Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Σάββατο, 22 Μαΐου 2010


Kyriakatiko sxoleio metanastwn
Σαν σήμερα ο Μέγας Αλέξανδρος το 334 π.Χ νικησε τους Πέρσες στη Μάχη του
Γρανικού. Εμείς θα αναφερθούμε, όμως, σε ένα άλλο ιστορικό γεγονός ή μυθισορηματική αφήγηση, όπως λένε μερικοί, στη σφαγή των Βραγχιδών...

Ενώ η στρατιά ετοιμαζόταν να περάσει
τον Ώξο, ο Αλέξανδρος αποστράτευσε και
... έστειλε στις πατρίδες τους, όσους Μακεδόνες είχαν χάσει τη μαχητική
τους
ικανότητα λόγω τραυματισμών ή ασθενειών, καθώς και τους Θεσσαλούς,
που είχαν
παραμείνει εθελοντικά. Δεν θα μπορούσε να πράξει διαφορετικά, αν
είχαν
αρχίσει να αυθαδιάζουν κι αυτοί, και φυσικά δεν μπορούσε να τους
εντάξει στο

ατάκτων τάγμα χωρίς να του απαιτήσουν εξηγήσεις τα
θεσσαλικά κράτη
προέλευσής τους ή ακόμη χειρότερα το
Κοινό
των Θεσσαλών. Το ότι δεν
αποστράτευσε άλλους Έλληνες δείχνει ότι στα Εκβάτανα είχε
αποστρατεύσει
όλους όσους ανήκαν στις
αρχικές δυνάμεις του
Κοινού Συνεδρίου. Όσοι λοιποί
Έλληνες ακολουθούσαν εκείνη τη στιγμή, είχαν στρατολογηθεί σε
μεταγενέστερο
χρόνο και δεν υπήρχε λόγος αποστράτευσής τους. Κατά τον Κούρτιο η
αποστρατεία έγινε αμέσως μετά τη διάβαση του Ώξου, όπου ο Αλέξανδρος

αποστράτευσε 900 και έδωσε ως εφάπαξ
2 τάλαντα σε κάθε ιππέα και 3.000
δηνάρια
σε κάθε πεζό. Πρέπει ακόμη να επισημάνουμε ότι δεν καταγράφονται
ανάλογες αποστρατείες των Ιλλυριών, των Παιόνων και των Θρακών, που
ξεκίνησαν από την Ευρώπη μαζί με τους Έλληνες. Κάτι τέτοιο δεν το
επέτρεψε η
χαρακτηριστική περιφρόνηση προς τους βαρβάρους των Ελλήνων
ιστορικών, στους
οποίους βασίσθηκαν και οι Ρωμαίοι. Πάντως το σημαντικό είναι ότι και
ο
Αρριανός και ο Κούρτιος τοποθετούν την αποστρατεία στις όχθες του
ποταμού κι
αυτό ενισχύει τη βεβαιότητα ότι το δρομολόγιο από τα Βάκτρα ως τον
Ώξο δεν
ήταν θανατηφόρο.Η διάβαση του Ώξου δεν ήταν καθόλου εύκολη,
διότι ο Βήσσος είχε πυρπολήσει
όλα τα πορθμεία, το πλάτος του ποταμού ήταν γύρω στα 6 στάδια
(περίπου 1 χμ)
και το βάθος του πολύ μεγάλο, ο βυθός αμμώδης και το ρεύμα τόσο
ορμητικό,
ώστε παρέσερνε τους πασσάλους που έμπηγαν. Η έλλειψη ξύλου για
γεφύρωση
δυσκόλευε ακόμη περισσότερο τα πράγματα και θα καθυστερούσαν πολύ,
αν
αποφάσιζαν να μεταφέρουν ξυλεία από αλλού. Έτσι ο Αλέξανδρος διέταξε
τους
άνδρες του να γεμίσουν τα δερμάτινα αντίσκηνά τους με ξερά φρύγανα,
να τα
δέσουν μεταξύ τους και να φτιάξουν

ασκοσχεδίες, για να περάσουν απέναντι.
Μετά από 5 ημέρες όλη η στρατιά είχε περαιωθεί στη βόρεια όχθη του
Ώξου.
Λίγο μετά τη διέλευση του ποταμού
παρουσιάσθηκαν

πρέσβεις από μία μικρή
πόλη, της οποία οι κάτοικοι ήταν Έλληνες δίγλωσσοι (στα ελληνικά και
στα
βαρβαρικά), αν και τα ελληνικά τους
δεν ήταν πολύ καλά. Τους προϋπάντησαν με μεγάλη χαρά και τους
κάλεσαν στην
πόλη τους, για να τους την παραδώσουν μαζί με τον ναό του Διδυμαίου
Απόλλωνα
στη νότια όχθη του Ώξου. Ο Αλέξανδρος δεν πρέπει να χάρηκε καθόλου,
όταν
έμαθε ότι οι άνθρωποι αυτοί ήταν οι απόγονοι των Βραγχιδών. Οι
Βραγχίδες

υπήρξαν θερμοί συνεργάτες των Περσών και μετά την ήττα του στην
Ελλάδα, ο
Ξέρξης για να τους προστατεύσει από την εκδίκηση των Μιλησίων, τους
είχε
μετεγκαταστήσει σ’ εκείνη την περιοχή. Ο Αλέξανδρος είχε ανακηρυχθεί
από το

Κοινό Συνέδριο των Ελλήνων

στρατηγός αυτοκράτωρ,
υποσχόμενος να πάρει
εκδίκηση για τα δεινά, που προξένησε πριν 151 χρόνια ο Ξέρξης, και
στα
πλαίσια αυτής εκδίκησης κατέστρεψε την Περσέπολη και εξανδραπόδισε
τους
κατοίκους της. Τώρα, στα βάθη της Ασίας έπεσε πάνω στους απογόνους
των
στενότερων συνεργατών του Ξέρξη. Ασφαλώς θυμόταν ότι ένα από τα
επιχειρήματα, που προέβαλαν οι γείτονες των Θηβαίων, όταν ζητούσαν
την
καταστροφή της πόλης ήταν η συνεργασία της με τους Πέρσες. Ανέκαθεν,
οι
απηνέστεροι εχθροί και σκληρότεροι τιμωροί των Ελλήνων, που πρόδιδαν
την
Ελλάδα, ήταν οι ίδιοι οι συμπολίτες τους. Ήταν λοιπόν προφανές το
πώς έπρεπε
να αντιμετωπίσει αυτούς τους ανθρώπους. Βέβαια οι Βραγχίδες
παραδόθηκαν με
μεγάλη προθυμία, αλλά πόσο σημαντική μπορούσε να είναι αυτή η
λεπτομέρεια;
Ωστόσο, για να αποφύγει τυχόν
επιπλοκές, ο Αλέξανδρος ανέθεσε τη λήψη
απόφασης στους Μιλησίους συμμάχους, των οποίων η άποψη βάρυνε
περισσότερο
λόγω της κοινής καταγωγής με τους Βραγχίδες. Οι Μιλήσιοι άρχισαν μία
μακρά
συζήτηση χωρίς να καταλήγουν σε απόφαση και ο Αλέξανδρος
εκνευρισμένος
ξαναπήρε το θέμα πάνω του, διότι εκείνη τη στιγμή προείχε η σύλληψη
του
Βήσσου και όχι η τύχη μιάς χούφτας προδοτών. Την επομένη λοιπόν
μπήκε στο
Βραγχιδών άστυ επικεφαλής
λίγων ανδρών και, ενώ γινόταν δεκτός με
ενθουσιασμό, η φάλαγγα
περικύκλωσε την πόλη και η σφαγή άρχισε. Ούτε η κοινή
γλώσσα ούτε οι ικεσίες των άοπλων Βραγχιδών

μπόρεσαν να τους σώσουν από την
αγριότητα των Μακεδόνων. Οι κάτοικοι σφαγιάσθηκαν μέχρις ενός, τα
τείχη
κατεδαφίσθηκαν, τα δέντρα και τα ιερά άλση ξεριζώθηκαν και γενικά
κάθε ίχνος
της πόλης των προδοτών εξαλείφθηκε.
Η παραπάνω
περιγραφή είναι του Κούρτιου και ο μοναδικός άλλος σωζόμενος
ιστορικός, που φαίνεται ότι ανέφερε το ίδιο περιστατικό είναι ο
Διόδωρος. Το
βιβλίο του έχει χάσμα σ’ εκείνο το σημείο, ωστόσο η περιγραφή του
δεν μπορεί
να διέφερε πολύ από του Κούρτιου, αφού στα περιεχόμενα διαβάζουμε
ότι «ο
Αλέξανδρος εξολόθρευσε ως προδότες των Ελλήνων τους Βραγχίδες, τους
οποίους
οι Πέρσες είχαν μετεγκαταστήσει στις εσχατιές της αυτοκρατορίας τους».
Είναι
απόλυτα λογικό η τιμωρία των προδοτών να είναι σκληρότερη από την
τιμωρία
των εχθρών, ωστόσο γεννάται το ερώτημα αν το περιστατικό αυτό συνέβη

πράγματι. Οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν ότι στο Ντιλμπεργκίν Τεπέ, καθ’
οδόν από
το Μπάλκ προς το Κιλίφ, νότια του Αμού Ντάρυα στο σημερινό
Αφγανιστάν,
λατρευόταν ο Διδυμαίος Απόλλων σε μία ακμάζουσα πόλη με ελληνικούς
ναούς.
Στο Ταλασκάν Τεπέ, βόρεια του Αμού Ντάρυα και κοντά στην Τερμέζ του
σημερινού Ουζμπεκιστάν, ανακαλύφθηκαν αμφορείς με τη σφραγίδα των
Βραγχιδών,
υπολείμματα καταπελτικών
βελών,
πεσσοί
σφενδόνης και κανένα ίχνος ζωής
μεταγενέστερο της επιδρομής, που κατέστρεψε την πόλη. Αρκούν όμως
αυτά τα
ευρήματα, για να δεχθούμε ότι πράγματι επιβεβαιώνεται ο Κούρτιος; Οι
πολλοί
μελετητές, που τον αμφισβητούν και θεωρούν το περιστατικό ως ένα από
τα
εφευρήματά του, ίσως δεν κάνουν λάθος, έστω κι αν δεν γνώριζαν ή δεν
θέλησαν
να λάβουν υπόψιν τους τα αρχαιολογικά ευρήματα. Αφού οι άπειρες
ελληνικές
επιγραφές των Μακεδόνων, τόσο στη Μακεδονία όσο και στις χώρες που
κατέκτησαν, δεν πείθουν όλους τους μελετητές ότι οι Μακεδόνες ήταν
ένα από
τα πολλά ελληνικά

έθνη, γιατί να πεισθούν
όλοι από μία επιγραφή εδώ και μία
σφραγίδα μερικά χιλιόμετρα πιο μακρυά ότι το Βραγχιδών άστυ ήταν εκεί και
ότι αφανίσθηκε από τον Αλέξανδρο το καλοκαίρι του 329;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα