Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Κυριακή, 20 Ιουνίου 2010


Μια απλα ομορφη νυχτα
Μιας και οι νυχτες στα μπαλκονια των σπιτιων μας εχουν ενταχθει δυναμικα πια στους τροπους διασκεδασης μας, δεν μπορουμε παρα να το απολαμβανουμε με καθε τροπο. Χτες το βραδυ μαζευτηκαμε ξανα εξι φιλοι και στριμωχτηκαμε κατα το χιλιοι καλοι χωρανε στο μπαλκονι του σπιτιου μου. Μας ελειπε μια καρεκλα αλλα ειπαμε, καλη θεληση να υπαρχει και ολα γινονται. Στοιβαξαμε πανω σε ενα χαμηλο ξυλινο τραπεζι ναργιλεδες κινητα, καρβουνακια, καπνους και αλλα συνεργα, βολευτηκαμε κι εμεις τριγυρω (ο ενας κατω, σε πατακι αλα βεζιρης) και πιασαμε ψιλη κουβεντουλα. Ευτυχως ηταν ενα δροσερο βραδυ και οι κεραυνοι το εκαναν ακρως ατμοσφαιρικο. Για να μη μας "φανε" τα κουνουπια, πραγμα που εγινε ετσι κι αλλιως, αντι για τη λαμπα της βεραντας αναψαμε κερακια μεσα σε μεταλλικα φαναρακια που ειχαμε στο σπιτι για διακοσμηση. Ετσι η ατμοσφαιρα ειχε κατι το επιπροσθετα μυστηριο. Ειπαμε, ειπαμε, ειπαμε...κουβεντες ουσιαστικες και ανουσιες, σοβαρες και αστειες, ο,τι λεει μια παρεα οταν μαζευεται τα βραδια και περναει την ωρα της. Καποια στιγμη, δυο απο τους εξι αποσυρθηκαν για λιγο στην κουζινα γιατι ειχαμε κανονισει να μαγειρεψουμε και να "τσιμπησουμε" κατι...Αυτο το κατι ηταν ενας πολυ ελαφρυς μεζες...Κατι σαν...τηγανια με λουκανικα και σαλτσα μουσταρδας, ο,τι πρεπει για βραδυ! Οταν τελειωσε το μαγειρικο παρτυ στην κουζινα τα πιατα και τα τηγανια ειχαν δημιουργησει ενα πολυ χαριτωμενο λοφακι το οποιο κληθηκα να αντιμετωπισω σημερα, ομως χαλαλι! Η γκουρμε αυτη συνταγη πετυχε και "τσιμπησαμε" μεχρι σκασμου. Πιατα, πιρουνια, μπυρες και ψωμι αντικατεστησαν για λιγο το ναργιλε και τα υπολοιπα αντικειμενα στο μικρο τραπεζι. Καθως κυλουσε η νυχτα αρχισαμε να μιλαμε για τρομακτικα γεγονοτα που εχουν συμβει σε εμας η σε γνωστους μας. Ουτε που θυμαμαι με τι αφρμη...ηταν λες και αποτελει must μια συζητηση σαν αυτη τις βροχερες νυχτες σαν τη χθεσινη οποτε μας βγηκε τοσο φυσικα κι αυθορμητα. Ειπε ο καθενας τα δικα του και ενω μας επηρεαζαν συνεχιζαμε ακαθεκτοι. Μια φιλη μου επεμενε πως δεν ηθελε να ακουσει περισσοτερα μιας και φοβοταν πως θα τα ονειρευοταν αργοτερα στο σπιτι της και δεν εφταιγε σε τιποτε, οπως ειπε χαρακτηριστικα. Ενας αλλος φιλος μου που αυτες οι συζητησεις ειναι απο τις αγαπημενες του ηθελε να ακουσει κι αλλα. Στο τελος μου ζητησε τη διευθυνση του πρωτου μου σπιτιου οπου ειχα πολλα περιεργα κρουσματα για να παει να το "ελεγξει". Τωρα πως θα καταφερει να κανει κατι τετοιο ειναι αξιο αποριας παρολαυτα εγω του την εδωσα. Ειναι γνωστο πως εδω στη Θεσσαλονικη τα σπιτια ειναι πολυ παλια και κατα καιρους ακουγονται διαφορες ιστοριες για καποια απο αυτα οι οποιες διαδιδονται απο στομα σε στομα...Το πρωην δικο μου βρισκεται καπου στην Κασσανδρου και δεν το πιανει το ματι σου για τρομακτικο. Εγω παντως οταν εμενα ειχα κατατρομαξει. Ισως καποια αλλη φορα σας διηγηθω μερικα απο τα περιστατικα που ειχα ζησει εγω και η τοτε συγκατοικος μου εκει. Προς το παρον ειμαι σε αλλη διαθεση και δε θελω να προσθεσω τιποτε τρομακτικο! Χτες αν ημουν μονη στο σπιτι δε θα κοιμομουν...Η μαλλον πολυ απλα δε θα ημουν μονη σπιτι διοτι φοβαμαι ετσι κι αλλιως. Η νυχτα συνεχιστηκε με γεματο στομαχι και φυσικα ναργιλε για να "κλεισει" με αρωματικους τονους μεντας κερασιου και μπαχρενι...το οποιο δεν ξερω τι ειναι και αν καποιος απο εσας ξερει ας αφησει ενα σχολιο. Απο τις γυρω πολυκατοικιες τα ανοιχτα παραθυρα με τις κουρτινες που ανεμιζαν αφηναν φωνες να δραπετευουν απο τα διαμερισματα. Φωνες αλλων φοιτητων που οπως κι εμεις την εβγαζαν σπιτι με παρεα, συνοδευαν αρμονικα τις δικες μας φωνες. Φωτα αναβοσβηναν θαρρεις και ηταν συνθηματικα συνιαλα, φιγουρες πηγαινοερχονταν πισω απο μισοκλειστα παντζουρια, νεοι αντρες και γυναικες μπαινοβγαιναν καθε τοσο κι εκεινοι στα μπαλκονια...ζωη παντου! Μια κοπελα απο την απεναντι πολυκατοικια σε ενα διαμερισμα πιο χαμηλα απο το δικο μας τραγουδουσε και επαιζε κιθαρα. Την ακουσα σε ενα απο τα διαλειμματα της μουσικης που εχαμε βαλει εμεις και μου αρεσε πολυ. Θυμηθηκα εποχες πρωτου ετους που η τοτε συγκατοικος μου επαιζε κιθαρα και τραγουδουσαμε ολοι μαζι. Η τρομακτικη συζητηση ελαβε τελος για το καλο των κοριτσιων της παρεας αλλα τη διαδεχτηκε μια πολυ πιο δυσαρεστη που δεν ξερω και παλι πως μας ηρθε στο μυαλο...μαλλον ελεγε ο καθενας τους φοβους του (μια απο τις φιλες μου ειχε κολλησει στον τοιχο της βεραντας λογω υψοφοβιας) οποτε καταληξαμε να μιλαμε για σεισμους. Επηρεαστηκα λιγακι γιατι τα κτηρια εδω στη Θεσσαλονικη οπως σας ειπα ειναι πολυ παλια...Αλλα ευτυχως τα δυσαρεστα κρατησαν λιγο και αρχισαμε ξανα τα γελια και τα πειραγματα. Δεν αναφερθηκε πουθενα κανενα απο τα γνωστα προβληματα της καθημερινοτητας. Ουτε μια φορα. Κι ετσι σκεφτηκα να παραθεσω αυτη την απλη ομορφη παρειστικη νυχτα ως κατι ανεμελο, εστω και επιφανειακα, αναμεσα στα τοσα στραβα και αναποδα που ακουμε καθε μερα. Οι φιλοι που μοιραζονται μαζι μας χαρες και λυπες, οι πραγματικοι φιλοι που κανουν τη ζωη μας πιο απλη και ντυνουν τα ασχημα με τον μανδυα της συντροφικοτητας ειναι περιουσια...Η λυπη γινεται χαμογελο και η απαισιοδοξια μεταμορφωνεται σε ελπιδα καθε φορα που μια δεμενη παρεα μοιραζεται στιγμες...Οι φιλοι εχουν εναν μοναδικο τροπο να χρωματιζουν τις μαυρες σκεψεις μας. Ακομη και το μαυρο μαζι τους ξανοιγει...

2 σχόλια:

lyricmyth είπε...

Ειναι πολυ ωραιες εικονες αυτες.
Και μενα μου αρεσουν αυτες οι καλοκαιρινες συναθροισεις με φιλους στα μπαλκονια.
Εγραψα κι εγω ενα αρθρο για την ταρατσα μου και πως μ αρεσει το καλοκαιρι να μαζευομαι εκει με τους φιλους μου.
Πολυ ωραιο αρθρο.

logos_en_drasei είπε...

Εχω την τυχη να γνωριζω προσωπικα αυτην την ταρατσα και εχω να πω οτι αποτελει μοναδικη εμπειρα!!! Θα ηταν ακομη καλυτερα αν αυτες τις νυχτες ησουν εδω κι εσυ...Τεσπα, ευχαριστω για τα καλα σου λογια!! Εχω διαβασει το κειμενο σου αυτο, οπως και τα υπολοιπα και μου αρεσε πολυ! Α! Παρεμπιπτοντως συμφωνουμε και για τα playmobil που εγραψες! Κολλημα...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα