Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Σάββατο, 12 Ιουνίου 2010


Χτες το βραδυ πηγαμε στο σπιτι ενος φιλου μας, εγω και η κολλητη μου. Για ναργιλε στο μπαλκονι. Ζεστη νυχτα, πυκνος αρωματικος καπνος, λεμονι πρωτα κι υστερα δροσερη μεντα. Εμεις οι τρεις κυμαινομαστε στο ιδιο μηκος κυμματος. Στην πλευρα των ανθρωπων που εχουν επηρεαστει απο τα γεγονοτα αλλα που, θελω να πιστευω, δεν το βαζουν κατω. Μιλησαμε αρκετα για εναλλακτικους και οικονομικοτερους τροπους διασκεδασης, οπως συγκεντρωσεις στα σπιτια, βολτες στην παραλια και αραγμα στα γρασιδια με μια μπυρα στο χερι...αντε και κανεναν φτηνο καφε σε καμια φοιτητικη που και που. Που φτασαμε, σκεφτηκα. Μεσα σε 6-7 χρονια... που ζω στη Θεσσαλονικη εχω βιωσει πολλες μεταβατικες περιοδους, μια καθε χρονο, χωρις υπερβολη. Τα 'χω δει σχεδον ολα! Καλα, μπορει να ακουγεται υπερβολικο αλλα ειναι αληθεια σε μεγαλο βαθμο. Μετα μιλησαμε για το ανοιγμα της ταξικης ψαλιδας. Τυχαινει να βλεπουμε ανθρωπους που ανηκουν στη μια ακρη του φασματος οι οποιοι ζουν οπως ζουσαν, η κριση γι' αυτους φαινεται να ειναι ενας ακομη τροπος για να γεμιζουν τα δελτια ειδησεων και για να γκρινιαζει ο υπολοιπος κοσμος. Και ανθρωπους οι οποιοι ηταν ηδη σε ασχημη κατασταση και τωρα απλως ειναι σε χειροτερη. Ετσι απλα. Η καπιταλιστικη λογικη του παραλογου που ολοι γνωριζουμε ηδη και που εφαρμοζεται με καθε ευκαιρια προκλητικα και εντονα. Η χωρα μας που βλεπει παντου εχθρους και δαιμονες, οι οποιοι μπορει και να υπαρχουν, αντι να τους σταματησει τους ανοιγει την πορτα και τους βοηθαει να μας ριξουν στον γκρεμο. Εχουν φροντισει γι' αυτο τα μεγαλα κεφαλια αυτου του τοπου χρονια τωρα, λιθαρακι λιθαρακι, η μαλλον ογκολιθο ογκολιθο, χτιζοντας το  (αυτο)καταστροφικο προσωπο μιας σκανδαλοκουκουλωστρας λομογιογεννας Ελλαδας. Ο φιλος μου ρωτησε γιατι δεν αντιδρα πια ο κοσμος και διαπιστωσε οτι μοιαζουμε ολοι ερμαια των εξεληξεων. Απλως περιμενουμε το παρακατω ανημποροι. Η φιλη μου αναρωτηθηκε τι θα μπορουσε να κανει ο κοσμος περα απο τις γνωστες μεθοδους διαμαρτυριας που δε δειχνουν αμεσα αποτελεσματικες. Παυση. Συμπερασμα: Εχουμε μια δουλα κυβερνηση κι εμεις μετατρεπομαστε σε δουλους της δουλας. Οι λεξεις σκληρες και χυδαιες αλλα εδω χρειαζονται. Μα...για μια στιγμη. Αυτες δε θα επρεπε να ειναι κανονικα οι μοναδικες συζητησεις μιας διασκεδαστικης συναντησης 25χρονων νεων...Και το χειροτερο ηταν οτι πιασαμε τους εαυτους μας να συζητανε για συγκριτικα φτηνοτερες τιμες στον βραχνα των σουπερ μαρκετ. Να μια κουβεντα που ακουγα καποτε να κανει η γιαγια μου με τη φιλη της την ωρα του καφε και μου φαινοταν εξωπραγματικη για την παιδικη μου πραγματικοτητα. Και τοσο μακρινη... Ενιωσα λιγακι σαν ψυχασθενης γιατι μου ηρθε να χαμογελασω γεματη αισιοδοξια. Σιγουρα δεν ειμαι νορμαλ ανθρωπος, σκεφτηκα. Επαθα συγχιση συναισθηματων; Μετα θυμηθηκα οτι ετσι ημουν παντα. Εκει που ολοι πανικοβαλονταν και παραδινονταν εγω συνεχιζα ντουγρου. Επαιρνα σβαρνα εμποδια, πονουσα, σκοτωνομουν, ετρωγα τα μουτρα μου ματωνα, αλλα εκει. Ντουγρου. Μπορει να προχωρουσα ενα εκατοστο το χρονο αλλα μου αρκουσε που εβλεπα τον στοχο ενα εκατοστο πιο κοντα μου την ιδια στιγμη που οι αλλοι τον ειχαν εγκαταλειψει. Ναι, ειμαι περιεργος ανθρωπος. Σιγουρα οχι νορμαλ. Τωρα, ποιος θεωρειται νορμαλ μη με ρωτατε. Και μη με ρωτατε τι καταφεραν οι νορμαλ. Θα κανω ομως εναν απολογισμο στο τελος και θα σας πω τι θα εχω καταφερει εγω. Θα μπορουσε να ειναι ενα τιποτε που θα μου εχει εξασφαλισει μια ησυχη συνειδηση, θα μπορουσε να ειναι και τα παντα. Εγω θα μαθω καποτε. Οι νορμαλ μπορει να μη μαθουν και ποτε.

Αλλαγη (;) συζητησης. Αναφερθηκαμε στη βιβλιοθηκη απ' οπου δανειζομαστε πλεον συχνοτερα βιβλια. Ο φιλος μου μου ειπε οτι στην Αγιας Σοφιας πετυχε ενα βιβλιο αφημενο σε ενα πεζουλι απο αυτα, λεει, που αλλαζουν χερια. Το βρισκει καποιος, το διαβαζει, γραφει δυο πραγματα για τον εαυτο του και το αφηνει σε καποιο αλλο πολυσυχναστο μερος ωστε να το βει ο επομενος. Δεν το ηξερα...μμμ καλο! Πολυ φοιτητικο, πολυ ελευθερο, πολυ μποεμ. Ανταλλαγη βιβλιων, γνωσεων, ιδεων...απο χερι σε χερι, απο μυαλο σε μυαλο, απο ψυχη σε ψυχη...Ενα βιβλιο που θα κανει τον γυρο της πολης, που θα γνωρισει πολλους διαφορετικους ανθρωπους και που θα δωσει την ιστορια του αλλα θα παρει κι εκεινο τις δικες μας για να τις ταξιδεψει...τοσες εμπειριες κλεισμενες στις σελιδες του.

Ολα τελικα ειναι εμπειριες. Καλες και κακες. Σε κανουν πλουσιοτερο αρκει να ξερεις να τις αξιολογησεις...Η ζωη θα σου αφησει τα σημαδια της αλλα προσπαθησε να της αφησεις κι εσυ τα δικα σου. Το σιγουρο ειναι οτι αξιζει τον κοπο. Και μπορει να μην ξερω τι λεω αλλα η ζωη , πιστευω, ειναι ωραια. Για ψαξτο, μπορει και να 'ναι αληθεια!

4 σχόλια:

Roadartist είπε...

Tι όμορφο κείμενο.. Γεμάτο τόσες αλήθειες.. Μου άρεσε επειδή σε αυτό εντόπισα πολλές στιγμές εμένα την ίδια.. Μπορώ να πω σαν να μιλούσες για την ζωή μου.. Καλησπέρα :)

logos_en_drasei είπε...

Καλησπερα φιλη μου! Πολυ χαρηκα με τα λογια σου! Παντα νιωθω ομορφα οταν ξερω οτι με αυτα που λεω η αισθανομαι εκφραζω κι αλλους ανθρωπους! Ειναι καλο που συναντιομαστε ολοι εμεις εστω κι ετσι. Αυτος ειναι και ενας απο τους σημαντικοτερους λογους υπαρξης αυτου του ιστολογιου. Να 'σαι καλα! :)

Roadartist είπε...

Θα μου επιτρέψεις σχετικά με το bookcrossing να σε παραπέμψω σε ένα παλιό post μου, εκεί περιγράφω ακριβώς αυτό που σου έλεγε ο φίλος σου :) Καλό απόγευμα, θα τα λέμε!
http://roadartist.blogspot.com/2010/03/bookcrossing.html

logos_en_drasei είπε...

Μολις επισκεφτηκα τη διευθυνση που μου εδωσες! Πολυ ωραιες εικονες και πολυ ομορφη αυτη η αισθηση του βιβλιου-ταξιδευτη...Οσο για το ποδηλατο πραγματικα οσα γραφεις ειναι ακριβως αυτο που νιωθει κανεις οταν βολταρει με αυτο. Μου εχει λειψει κι εμενα...
Ειχα ηδη επισκεφτει το ιστολογιο σου νωριτερα και καπου σου αφησα ενα σχολιο...ηθελα να γινω επισημως αναγνωστρια σου αλλα δεν προσεξα καποια τετοια επιλογη...υπαρχει?

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα