Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Κυριακή, 23 Μαΐου 2010


 Random
Καθομαι σε μια καφετερια διπλα στο σπιτι οπου μπορω και πιανω ασυρματο ιντερνετ κι ετσι πολλες φορες παιρνω μαζι μου το νετμπουκ και γραφω, οπως τωρα. Σκεφτομαι τι να γραψω σημερα. Δε θελω πολιτικα, δε θελω κοινωνικα...δε θελω στεναχωρα πραγματα. Εξω βρεχει και παλι οπως εδω και τρεις μερες συνεχεια. Εχει δροσουλα και ο κοσμος πηγαινοερχεται με τις ομπρελες και τις ζακετες θυμιζοντας εντονα φθινοπωρο, οπως ειπα και στην προηγουμενη αναρτηση. Δε θα μιλησω για κατι συγκεκριμενο λοιπον. Απλως ρεμβαζω εξω στο δρομο την κινηση και θα μοιραστω μαζι σας... αυτες τις εικονες. Κι ο,τι σκεψη προκυψει, προεκυψε! Καθημερινες και παρεξηγημενες εικονες λοιπον, αλλα γεματες χρωματα, μυρωδιες κι αισθησεις. Καποιοι φοιτητες δε νοιαζονται αν θα βραχουν κι ετσι περπατανε γελωντας ξενοιαστα μεσα στη βροχη διχως ομπρελες. Καποιοι φορουν κοντομανικα, ακομη και σορτσακια. Η ατμοσφαιρα μυριζει βροχη και καφε, η μια μυρωδια ερχεται εξω απο την ανοιχτη τζαμαρια του μαγαζιου και η αλλη απο μεσα. Αυτη τη στιγμη ακουγεται ενα τραγουδι που θα μπορουσε να ειναι καλλιστα απο τη eurovision (αλλη ανοιχτη πληγη κι αυτο το θεμα) και ενα δροσερο αερακι αναζωογωνει τις αισθησεις μου μιας και καθομαι διπλα στο ανοιχτο τζαμι. Που και που παει να βγει ο ηλιος αλλα μετα απο λιγα δευτερολεπτα ξανακρυβεται λες και σκιαχτηκε απο κατι και το ξανασκεφτηκε πριν ξεμυτισει. Παρεμπιπτοντως ο καφες μου ειναι καπως πικρος αλλα ωραιος παροτι τον πινω γλυκο με γαλα... Η αχρηστη πληροφορια της ημερας. Σκεψεις περνανε απο το μυαλο μου. Εχω εντονη διαθεση για φλερτ (παλιομοδικτικη λεξη θα μου πειτε, που να σας ελεγα και κορτε, που λεει μια φιλη μου γελωντας) αλλα ειμαι δεσμευμενη και μαλιστα, εξι χρονια μετα, πολυ ερωτευμενη, οποτε μου φτανει να βλεπω αλλους να επιδιδονται στο αθλημα...ομως αυτο ειναι κατι που δε συμβαινει συχνα πια. Η τουλαχιστον απο ο,τι εχει πεσει στην αντιληψη τη δικη μου και της παρεας μου. Επι τη ευκαιρια, μιας και τα ερωτηματα γεννιουνται ενοσω γραφω, οπως η ορεξη που ερχεται τρωγοντας, τι συμβαινει με τις σχεσεις των δυο φυλων; Τα παραπονα φιλων και γνωστων μου και απο τα δυο φυλα αυξανονται και πληθυνονται με τα χρονια. Οι μεν αντρες φοβουνται την απορριψη και δε μας πλησιαζουν θεωρωντας οτι ευθυνομαστε εμεις που εχουμε γινει "ψωναρες" και "σνομπ", οι δε γυναικες θεωρουν οτι οι αντρες εχουν γινει υπερβολικα δειλοι, αδιαφοροι ως "ξενερωτοι" η "λιγουρια"...Ισως η αληθεια ειναι καπου στη μεση, δεν ξερω...αλλα το αποτελεσμα ειναι πολλοι ανθρωποι μονοι και στεναχωρημενοι που αναρωτιουνται τι στραβο εχουν και δεν μπορουν να βρουν καποιον να ενδιαφερθει γι' αυτους. Ξανακοιταζω εξω απο το παραθυρο, περναει μια παρεα γελωντας. Φιλοι...αλλο κεφαλαιο που με κανει να νοσταλγω καταστασεις. Αληθινες φιλιες...ποσοι απο εσας εχετε πραγματικους φιλους, χρονια τωρα, που σας αγαπανε γι' αυτο ακριβως που ειστε; Δε μου αρεσει να εχω ενα σωρο γνωστους και κανεναν φιλο, ουτε ατομα απλως για να βγαινω για εναν καφε. Θελω μια αληθινη παρεα. Χρονια απογοητευσεων μετα αρχιζει και χτιζεται...Οι εμπειριες μου ομως ως τωρα ηταν αρκετα τραυματικες. Εσεις τι εχετε να πειτε για το θεμα της φιλιας; Χμμμ νομιζω οτι το κειμενο μου εχει αρχισει να παιρνει τη μορφη παλιου παιδικου λευκωματος. Κι ομως ειναι κι αυτα θεματα για σκεψη...περα απο οικονομικα και βιοποριστικα ζητηματα που εχουν ρουφηξει ολη μας την ενεργεια, ενα θεμα ειναι και οι ανθρωπινες σχεσεις σημερα. Εχω γνωρισει αρκετους ανθρωπους που νιωθουν η ειναι μονοι και πιστεψτε με η μοναξια...δεν παλευεται, φανταζομαι το ξερετε. Παραλιγο να φαω μια μπαλα στο κεφαλι μολις τωρα απο ενα παιδακι που παιζει λιγα μετρα πιο διπλα απο την καφετερια...με απεσπασε απο το γραψιμο αλλα ευτυχως εσκασε διπλα μου κι οχι πανω μου. Εντωμεταξυ κατα τη διαρκεια που πληκτρολογω δινοντας "ζωη" σε αυτο το μικρο κειμενο ο ηλιος αποφασισε να βγει και παλι ανεξαρτητως του ποσο θα αποφασισει να παραμεινει εξω απο τη συννεφενια του κρυψωνα. Αντανακλα στους ασπρους τοιχους των πολυκατοικιων απεναντι προσπαθωντας να μας υπενθυμισει τι μηνα εχουμε. Ηλιος= αισιοδιξια. Οταν ομως δεν εισαι καλα ψυχολογικα ο ηλιος σε κανει να νιωθεις χειροτερα. Αυτο ισχυριζεται μια φιλη μου η οποια τωρα τελευταια δε νιωθει καλα για δικους της λογους κι ετσι ο ηλιος με ο,τι αυτος φερνει μαζι του την κανει χειροτερα. Βγαινουν ολοι εξω χαρουμενοι, ξεφυτρωνουν ολα τα ζευγρακια απο το πουθενα κι αρχιζουν να φιλιουνται στις γωνιες κι ετσι εκεινη νιωθει πιο εντονη την κακη της κατασταση μεσω αυτης της αντιθεσης. Μηπως ομως εχουμε υπερεκτιμησει καποια πραγματα κι εχουμε υποτιμησει καποια αλλα στη ζωη μας; Λεω εγω τωρα. Αυτη τη στιγμη θα ηθελα κατι γλυκο αν και το μαεσημερι εσκασα στο φαγητο. Τα κουλουρακια της καφετεριας με τα κομματακια σοκολατας μου γνεφουν προκλητικα. Οχι, οχι, οχι δε θα φαω...αντε, ενα δεν πειραζει. Μετα το γλυκο μικρο διαλειμμα λοιπον, επανερχομαι. Αν με ρωτησετε θεωρω οτι η ζωη ειναι πολυ ωραια και δεν ειμαι ανθρωπος χωρις προβληματα. Κι εγω εμαθα αφου επαθα και πιστευω οτι θα ηταν σε ορισμενες περιπτωσεις καλυτερο να ξερουμε προτου παθουμε οσα πρεπει να εκτιμαμε. Οχι, δε θα κανω παλι κατηχηση, εξαλλου θα πρεπει προς το παρον να σας αφησω. Ηταν ενα αδιαφορο ισως κειμενο, μια στιγμη, μια εικονα, δυο σκεψεις και τελος, που ηθελα απλως να εκφρασω γραπτως και να το μοιραστω μαζι σας. Συνεχιστε ο καθενας να κανει ο,τι εκανε ως τωρα. Αν σκοπευετε να πατε καμια βολτα καλα να περασετε. Αν σκοπευετε να μεινετε σπιτι καλη χαλαρωση. Αν σκοπευετε να κανετε οτιδηποτε αλλο καλη συνεχεια. Θα σας ξαναενοχλησω συντομα με κατι ισως λιγοτερο αδιαφορο...

4 σχόλια:

anidifranco είπε...

Πολύ όμορφο το κείμενο σου φίλη μου. Τα συμπεράσματα σου για τις σχέσεις των ανθρώπων και που οδεύουν είναι και δικοί μου προβληματισμοί. Νιώθω λες και βρεθήκαμε στο ίδιο τραπέζι, να πίνουμε καφέ και να τα λέμε. Κοίτα να δεις τελικά που το διαδίκτυο προσφέρετε για καφέ και κουβέντα! Καλή σου μέρα και να γράφεις συχνά τέτοια κείμενα :- )

logos_en_drasei είπε...

Ευχαριστω πολυ για το ομορφο σχολιο σου! Πραγματικα εχεις δικιο, οσο περιεργο κι αν ακουγεται εχω διαπιστωσει κι εγω μπαινοντας σε καποια ιστολογια οτι υπαρχουν ανθρωποι που μπορουν να σε κανουν να αισθανθεις σα να εισαι μαζι τους καπου και πινεις τον καφε σου ηρεμα, προσβληματιζεσαι, συζητας...χαιρομαι που ημουν ενας απο αυτους τους ανθρωπους για σενα. Θα προσπαθησω να γραφω συχνοτερα κειμενα σαν αυτο περα απο την ασχημη πλευρα της καθημερινοτητας που μας παρασυρει πολλες φορες. Να περνας καλα! Μακαρι να τα λεγαμε οντως και στην πραγματικοτητα στο τραπεζι μιας καφετεριας αλλα εφοσον δε γινεται κατι ειναι κι αυτο!

S. είπε...

"Μηπως ομως εχουμε υπερεκτιμησει καποια πραγματα κι εχουμε υποτιμησει καποια αλλα στη ζωη μας;"

Όλο το ζουμί είναι εδώ!

logos_en_drasei είπε...

Ναι...ισχυει...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα