Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Πέμπτη, 10 Ιουνίου 2010


Οταν τα θελω γινονται πολυτελεια, ενω τα πρεπει ειναι αυθαιρετα


Ξεκινω με μια φραση και μια ερωτηση: "Η ελευθερια καποιου σταματαει εκει που βλαπτει την ελευθερια του διπλανου του η τον ιδιο τον διπλανο του με καποιον τροπο." Η παραπανω φραση ειναι κοινως (η τουλαχιστον για την πλειοψηφια σας) αποδεκτη απο εσας; Απο εμενα ειναι. Πιστευετε οτι κατι τετοιο εφαρμοζεται στις μερες μας και στην κοινωνια μας; Εγω θεωρω πως οχι. Δε μιλαω μονο για τις περιπτωσεις που καποιος βλαπτει το διπλανο του διαστρεβλωνοντας την εννοια της ελευθεριας, αλλα και για το αντιστροφο. Αντιστρεφοντας τη φραση θα τη δουμε με μια αλλη οπτικη. Θα δουμε οτι η ελευθερια μας τα μονα ορια τα οποια επιδεχεται ειναι εκεινα που οριζονται με βαση το αν βλαπτεται, απο οσα αυτη μας προσφερει, καποιος αλλος. Πιστευετε ομως...
οτι ειμαστε απολυτα ελευθεροι να πραξουμε στις ζωες μας συμφωνα με αυτα που επιθυμουμε, ακομη κι αν οι αποφασεις μας δε βλαπτουν καποιον αλλον; Εγω πιστευω πως οχι. Εχετε καθισει ποτε να αναρωτηθειτε γιατι καποια πραγματα δεν μας επιτρεπεται να τα κανουμε παρολο που δε βλαπτουν κανεναν; Αυτα τα πραγματα θα μπορουσαν να ειναι διαφορετικα για τον καθεναν απο εμας και καποια αλλα κοινα στους περισσοτερους. Και ποιος η ποιοι ειναι αυτοι οι οποιοι μας εμποδιζουν να τα κανουμε πραγματικοτητα και με ποιον τροπο;
Ποιος καθοριζει την "κοινη λογικη" και τις "υποχρεωσεις" μας;

Κεφαλαιο 1ο: Γονεις. Πιστευω, και το εχω ξαναπει, οτι οι γονεις μας επηρεαζουν καθοριστικα σαν ανθρωπους και σαν χαρακτηρες με βαση τα καταλοιπα που θα μας αφησουν. Τα πιστευω τα δικα τους και οι αρχες τους εμποτιζουν την ψυχη μας και την προσωπικοτητα μας με πολλους τροπους. Καποιοι απο εμας τα ενστερνιζονται ως δικα τους χωρις καν να τα εχουν φιλτραρει προηγουμενως μιας και στο μυαλο τους οι γονεις ειναι πανσοφα οντα που γνωριζουν τα παντα και επομενως εχουν το αλαθητο που καποιος μαγικος τροπος τους το εξασφαλισε. Ως παιδια δικαιολογουνται να ερμηνευουν την κατασταση με αυτον τον τροπο. Ως ενηλικες ομως; Καποιοι αλλοι τα εφαρμοζουν χωρις να τα εχουν ενστερνιστει απο φοβο μηπως οσα πιστευουν οι ιδιοι δεν ειναι σωστα η δοκιμασμενα, φοβουμενοι κατεπεκταση το "που θα τους οδηγησουν" οι δικες τους αποφασεις. Επιλεγουν ετσι τον "ασφαλεστερο" δρομο της επαναπαυσης ξενων πιστευω. Καταληγουν ομως να ζουν μια ζωη μπερδεμενη και μοιρασμενη αναμεσα στο τι θα γινοταν αν, το τι πραγματικα θελουν οι ιδιοι και στο τι κανουν τελικα. Καποιοι αλλοι εφαρμοζουν τα πιστευω των γονιων τους απο φοβο μηπως εκεινοι τους "κοψουν τα λεφτα" κατι που η σημερινη κοινωνια με την απαξιωση της πιο παραγωγικης γενιας της, εχει καταφερει να εντεινει κι αλλο, με αποτελεσμα να μην ολοκληρωνονται ως προσωπικοτητες παρα μονο οταν και εφοσον ανεξαρτητοποιηθουν οικονομικα. Πραγμα που μπορει να συμβει ανεπιτρεπτα αργα σε σχεση με τη φυσιολογικη ηλικια (κατα την οποια θα επρεπε να συμβει). Υπαρχουν και εκεινοι (οι λιγοι), φυικα, που παραβλεπουν ολες τις παραπανω δυσκολιες και καταφερνουν να μην πεσουν στην παγιδα της τυφλης υπακοης. Ειτε επειδη οι γονεις τους ειναι πιο σωστοι (οσο σκληρος η ισοπεδωτικος κι αν ακουγεται ο ορος "σωστοι" κατα βαση δυστυχως, ισχυει) και ικανοι οσον αφορα στη συμπεριφορα τους και την ψυχολογικη προσεγγιση των παιδιων τους, ειτε επειδη τα ιδια τα παιδια οταν ενηλικιωνονται καταφερνουν (ως ισχυροτεροι χαρακτηρες η εξαιτιας αλλων παραγοντων που δεν ειναι της παρουσης να αναπτυξουμε) να κοψουν τον ομφαλιο λωρο της σκεψης και της συναισθηματικης εξαρτησης (αναφερομενη εδω στη συναισθηματικη εξαρτηση δεν εννοω φυσικα να οδηγειται κανεις στην πληρη συναισθηματικη αποκοπη. Εννοω να μην εξαρτωνται η ζωη καποιου και οι αποφασεις του απο το τι θα πουνε οι γονεις του).
Φαινομενικα ξεφυγα απο το θεμα. Επανερχομαι ομως στις ομαδες που εξαρτωνται ακομη και ως ενηλικες απο τα πιστευω και τις αρχες των γονιων, τους χωρις να εχουν αναπτυξει η εφαρμοσει τα δικα τους. Αυτοι οι ανθρωποι μπορει να πραττουν στη ζωη τους συμφωνα με το τι θεωρουν σωστο οι γονεις τους, χωρις αυτο να σημαινει πως αν επρατταν αυτο που οι ιδιοι θεωρουν σωστο, θα εβλαπταν καποιον τριτο η τον εαυτο τους (ασχετα που πολλες φορες η φραση "για το καλο σου" επιστρατευεται ακρως καταχρηστικα απο ορισμενους γονεις). Στην περιπτωση αυτη λοιπον η ελευθερια που δικαιουμαστε να εχουμε περιοριζεται απο τους γονεις μας και τα δικα τους πιστευω. Αλλοτε υπογειως αλλοτε ευθεως.

Κεφαλαιο 2ο: Κοινωνικες "νορμες". Σε πολλες περιπτωσεις στην κοινωνια μας ισχυουν καποιοι αγραφοι κανονες τους οποιους δε θα μαθουμε ποτε ποιος "θεσπισε". Αλλοι τους ονομαζουν στερεοτυπα, αλλοι προκαταληψεις κλπ κλπ. Το αποτελεσμα τους ομως ειναι παντα το ιδιο: Περιοριζουν την ελευθερια του ατομου εμποδιζοντας να κανει πραγματα τα οποια δε θα εβλαπταν κανεναν αν συνεβαιναν. Πολλες φορες, δε, οχι μονο εμποδιζουν απλως καποιον απο το να εκφραστει αναλογα με τα πιστευω η τα θελω του, τα οποια δε βλαπτουν κανεναν, αλλα αποτελουν οι ιδιες αυτες "νορμες" παραγοντες βλαβερους για την κοινωνια. Για παραδειγμα, θεωρειται ανεπιτρεπτο το να μιλησει καποιος (ο οποιος θα εχει φυσικα την ικανοτητα να το κανει σωστα) σε ενα παιδι για τη διαφορετικοτητα ορισμενων ανθρωπων, με βαση λανθασμενες, σχεδον δυσιδαιμονικες θα τολμουσα να πω αντιληψεις, που λενε οτι αν μιλησει καποιος στο παιδι για την ομοφυλοφιλια (π.χ.) το παιδι ως δια μαγειας θα γινει ομοφυλοφιλο. Ετσι μοιαζει λες και με καποιον τροπο εφαρμοζουμε το "δε μιλαμε γι' αυτο αρα δεν υπαρχει. Κι αφου δεν υπαρχει δε θα μας συμβει.", ξορκιζοντας την "κακη" διαφορετικοτητα. Εμποδιζεται ετσι η ελευθερια της σωστης διαπαιδαγωγησης ενος παιδιου το οποιο με βαση διαστρεβλωμενα πιστευω μιας ψευτοσεμνοτυφης κοινωνιας μεθαυριο μπορει να γινει υπερβολικα εχθρικο απεναντι στη διαφορετικοτητα πολυ απλα επειδη κανεις δεν του προσεφερε την εναλλακτικη της παιδειας και της αναλογης με αυτην συμπεριφορας. Πολυ περισσοτερο οταν δεν εχει καν το παιδι την ικανοτητα να αποφασισει κι ετσι αποφασιζουν οι αλλοι το τι θα του μαθουν και τι οχι. Υπαρκτος ειναι επισης και ο κινδυνος να συνειδητοποιησει αργοτερα το παιδι πως ειναι το ιδιο διαφορετικο (π.χ.ομοφυλοφιλο) κι ετσι να νιωσει απο χαμενο μεχρι μιασμα. Οι συνεπειες αυτης της καταστασης οπως καταλαβαινετε μπορει να ειναι καταστροφικες. Ενα αλλο μικρο καθημερινο παραδειγμα κοινωνικων αγραφων νομων που ομως εχουν "γραψει" καλα μεσα στα ανθρωπινα μυαλα ειναι αυτο της εμφανισης. Ως εναν σεβαστο βαθμο η εμφανιση ενος ανθρωπου τονιζει την προσωπικοτητα του και, αν θελετε, την εκφραζει. Γι' αυτο και δεν ειμαστε ολοι πανομοιοτυποι. Αυτο ομως δε σημαινει οτι η εμφανιση ειναι ικανη να μας δωσει σαφη εικονα του ποιος ειναι καλος και ποιος κακος. Οπου καλος και κακος θα μπορουσε να σημαινει ανθρωπος, επαγγελματιας, γονιος και παει λεγοντας. Στην κοινωνια μας ομως ενας γιατρος με σκουλαρικι στο αυτι σιγουρα καποιους θα τους παραξενεψει (τουλαχιστον). Καποιους με ακομη πιο ακραιες αντιληψεις θα μπορουσε να τους κανει να μην τον εμπιστευτουν λες και αυτο (το σκουλαρικι) ακυρωνει μεσα σε μια στιγμη την ικανοτητα καποιου ως επιστημονα. Μου εχει τυχει να ακουσω σχολια ηλικιωμενων για εναν φαρμακοποιο με σκουλαρικι και ουτε λιγο ουτε πολυ σκεφτοταν αν θα ξαναπανε σε αυτον. Σαν καποια μαγικη δυναμη να εχει αυτο το μικρο πραγματακι η οποια θα μπορουσε να κανει τον φαρμακοποιο αυτον να δωσει λαθος φαρμακο απο το συρταρι. Θα μπορουσα να παραθεσω πληθωρα αλλων παρομοιων και μη παραδειγματων (οπως το τι σημαινει να φοραει κανεις κοστουμι οταν δουλευει σε τραπεζα, το τι σημαινει να εχει τατουαζ και να ειναι θεολογος κ.α) αλλα νομιζω οτι ολοι καταλαβατε τι θελω να πω. Ετσι λοιπον για ακομη μια φορα περιοριζεται η ελευθερια του ατομου οχι με βαση το ποιον βλαπτει αυτη αλλα με βαση αυθαιρετα συμπερασματα, φοβους, στερεοτυπα, πιστευω αλλων, αγραφων ανεξηγητων κανονων κλπ.

Κεφαλαιο 3ο: Γενικοτερη περιβοητη κοινη λογικη. Πολλες φορες μπορει να τυχαινει να θελουμε να κανουμε κατι και να φοβομαστε οτι θα μας χαρακτηρισουν παραλογους, τολμηρους, αναισθητους η οτιδποτε αλλο, οποτε καταληγουμε να μην το κανουμε μονο και μονο για να αποφυγουμε την κριτικη η να το κανουμε εχοντας τυψεις η ασχημη διαθεση. Αυτο μπορει να συμβει για τα πιο απλα και ευτελη πραγματα της καθημερινοτητας μας μεχρι και για σοβαροτερες αποφασεις ζωης. Θα μπορουσε απλως καποιος να προτιμησει μιση ωρα περπατηματος αντι του αυτοκινητου και καποιος αλλος να του πει οτι ειναι εκτος κοινης λογικης. Θα μπορουσε καποιος αλλος να θελει να μεινει σε μια αλλη πολη (υποθετουμε χαριν του παραδειγματος οτι υπαρχουν οι δνατοτητες να συμβει αυτο) και καποιος αλλος να τον φορτωσει ενοχες για το οτι "παραταει" τους δικους του, για το γεγονος οτι αυτο που παει να κανει ειναι τολμηρο κλπ. Θαρρεις και ολοι ειμαστε καταδικασμενοι να βγαλουμε ριζες για μια ζωη στην πολη οπου γεννηθηκαμε για να αποδειξουμε στους αλλους ποσο πολυ αγαπαμε τους γονεις μας και ποσο προσγειωμενοι ανθρωποι ειμαστε. Ποιος οριζει ομως τα κριτηρια με βαση τα οποια αποδεικνυονται ολα τα παραπανω;

Μπορει τα παραδειγματα μου σε πολλους απο εσας να φανουν εξωπραγματικα η αστεια. Προφανως αυτο θα σημαινει οτι δε σας εχει τυχει κατι παρομοιο. Αυτο ομως δε σημαινει οτι δε συμβαινουν. Εξαλλου μην ξεχνατε οτι αφορμες των κειμενων μου αποτελουν αληθινα περιστατικα που συμβαινουν ειτε στο πιο κοντινο μου φιλικο περιβαλλον ειτε στον κυκλο των απλων γνωστων μου. Οσο αστεια κι αν ειναι ομως τα παραδειγματα μου, δεν ειναι ικανα να αναιρεσουν την ουσια του κειμενου μου. Πιστευω ακραδαντα στη λογικη και την ελευθερια του καθενος, την ατομικη δηλαδη λογικη και ελευθερια, οσο αυτη δε βλαπτει κανεναν και θεωρω απαραδεκτη την οποια κριτικη η παρεμποδιση της με βαση αβασιμα στερεοτυπα. Παρολαυτα θα κλεισω με τις εξης ερωτησεις. Γιατι διαιωνιζονται αυτοι οι αγραφοι κανονες; Γιατι οσοι απο εμας τους θεωρουμε λανθασμενους δεν τους καταρριπτουμε; Τι ειναι αυτο που μας εμποδιζει να παμε κοντρα σε ολα τα παραπανω και σε πολλα περισσοτερα που για λογους οικονομιας χωρου και περιορισμενου χρονου, δεν εθιξα; Ο φοβος; Η συνηθεια; Τι;

Αν οι ανθρωποι ηταν πραγματικα και ουσιαστικα ελευθεροι και απελευθερωμενοι απο τις αβασιμες  (οποιες ειναι τετοιες) νορμες τοτε η κοινωνια μας θα ηταν λιγοτερο υποκριτικη, λιγοτερο ψευτοσεμνοτυφη, λιγοτερο καταπιεσμενη και θα ειχε πολυ λιγοτερα απωθημενα και καταλοιπα να αντιμετωπισει. Συνεπως σε ο,τι αφορα αυτον τον τομεα που συζηταμε θα ηταν πιο υγιης.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα