Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Πέμπτη, 3 Ιουνίου 2010

  Η νεα γενια (και οχι μονο) στην Ελλαδα:


Το ερωτηματολογιο μιας απελπισμενης

Δεν ξερω αν κανω καλα η αν ειμαι υπερβολικα εκδηλωτικη αλλα ειμαι ετοιμη στο παρακατω κειμενο να σας πω "τον πονο" μου με τη μορφη ρητορικων ερωτησεων.

Γιατι εχει γινει τοσο δυσκολο να βρει καποιος ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ δουλεια ποσο μαλλον σχετικη με το αντικειμενο του;

Γιατι ΟΛΟΙ ζητανε προυπηρεσια στο ειδος που εμπορευονται χωρις κανεις να ειναι διατεθιμενος να την προσφερει;

Γιατι εχει γινει ονειρο τρελο το να μπορεις να μετακινηθεις και να μεινεις σε μια αλλη πολη μεσα στην ιδια σου τη χωρα;

Γιατι ειναι τοσο απαραιτητο να καταληγουμε σαν την Blanche DuBois...
που βασιζοταν στην καλοσυνη των ξενων και τελικα να μην τη βρισκουμε και ποτε;

Γιατι ενω φτυνουμε αιμα για να τα καταφερουμε να φτασουμε σε ενα επιπεδο σπουδων μετα πρεπει να στραγγιζουμε και την τελευταια ρανιδα μεχρι να χρησιμεψει (και αν) σε κατι αυτο το κ...χαρτο που τοσο χαροποιει τους γονεις μας, κοινως το πτυχιο;

Γιατι δεν μπορουμε να παρουμε τη ζωη μας στα χερια μας και εχουμε λογο πανω της μονο οταν ειναι να προσπαθησουμε μεχρις εσχατων αλλα οχι οταν θελουμε και ονειρευομαστε κατι;

Γιατι δεν μπορουμε να αισθανθουμε ολοκληρωμενοι ανθρωποι ακομη και οταν εχουμε πια ενηλικιωθει;

Γιατι στην πιο παραγωγικη μας ηλικια βρισκουμε παντου τοιχους που μας εμποδιζουν να δημιουργησουμε και να προσφερουμε;

Γιατι δε γινεται ποτε τιποτε χωρις bluetooth (εκ του μπλε δοντι δηλαδη δοντι μεσω ΝΔ), greentooth (εκ του πρασινο δοντι, δηλαδη δοντι μεσω ΠΑΣΟΚ)η εστω σκετο δοντι;

Ποιες ειναι οι ανταμοιβες μας η εστω η αναγνωριση μας για τους κοπους τοσων χρονων (δικων μας και των γονιων μας που πληρωναν για εμας);

Που ειναι πια αυτη η περιβοητη αξιοκρατια;

Γιατι ορισμενοι γονεις δειχνουν να εποφελουνται απο την τραγικη κατασταση που επικρατει και χαιρονται με το να ασκουν ακομη ελεγχο στα ενηλικα πλεον "παιδια" τους;

Και τελικα ΓΙΑΤΙ μας αχρηστευουν με τοση ευκολια ρε γαμωτο;;;

Το παραπανω μαλλον ηταν ενα ερωτηματολογιο χωρις σκοπο, μια περιληψη και ενα flashback παλιοτερων αναρτησεων. Ειναι αυτο που λεμε ο,τι θυμαμαι χαιρομαι μονο που εδω κραταμε μονο το ο,τι θυμαμαι...
(Μη μου πειτε για την οικονομικη κριση. Οι παραπανω ερωτησεις ειναι all time classic και προυπηρχαν. Τωρα απλως χειροτερεψε η κατασταση και αυτες αφορουν περισσοτερες ομαδες ανθρωπων.)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα