Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Πέμπτη, 3 Ιουνίου 2010


Βραδινη βολτα στην παραλια

Βραδυ στην παραλια της Θεσσαλονικης, εγω και η παρεα μου σουλατσαρουμε απολαμβανοντας εικονες και αρωματα. Η εκθεση βιβλιου ειναι γεγονος κι ετσι το τερπνον συνδιαζεται αρμονικα με το οφελιμο αφου εχουμε την ευκαιρια εκτος απο βολτα να κανουμε και μια περιπλανηση στον κοσμο της γνωσης και της λογοτεχνιας. Τα μωρα και τα πιτσιρικια εχουν βγει παγανια μιας και ο καιρος βοηθαει. Οι γονεις αλλοτε τρεχουν απο πισω τους προσπαθωντας να τα προλαβουν αλλοτε σερνουν τα μικρα ποδηλατακια πανω στα οποια βρισκονται και αλλοτε τα κρατουν απο τα μικροσκοπικα και ευθραυστα χερακια τους και περπατουν πλαι πλαι. Ποδηλατα πηγαινοερχονται στον κοκκινοχρωμο... ποδηλατοδρομο που βρισκεται αρκετα κοντα στα περιπτερα της εκθεσης και δε λειπουν οι εντασεις μεταξυ των ποδηλατων και των πεζων που επιμενουν να επιλεγουν πεισματικα τον ποδηλατοδρομο ως μοναδικο μερος για περπατημα. Ο αερας μυριζει ψημενο καλαμποκι και ενιοτε τα γνωστα ως "βρωμικα" απο τις γυρω καντινες συμπληρωνουν την πανδαισια των λαχταριστων μυρωδιων που τελικα σε κανουν να καταληγεις αργα η γρηγορα με κατι απο ολα αυτα στο χερι. Τα φωτα και τα χρωματα απο τα μικρα κιοσκια των μικροπωλητων δινουν στο σκηνικο αισθηση απο παλιο λουνα παρκ. Αναμεσα τους ενιοτε βρισκονται και οι αλλοι μικροπωλητες που απλωνουν στο εδαφος το εμπορευμα τους, αλλες φορες τσαντες, αλλες φορες βραχιολακια και διαφορα χαιμαλια και τελος συναντας συχνα και τους πλανοδιους με τα γυαλια ηλιου. Ξεχωριστη πινελια που συμπληρωνει το τοπιο ειναι τα καραβακια-μπαρ που με 5 ευρω (τουλαχιστον μεχρι πρωτινος) εισοδο σου κανουν εναν μισαωρο γυρο στον Θερμαικο (παροτι αυτος δυστυχως θα επρεπε να λεγεται Βρωμαικος, εντουτοις η θεα ειναι πολυ ομορφη, κυριολεκτικα σε ταξιδευει).. Αναρωτιεμαι αν οντως μπορεις να μεινεις και για περισσοτερους γυρους γιατι διαφορετικα ισως να μη συμφερει τοσο. Περα απο αυτην την πεζη σκεψη ομως ομολογω οτι ακομη και για εναν απλο περιπατητη η μουσικη που διαχεεται απο τα καραβακια πλαθει συναισθηματα και εικονες. Καθως περπαταμε, καποια στιγμη συνειδητοποιω οτι ως μουσικο background εχουμε το γνωστο τραγουδι mad about you. Εχει κατι το ερωτικο αυτο το τραγουδι. Δεν μπορεις παρα να νοσταλγησεις καταστασεις, ακομη και να μεταφερθεις αλλου νοερα η να πιστεψεις για λιγο πως εισαι πρωταγωνιστης σε ταινια και τα βηματα σου συνοδευει μουσικη. Μαγευτικο αν το δεις απο μια οπτικη γωνια. Ξεφευγεις. Περπατωντας συνανταμε τις αιωρουμενες ομπρελες και αμεσως μου ερχεται στο μυαλο η Μαιρη Ποππινς και η παραμυθενια γλυκια ιστορια της. Χωρις να το καταλαβουμε βρεθηκαμε μακρια απο την εκθεση βιβλιου, περα απο το "κτηριο με τα μπλε φωτα", πολυ μακρια απο τον ομιλο φιλων θαλασσης και συνεχιζουμε ακαθεκτοι με τα ποδια μεχρι οσο αντεξουμε. Στη μια πλευρα η θαλασσα, ηρεμη και πλανευτρα με τις αντανακλασεις των φωτων να την ομορφαινουν περισσοτερο, απο την αλλη παγκακια μεσα σε θαμνους να φιλοξενουν τις δυο οψεις τις ζωης. Απο τη μια ερωτευμενα ζευγαρακια στα ντουζενια τους, απο την αλλη κουρασμενοι αστεγοι που βρηκαν ενα μερος να κοιμηθουν. Μετα απο μιαμιση ωρα αργο περπατημα νιωσαμε κουρασμενοι και αποφασισαμε να γυρισουμε. Στον ιδιο δρομο της επιστροφης παροτι τα ποδια μου πια πονουσαν δεν μπορεσα παρα να σκεφτω πως θα ηταν ωραιο αν μοιραζομουν αυτες τις απλες καθημερινες αλλα τοσο ομορφες, οπως συνηθιζω να λεω, εικονες ξανα μαζι σας. Καπου εδω η βολτα τελειωνει κι εμεις επιστρεψαμε στις καφετεριες και τη βαβουρα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα