Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τρίτη, 15 Ιουνίου 2010



 Δεν επικοινωνω με τους ανθρωπους

Αγαπητοι μου φιλοι σημερα η κατασταση μου ειναι εκρυθμη θα μπορουσα να πω, γι' αυτο οφειλω να σας προειδοποιησω οτι θα διαβασετε και παλι τα νευρα και την ενταση μου οπως και την απογοητευση μου σε μορφη κειμενου. Καταρχην μια χαζη ερωτηση: Γνωριζει κανεις απο εσας (απευθυνομαι σε Θεσσαλονικεις αν υπαρχουν) καποιον φαρμακοποιο εκει εξω που να θελει βοηθο και να ειναι λογικος ανθρωπος; Καμια αλλη απαιτηση περα απο το να ειναι λογικος, συνεννοησιμος ανθρωπος.

Το κειμενο που ακολουθει δεν ειναι αγγελια αν και ξεκιναει θυμιζοντας τετοια. Ειναι και παλι η οργη μου που με αφορμη τη φιλη μου ξεχειλισε ξανα για χαρη της γενιας μου.

Οπως ισως ηδη θα ξερετε οι παλιοτεροι αναγνωστες, αν εχει πεσει το ματι σας σε δυο τρεις σχετικες αναρτησεις, η κολλητη μου φιλη ειναι πτυχιουχος Φαρμακευτικης (σπουδαιο ακουγεται, ε; Τρομαρα μας!). Ψαχνει για δουλεια απο τον Οκτωβρη και ακομη τιποτε. Εχει απευθυνθει σε πολλα φαρμακεια αφηνοντας τηλεφωνο, εχει δεχτει τηλεφωνα απο φαρμακοποιους που διαβασαν την αγγελια της και υστερα απο την πρωτη επαφη φυσικα δεν της ξανατηλεφωνησαν ποτε, και ως εκει. Ο λογος που δεν της ξανατηλεφωνησαν; Οχι, δε φταιει εκεινη. Ειναι μια χαρα κοπελα και τοσο φιλοτιμη που σπαει κοκκαλα! Ο λογος, η μαλλον οι λογοι που δεν της ξανατηλεφωνησαν, ειναι οι εξης δυο: 1. Ειναι φαρμακοποιος (με ο,τι αυτο μπορει να συνεπαγεται) και οχι βοηθος φαρμακειου. 2. Δεν εχει προυπηρεσια διοτι οταν ολοι ζητουν προυπηρεσια απο που θα την αποκτησει κανεις; Η κολλητη μου φυσικα στην κατασταση που βρισκεται θα μπορουσε (το ξερω, κακως) να δουλεψει στην αρχη με αμοιβη βοηθου. Φυσικα οι συμπαθεστατοι φαρμακοποιοι ξαφνικα θυμουνται... οτι αυτο ισως και να ειναι παρανομο. Και λεω "ξαφνικα" διοτι γνωριζω παρα πολλα ατομα (φοιτητες ακομη της ιδιας σχολης) που δουλευουν σε φαρμακεια οχι απλως με χαμηλο μισθο, καθοτι μη πτυχιουχοι ακομη, αλλα και ανασφαλιστοι πολλες φορες! Μα σα να μην εφτανε αυτο κρατουν και μονοι τους το φαρμακειο, χωρις την παρουσια του φαρμακοποιου, ο οποιος ξεκουραζεται, πραγμα το οποιο ειναι σαφεστατα παρανομο κι ομως το κανουν. Αλλα ξεχασα...αυτο τους συμφερει οποτε δε μετραει.

Ετσι, πρωτη επιλογη πρσληψης αποτελουν οι βοηθοι φαρμακειου απο τα Ι.Ι.Ε.Κ (στους οποιους δεν καταλογιζω τιποτε εννοειται, διοτι ειναι η δουλεια τους) και οποιοιδηποτε αλλοι ακομη και εκτος επαγγελματος (κι εδω ερχεται η αντιφαση της προυπηρεσιας την οποια αναρωτιεμαι που βρηκαν οι τελευταιοι), αρκει να μην ειναι φαρμακοποιοι! Ωραια βρε παιδια, πληρωνετε λιγοτερα σε ολους αυτους αλλα και οι φαρμακοποιοι καπως πρεπει να ζησουν! Συμβιβαζονται σε ενα σωρο πραγματα, δεχονται να παρουν μειωμενο μισθο και παλι ολο και κατι θα βρεθει για να φανε πορτα! Δε γινεται ολοι με το που βγαινουν απο τη σχολη να εχουν τη δυνατοτητα (οικονομικη και εμπειρικη) να ανοιξουν δικο τους φαρμακειο απευθειας! Ουτε εχουν ολοι δυστυχως την τυχη να διαθετουν κληρονομικο φαρμακειο ηδη. Θα μου πειτε γιατι δηλωσαν τη σχολη εξαρχης. Καταρχην εχοντας προσπερασει προ πολλου τον παραγοντα θεληση σε αυτην τη χωρα (γιατι δε θελω να σας σοκαρω αλλα μπορει να του αρεσε πολυ η σχολη καποιου κι ετσι να τη δηλωσε) θα περασω στους εξης δευτερευοντες: Μπορει εχοντας βγαλει υψηλο βαθμο καποιος να ακολουθησε τη λογικη της δηλωσης υψηλοβαθμων σχολων με προοπτικη, (;) γιατι εδω στην Ελλαδα ετσι κινουμαστε. Αλλοι μπορει να την ειχαν βαλει ως δευτερη επιλογη επειτα απο κατι αλλο του οποιου τη βαση δεν εφτασαν. Αλλοι μπορει να ηλιπζαν οτι αρχικα θα εβρισκαν οπως ολοι (εννοωντας εδω με τις δυσκολιες που ολοι αντιμετωπιζουμε) μια δουλεια και επειτα θα προσπαθουσαν να ανοιξουν δικο τους φαρμακειο. Οπως και να 'χει δεν ειναι κανεις υποχρεωμενος να απολογηθει που διαλεξε μια σχολη κι οχι μια αλλη. Καλυτερα να απολογηθουν οσοι μετατρεπουν τη ζωη των νεων ανθρωπων σε κολαση με τις παραλογες απαιτησεις τους και την ασυνεννοησια που επικρατει! Ερχομαι τωρα να σχολιασω το δευτερο σκελος που αφορα στην προυπηρεσια. Πως ζητας κυριε Ταδε φαρμακοποιε μου προυπηρεσια απο εναν ανθρωπο που μολις αποφοιτησε, οταν εσυ ο ιδιος εισαι τοσο εξυπνος που τον θελεις ηδη ετοιμο; Τι σε κανει να πιστευεις οτι θα εχει βρεθει καποιος λιγοτερο εξυπνος απο εσενα προηγουμενως ωστε να τον δεχτει αρχικα χωρις προυπηρεσια και μετα να τον χαρισει σε σενα ολοκληρωμενο πια; Για να μην αναφερθω στο κατα τα αλλα λογικο επιχειρημα οτι μπορει ο νεος που σου ζηταει δουλεια να ηθελε ως φοιτητης να αφιερωθει στο διαβασμα ωστε να τελειωσει τη σχολη σε ενα φυσιολογικο χρονικο διαστημα οπως του επιβαλλουν οι δικοι του και η κοινωνια και οπως ισως υποχρεουται ως εναν βαθμο. Κακως θα μου πειτε γιατι τι καταλαβε και οποιος τελειωσε; Κοτσαρε το πτυχιο στον τοιχο και το καμαρωνει το απεναντι ντουβαρι.
Αν ηταν ετσι ομως θα επρεπε ολοι πρωτα να βρισκαμε δουλεια στο αντικειμενο μας κι επειτα να γραφομασταν στην εκαστοτε σχολη...Αυτο πρεπει να κανουμε; Και παραλληλα να μην ειμαστε και αιωνιοι φοιτητες; Τι αλλο θελετε;!"

Ετυχε η φιλη μου σε μια απο τις φορες που της τηλεφωνησε μια φαρμακοποιος και την καλεσε να συζητησουν, να ακουσει τις εξης "λογικες" φρασεις απο τη φαρμακοποιο: Φραση 1η: "Επρεπε να ειχες δουλεψει ηδη καπου ενω ακομη ησουν στη σχολη [ερωτηση (που ηδη σχολιασα): Τοτε θα ηταν διατεθιμενοι να την προσλαβουν χωρις προυπηρεσια και αυτο που τους εμποδιζει ειναι το πτυχιο; Σημειωση: Η κολλητη μου ειχε ψαξει κατα περιοδους και ενοσω ηταν στη σχολη αλλα ειχε την ιδια αντιμετωπιση. Ετσι κατεληξε να δουλευει σε ενα μαγαζι με ειδη διακοσμισης διοτι καπως επρεπε να ζησει. Ελα ομως που δε δουλευει πια εκει μιας και η κριση χτυπησε και το αφεντικο!). Φραση 2η: Δεν ξερεις να παιρνεις την πιεση με παλιο μηχανημα; (με υφος που μαρτυρουσε οτι ηταν ολοκληρη επιστημη αυτη η διαδικασια και επαιζε τεραστιο ρολο στο αν θα προσληφθει η οχι. Αργοτερα βεβαια μαθαμε πως ηταν διαδικασια δεκα δευτερολεπτων το να το μαθει. Η φαρμακοποιος φαινεται δεν ηταν διατεθιμενη να χαρισει ουτε ενα δευτερολεπτο απο τη ζωη της σε κανεναν). Φραση 3η: Αφου δεν εισαι ετοιμη να κρατησεις το φαρμακειο μονη σου αρα ειτε παρω εναν ασχετο ειτε εσενα το ιδιο ειναι. (Τι ενθαρρυντικο αληθεια ε; Και φυσικα ως κερασακι στην τουρτα τελικα επιλεγουν οντως τον ασχετο!)Και της ειπα να κανει υπνοπαιδεια για να αποκτησει την εμειρια αλλα δε με ακουσε! Φραση 4η: Κι αν καποτε ανοιξεις δικο σου φαρμακειο και μ' αφησεις; (ασχολιαστο).

Η φιλη μου για οσους αναρωτηθουν, δεν περιορισε το ψαξιμο της στο χωρο των φαρμακειων διοτι οπως καθε νεο ανθρωπο δεν "την παιρνει" να ζηταει πολλα (Τι μεμψιμοιρο αληθεια;! Για να δειτε που εχετε καταντησει τους νεους ανθρωπους κυριοι...Το μελλον της καθε κοινωνιας υποτιθεται...)Οπου κι αν απευθυνθηκε ομως η προυπηρεσια που απαιτουνταν στο αντικειμενο του καθενος εργοδοτη ηταν ενα εμποδιο. Αφηστε που θα επρεπε καποια στιγμη να αποκτησει και την πολυποθητη αυτη εμπειρια στο αντικειμενο που σπουδασε γιατι τα χρονια περνανε και θα χρειαστει καποτε να το εξασκισει ισως και σε δικο της φαρμακειο! Ειναι ΤΟΣΟ παραλογο αυτο;

Ετσι ακομη ψαχνει, ποσους μηνες μετα και οπως καταλαβαινετε δε βρισκεται και στην καλυτερη ψυχολογικη κατασταση. Το θεμα πλεον ειναι βιοποριστικο.

Οι φαρμακευτικες εταιρειες ειναι ενα κεφαλαιο απο μονες τους. Καποιοι υποστηριζουν οτι οι φαρμακοποιοι ειναι εκεινοι που δεν πηγαινουν να δουλεψουν εκει ενω αλλοι (οι πιο πολλοι) μετα απο προσωπικη τους εμπειρια λενε πως απορριπτονται και απο τις εταιρειες διοτι δεν τις συμφερει η προοπτικη του οτι μπορει καποια στιγμη να ανοιξει ο υπαλληλος φαρμακειο και να φυγει. Οποτε προσλαμβανουν κι εκει χημικους, βιολογους, η οποιαδηποτε αλλη ειδικοτητα τη στιγμη που οι αμεσα ενδιαφερομενοι ΚΑΙ ΠΑΛΙ απορριπτονται! Που να στραφει κανεις;

Ψαχναμε πληροφοριες σχετικα με τα λεγομενα stage κι ετσι ο δρομος μας μας εβγαλε στον ΟΑΕΔ. Εκει, εκτος των αλλων, διαπιστωθηκε οτι η φιλη μου ως φαρμακοποιος δεν μπορει να βγαλει καρτα ανεργιας διοτι θεωρειται λεει επαγγελματιας. Κι εκει τρελαθηκα! Στον ΟΑΕΔ τη θεωρουν επαγγελματια κι ετσι την εξαιρουν απο καποια προγραμματα με βαση αυτο, ενω οι υπολοιποι "συναδελφοι" της φαρμακοποιοι τη θεωρουν ισαξια με εναν ασχετο! Για να μην αναφερω τις ασαφειες που αντιμετωπισαμε οταν ζητησαμε πληροφοριες σχετικα με αλλα παρεμφερη θεματα.

Δεν επικοινωνω με τους ανθρωπους πια φιλοι μου. Δεν επικοινωνω ΚΑΙ ΑΡΝΟΥΜΑΙ πια να το κανω!

Φυσικα θα μου πειτε οτι ο καθενας κοιταζει το πως να επιβιωσει ο ιδιος και πως ολοι εχουμε δυσκολιες. Εν μερει συμφωνω. Αλλα εν μερει διαφωνω καθετα. Διοτι αν ημασταν οντως ανωτερα οντα οπως θελουμε να θεωρουμαστε θα μας διεκρινε και μια αλτρουιστικη διαθεση η οποια θα μας διαχωριζε απο τους νομους της ζουγκλας που φτασαμε να ακολουθουμε! Προφανως δεν ειμαστε ομως. Γιατι κανεις δεν μπορει να διαχωρισει την κατασταση ενος νεου ανεργου ανθρωπου χωρις καμια στηριξη απο πουθενα που ζηταει διατεθιμενος να συμβιβαστει δουλεια, απο την κατασταση καποιου αλλου ο οποιος εχει τα προς το ζην και αντιμετωπιζει ισαξιες δυσκολιες με αλλους ανθρωπους. Αν ημασταν ανθρωποι θα ημασταν ικανοι να δουμε ποιανου οι δυσκολιες ειναι μεγαλυτερες αλλα δεν ειμαστε. Ειμαστε ζωα και επιζει ο πιο ισχυρος η ο πιο πονηρος. Στο κατω κατω δε σου τρωει το ψωμι ενας νεος που θα ερθει να σου ζητησει δουλεια απο τη στιγμη που οντως ζητας υπαλληλο! Δεν απαιτει κατι που δεν εχεις και δε σου δινει κατι που δε ζητας! Αντιθετως εσυ για τα καπριτσια σου εισαι διατεθιμενος να τον κρεμασεις αρκει να εχεις και την πιτα ολοκληρη και το σκυλο χορτατο. Χωρις καν να του δωσεις μια ευκαιρια να δοκιμαστει κι επειτα ας αποφανθεις οτι δε σου κανει. Ε, λοιπον οχι, δεν ειμαστε ανθρωποι!

Σας κουρασα με τα δικα μου, το ξερω. Ομως στα ματια της απογοητευμενης κολλητης μου περα απο την ασχημη κατασταση ενος ανθρωπου για τον οποιο νοιαζομαι ειλικρινα και στεναχωριεμαι μαζι του, βλεπω και την κατασταση ολων των νεων σημερα. Δε θελω να τρωω αλλο ακυρο απο αυτον τον κοσμο! Εχω πολλα να δωσω και δεν τα θελει κανεις! Δε θελω να κρεμομαι απο τ/ @..@ κανενος μ@..@! Δε θελω να πρεπει να παρακαλεσω κανεναν για οσα δικαιουμαι! Θελω να σας πεταξω στα μουτρα τις ικανοτητες μου και να σας τις δωσω να τις φατε! Δε σας θελω στα ποδια μου ρε! Τ' ακους κοσμε; ΣΕ ΣΙΧΑΘΗΚΑ!!!! Φιλοι μου δεν απευθυνομαι σ'εσας...Απλως...δεν επικοινωνω με τους ανθρωπους...

Συγχωρηστε με για τον αποτομο και απλοικο τροπο μου αλλα δεν ξερω πως να οργιζομαι εκλεπτισμενα!

2 σχόλια:

Roadartist είπε...

Οι περισσότεροι φίλοι είναι έτσι.. Νομίζω πως καλά κάνεις που εξοργίζεσαι.. Οσο για λογικός και συνεννοήσιμος.. δύσκολο γενικώς..

logos_en_drasei είπε...

Κι εγω αυτο νομιζω...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα