της ΕΚΤ, του
ΕΚΟΦΙΝ και του ΔΝΤ για να καταρτιστεί το σχέδιο οικονομικής βοήθειας
προς χώρες-μέλη της ΕΕ– όλες οι κυβερνήσεις αναγγέλλουν σχέδια
δημοσιονομικής σκληρότητας «για να σωθεί η ευρωζώνη»: ό,τι απομένει από
το κοινωνικό κράτος, όπως το γνωρίσαμε μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου
Πολέμου, κινδυνεύει να καταστραφεί.

Μια μέρα αργότερα, ένας... άγγλος τραπεζίτης δήλωνε: «Είναι ευκολότερο να
περάσεις ένα τέτοιο σχέδιο, λέγοντας ότι πρέπει να χρησιμοποιηθεί για να
σώσει την Ελλάδα, την Ισπανία και την Πορτογαλία, από το να ομολογήσεις
ότι ο στόχος του είναι να σώσει τις τράπεζες». Αυτές οι τράπεζες
(γερμανικές, γαλλικές, ισπανικές) κατείχαν ένα βουνό τίτλων δημοσίου
χρέους. Η αξία τους κατέρρεε: Η Παρασκευή 7 Μαΐου ήταν μια σκέτη
καταστροφή. Οι ισολογισμοί τους συγκαλύπτουν και άλλα τοξικά προϊόντα,
που αποτιμώνται με πλασματικές τιμές.

2. Τελείωσε λοιπόν η εποχή των G20, του Σεπτεμβρίου του 2009 στο
Πίτσμπουργκ, όταν ο Σαρκοζί ανακοίνωνε: «Πρέπει να επανιδρύσουμε τον
καπιταλισμό». Οι αγορές –δηλαδή οι τράπεζες, τα επενδυτικά κεφάλαια, τα
συνταξιοδοτικά κεφάλαια, οι ασφάλειες, οι μεγάλες πολυεθνικές
επιχειρήσεις– έδειξαν πολύ απλά ποιος κυβερνάει στην πραγματικότητα.

Το σενάριο είναι αρκετά ξεκάθαρο. Οι τράπεζες και τα αμοιβαία κεφαλαία
σώθηκαν από τη χρεωκοπία το 2008 από τα κράτη, δηλαδή από τους
φορολογούμενους μισθωτούς. Από το 2009 οι χρηματοοικονομικοί
πρωταγωνιστές έβαλαν πάλι μεγάλους στόχους. Τράπεζες και Hedge funds,
που ανταγωνίζονται σφόδρα σε διεθνές επίπεδο, θέλουν να αποφύγουν μια
πιθανή πτώση των κερδών που προέρχονται από μερίσματα, διότι η ανάκαμψη
είναι πολύ ασθενική. Γι’ αυτό το λόγο επιβλήθηκε μια πολιτική:
εξασφάλιση της τοκογλυφίας πάνω στο δημόσιο χρέος και σταθεροποίηση των
κερδών που προέρχονται από κερδοσκοπικές πράξεις πάνω στα νομίσματα και
τα χρέη.

Το γεγονός ότι η γενικευμένη λιτότητα οδηγεί σε μια οικονομική και
κοινωνική ύφεση (όπως το παραδέχονται διάφοροι οικονομολόγοι ελάχιστα
ετερόδοξοι) δεν είναι πρόβλημά τους. Γίνεται πρόβλημα των κυβερνήσεων
–της κεντρο-δεξιάς ή της κεντρο-αριστεράς– που είτε στηρίζονται άμεσα
στους γραφειοκρατικούς συνδικαλιστικούς μηχανισμούς, είτε
μεταχειρίζονται τους «δισταγμούς τους» για κάθαρση του συστήματος. Κι
όλα αυτά στο όνομα «της εθνικής ενότητας», «της διάσωσης της χώρας»,
«του αναγκαίου παραγωγικού και διοικητικού εκσυγχρονισμού».

3. Τον Δεκέμβρη 2009, το μηνιαίο δελτίο της ΕΚΤ, στο κύριο άρθρο του,
πρότεινε δύο στόχους, προτεραιότητας για την ΕΕ.
Ο πρώτος στόχος: Ελαστικοποίηση της εργατικής νομοθεσίας. Το ΔΝΤ στην
έκθεσή του για την Ελλάδα, το Μάιο του 2009, τόνιζε με επιμονή αυτό το
στόχο, δηλαδή να εξοντωθούν τα υπόλοιπα εργασιακά δικαιώματα, σε ένα
πλαίσιο αυξανόμενης ανεργίας και μεγαλύτερης επισφάλειας, ώστε να
μειωθεί το «κόστος εργασίας».

Ο δεύτερος στόχος: Δραστική μείωση των ελλειμμάτων και του δημόσιου
χρέους σε πολύ σύντομο χρόνο. Δηλαδή: να μειωθεί το έλλειμμα στην
Ιρλανδία από 14% του ΑΕΠ το 2009 σε 2,9% το 2014, στην Ισπανία από 11%
του ΑΕΠ σε 3% το 2013 και στην Πορτογαλία από 9% του ΑΕΠ σε 2,8% το
2013. Με συνέπεια τη διάλυση των δημοσίων υπηρεσιών (παιδεία, υγεία
κ.λπ.), τη συντριβή των μισθών και των μισθωτών του δημόσιου τομέα, τη
συντριβή των συντάξεων και την επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων. Η
Ρουμανία είναι ένα καλό παράδειγμα για το πού οδηγεί αυτή η πολιτική.
Από την 1η Ιουνίου του 2010, οι μισθοί στο δημόσιο τομέα θα μειωθούν
κατά 25%, οι συντάξεις κατά 15% και όλα αυτά σε μια χώρα όπου ο
κατώτερος μισθός είναι περίπου 150 ευρώ το μήνα!

4. Η υστερία των εμπειρογνωμόνων ενάντια στα ελλείμματα αποσιωπά τέσσερα
στοιχεία: α) Αποσιωπά την αιτία των ελλειμμάτων και του δημόσιου
χρέους, δηλαδή την κρίση του 2007-2009, τη βοήθεια που δόθηκε στις
τράπεζες, στις βιομηχανίες και στην οικοδομή. β) Χωρίς τα «αμορτισέρ»
του δημόσιου τομέα (δημόσιες δαπάνες και κοινωνικές παροχές), η πτώση
του ΑΕΠ δεν θα ήταν 5%, αλλά 10%. γ) Η μείωση του δημόσιου ελλείμματος
στη Σουηδία τη δεκαετία του 90 –που αναφέρεται πάντα ως παράδειγμα– ήταν
εφικτή εξαιτίας της σημαντικής ανάπτυξης εκείνη τη δεκαετία, ήταν
εφικτή γιατί οι κοινωνικές δαπάνες ξεκινούσαν από ένα πολύ υψηλό επίπεδο
και γιατί η Σουηδία μπόρεσε να υποτιμήσει το νόμισμά της, με στόχο να
αναπτύξει τις εξαγωγές της. Διέθετε, παρεμπιπτόντως, δυνατότητες
εξαγωγών. δ) Η Ελλάδα, η Ισπανία, η Πορτογαλία κ.λπ. δεν έχουν
νομισματική κυριαρχία (δεν μπορούν να υποτιμήσουν το νόμισμα ή να
εκδώσουν νόμισμα). Επιπλέον, στη ζώνη του ευρώ δεν υπάρχει κοινή
οικονομική και δημοσιονομική πολιτική, ούτε ασφαλώς «αλληλεγγύη».

Αντίθετα, σήμερα
«οι αγορές» και οι κυρίαρχοι των χωρών του Κέντρου της ΕΕ (η Γερμανία
και οι σύμμαχοί της) επιβάλλουν μια πολιτική γενικής λιτότητας, με
ιδιαίτερο βάρος πάνω στους λαούς των «περιφερειακών» χωρών. Και όλα αυτά
στο όνομα μιας ανάκαμψης της δυναμικής των εξαγωγών, η οποία θα
στηρίζεται στη συρρίκνωση των άμεσων και έμμεσων μισθών.

Είναι μια επιλογή του γερμανικού κεφαλαίου (και των συμμάχων του) που
από τη μια μεριά χρησιμοποιεί προς όφελός του τον καταμερισμό της
εργασίας μέσα στην ΕΕ και από την άλλη σκοπεύει να μετακινήσει σταδιακά
το κέντρο βάρους των εξαγωγών της Γερμανίας έξω από την ΕΕ, κρατώντας
συγχρόνως μεγάλα μερίδια αγοράς μέσα στην ΕΕ.

Πρόκειται για μια πολιτική κοινωνικού και ανταγωνιστικού αντιπληθωρισμού
που θα οδηγήσει σε τεράστιες κοινωνικές απώλειες. Θα επιφέρει αποφάσεις
που ξεφεύγουν από τους στοιχειώδεις κανόνες της αστικής
κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Λοιπόν η ΕΚΤ θα δέχεται τους
υποβαθμισμένους τίτλους του δημόσιου χρέους που κατέχουν οι τράπεζες. Κι
αυτές θα αναχρηματοδοτούνται από την ΕΚΤ με επιτόκιο μικρότερο από 1%
και θα συνεχίζουν τις κερδοσκοπικές επιθέσεις τους, μεταξύ άλλων, στα
χρέη.

5. Η «New York Times», στις 23 Μαΐου 2010, έγραφε: «Αμφισβητείται το
κοινωνικό ευρωπαϊκό μοντέλο». Το αντικείμενο των αγώνων που έρχονται
(στη διάρκεια αυτού του πολέμου) είναι πρώτα απ’ όλα η κοινωνική
πολιτική. Στο στόχαστρο βρίσκονται οι ευρωπαίοι εργαζόμενοι που
διαθέτουν τις πιο μεγάλες κοινωνικές παραδόσεις, παρ’ όλες τις
υποχωρήσεις των τελευταίων ετών.

Οι αμυντικές ενωτικές κινητοποιήσεις –με συνθήματα μεταξύ άλλων την
άρνηση των περικοπών, την καταγγελία του χρέους, το άνοιγμα των
λογιστικών βιβλίων των επιχειρήσεων και την αλλαγή του φορολογικού
συστήματος– είναι αποφασιστικές. Κι αυτό για να συσσωρευτούν δυνάμεις
και να δημιουργηθεί η εκτίμηση για ικανότητα αντίστασης και αντεπίθεσης.
Για να μην αποδεχθούμε την «πολιτική του schock» που σκοτώνει. Μέσα στη
φούρια, στοιχειώδη και ουσιαστικά ερωτήματα θα τεθούν στο πολιτικό
προσκήνιο.

Μπορούμε να τα εκφράσουμε ως εξής: Για να προσανατολίσουμε τις
επενδύσεις προς την παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών που θα ανταποκρίνονται
στις κοινωνικές και οικολογικές ανάγκες, είναι απαραίτητο οι
εργαζόμενοι να αποκτήσουν τον έλεγχο των μέσων παραγωγής. Χρειάζεται
επίσης ένα δημόσιο τραπεζικό σύστημα που θα ελέγχεται δημοκρατικά.
Αναγκαίος είναι και ο έλεγχος της λειτουργίας των επιχειρήσεων, της
ιδιοποίησης του πλούτου, της ανακατανομής του. Πρέπει επιπλέον να
μειωθεί ο χρόνος εργασίας. Ποιες είναι λοιπόν οι προτεραιότητες που
θέτουν οι κοινωνίες της Ευρώπης;

Η δυσκολία της κατάστασης δεν πρέπει να μας οδηγήσει στην εγκατάλειψη
της σοσιαλιστικής προοπτικής. Χωρίς αυτή την προοπτική δεν μπορούμε
πλέον να αποκλείσουμε μια δραματική ανατροπή των πολιτικών εξελίξεων
μετά από κάποιο χρονικό διάστημα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα