Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τετάρτη, 9 Ιουνίου 2010


Kyriakatiko sxoleio metanastwn:
Με αφορμή τη νικη το 1983 της Μάργκαρετ Θατσερ
στις βρεταννικες εκλογες. Με το προσωνύμιο «σιδηρά κυρία», έμεινε
στην ιστορία ως η πλέον μισητή εκπρόσωπος της άρχουσας τάξης στα Μ.
Βρετανία και αυτό δεν ήταν καθόλου τυχαίο. Η ίδια μισούσε επίσης
βαθύτατα και απόλυτα την εργατική τάξη. Η άνοδος της Θάτσερ δεν έγινε σε πολιτικό κενό. Ολόκληρη η
δεκαετία του ’70 σημαδεύτηκε από μεγάλους εργατικούς αγώνες. Η
διετία 1972-74 υπήρξε το πρώτο κύμα, με αιχμή την απεργία των...
ανθρακωρύχων το 1974, η οποία ανάγκασε τη δεξιά κυβέρνηση του Χιθ να
προσφύγει στις εκλογές με το σλόγκαν «ή οι ανθρακωρύχοι ή εμείς». Ο
λαός καταψήφισε τη Δεξιά και η κυβέρνηση πέρασε στα χέρια των
Εργατικών. Όμως βρήκαν και πάλι απέναντί τους το οργανωμένο εργατικό
κίνημα. Κορύφωση των εργατικών αγώνων ήταν ο λεγόμενος «χειμώνας
της δυσαρέσκειας» το 1978-79, όταν ο αριθμός των απεργών και των
απεργιών ξεπέρασε κάθε μεταπολεμικό προηγούμενο με αποτέλεσμα οι
εργαζόμενοι να καταφέρουν μία σειρά από νίκες. Ο Εργατικός
πρωθυπουργός Κάλαχαν έλεγε ότι η κυβέρνησή του έπεσε τότε εξαιτίας των «ανυπάκουων
και άπληστων συνδικάτων».ΆνοδοςΗ Θάτσερ ανέβηκε
στην εξουσία με στόχο να σταματήσει αυτή την επιτυχή αντίσταση του
εργατικού κινήματος, αλλά και να μεταρρυθμίσει την αγγλική
οικονομία, έχοντας ένα καθαρό πρόγραμμα νεοφιλελευθερισμού. Υπήρξε η αρχιτέκτονας
των ιδιωτικοποιήσεων. Η μανία της για απορρύθμιση έθεσε τις βάσεις
των σκανδάλων του νεοφιλελευθερισμού. Τα υψηλά επιτόκια και η σκληρή
λίρα έκαναν πανάκριβα τα εξαγόμενα προϊόντα, πράγμα που σήμαινε ατέλειωτες
απολύσεις στους παραγωγικούς κλάδους και κλεισίματα εργοστασίων. Το
1983 η βιομηχανική παραγωγή είχε πέσει κατά 30% σε σχέση με το
1978!Στη διάρκεια της 11ετούς θητείας της, η
ανισοκατανομή του πλούτου πολλαπλασιάστηκε: αύξηση των κερδών και
δραστική μείωση των φόρων για τους πλούσιους, από τη μια, ραγδαία
μείωση του εισοδήματος των εργαζομένων και των άλλων φτωχών
στρωμάτων, από την άλλη. Τα τρία πρώτα χρόνια της κυβέρνησης Θάτσερ,
η ανεργία αυξήθηκε κατά 250% φτάνοντας στα υψηλότερα επίπεδα από τη
δεκαετία του ’30. Την ίδια στιγμή χτυπιόταν με άγριες περικοπές και
το κράτος πρόνοιας και συρρικνώνονταν οι κοινωνικές παροχές. Το
ποσοστό του πληθυσμού που ζούσε κάτω από το επίπεδο της φτώχειας
εκτινάχθηκε από το 9% το 1979 στο 23% στις αρχές της δεκαετίας του
’90. Το φαινόμενο των αστέγων μαζικοποιήθηκε για πρώτη φορά στις
πόλεις. Η επίθεση στην εργατική τάξη επεκτάθηκε και σε
«θεσμικό» επίπεδο, καθώς η Θάτσερ επέβαλε τους σκληρότερους
αντισυνδικαλιστικούς νόμους σε όλη τη Δ. Ευρώπη με στόχο να
τρομοκρατήσει και να σπάσει το ηθικό του οργανωμένου εργατικού
κινήματος. Η κυβέρνηση ακολούθησε την έξυπνη τακτική του «σαλαμιού»:
χτυπούσε έναν κλάδο κάθε φορά, προσπαθώντας να στρέψει όλη την
κοινωνία εναντίον του. Ωστόσο η αντίσταση των
εργαζομένων και της βάσης των συνδικάτων υπήρξε διαρκής, επίμονη και
πολλές φορές ηρωική. Την πρώτη φορά, το 1980, η απεργία των
μεταλλεργατών –που κράτησε τρεισήμισι μήνες!– παραλίγο να ρίξει τη
Θάτσερ λίγους μόλις μήνες μετά την εκλογή της. Κορύφωση της αντίστασης
υπήρξε η μεγάλη απεργία των ανθρακωρύχων που συγκλόνισε όλον τον
κόσμο τη διετία 1984-85. Γενικά, ολόκληρη η δεκαετία του ’80 ήταν γεμάτη
απεργίες νοσηλευτών, δημόσιων και δημοτικών υπαλλήλων, τυπογράφων,
ναυτεργατών, σιδηροδρομικών, εργαζόμενων στην αυτοκινητοβιομηχανία
κ.ά.Ο λόγος που όλοι αυτοί οι αγώνες δεν μπόρεσαν να
σταματήσουν τη «σιδηρά κυρία» ήταν οι προδοσίες της ηγεσίας των
Εργατικών. Π.χ. το 1984-85, τα συνδικάτα δεν έκαναν καμία
κινητοποίηση συμπαράστασης στους απεργούς ανθρακωρύχους, ενώ ο
ηγέτης των Εργατικών Νιλ Κίνοκ έφτασε στο κατάπτυστο σημείο να
καταγγέλλει τις απεργιακές φρουρές που πάλευαν νύχτα μέρα να
κρατήσουν τον αγώνα. Η ίδια η Θάτσερ έγραψε αρκετά χρόνια μετά ότι,
αν είχε να αντιμετωπίσει μια οργανωμένη αντίσταση όπως αυτή του
1978-79, τότε, «μπορεί τελικά να είχαμε διαλυθεί, όπως διαλύθηκε η κυβέρνηση
των Εργατικών».Βοήθεια από τους Εργατικούς είχε η Θάτσερ και στην
περίπτωση του πολέμου με την Αργεντινή για τα Φόκλαντ, καθώς η
αντιπολίτευση όχι μόνον δεν αντιστάθηκε, αλλά, αντίθετα, συνέβαλε
στην ενορχήστρωση του εθνικιστικού παραληρήματος για αυτά τα νησιά
που βρίσκονταν στον Νότιο Ατλαντικό! Οι Εργατικοί και
οι συνδικαλιστικές ηγεσίες προσπαθούσαν να δικαιολογήσουν τη στάση
τους λέγοντας ότι ο νεοφιλελευθερισμός ήταν «οδοστρωτήρας», ότι είχε
σαρώσει και τα μυαλά των ανθρώπων, ότι οι ιδέες του ήταν κυρίαρχες.
Κι όμως τα νούμερα έδειχναν άλλα πράγματα: Το 1984 το 85% των
ερωτηθέντων ήταν ενάντια στη μείωση των δημόσιων δαπανών για υγεία
και παιδεία, ενώ το 69% ζητούσε από την κυβέρνηση να αντιμετωπίσει
την ανεργία και όχι τον πληθωρισμό. Το 1990 μόνο το 3% του πληθυσμού ήταν
υπέρ της μείωσης των φόρων και της περικοπής των κοινωνικών δαπανών.Poll
TaxΗ διαρκής απάθεια των Εργατικών μπορεί να είχε επιτρέψει στη
Θάτσερ να συνεχίσει το «έργο» της και στη δεκαετία του ’90. Ωστόσο η
ίδια έκανε ένα λάθος: Υπερτιμώντας τις δυνάμεις της προσπάθησε να
επιβάλει τον poll tax, έναν κεφαλικό φόρο που θα πλήρωνε ο καθένας
ανεξαρτήτως του ύψους του εισοδήματος και της περιουσίας του. Ήταν
ένα σκληρό ταξικό μέτρο που εγκατέλειπε την τακτική του «σαλαμιού»:
στόχευε να χτυπήσει με μιας όλους τους εργαζόμενους και τους φτωχούς
της χώρας. Κόντρα σε αυτόν το φόρο στήθηκε αυθόρμητα ένα τεράστιο
κίνημα αντίστασης και σε λίγες μόνον εβδομάδες 18 εκατομμύρια
άνθρωποι δήλωναν ότι αρνούνταν να πληρώσουν. Το Μάρτιο του 1990
υπήρξαν άγριες συγκρούσεις εκατοντάδων χιλιάδων διαδηλωτών με την
αστυνομία στο Λονδίνο με αφορμή το φόρο. Τελικά το Νοέμβριο της
ίδιας χρονιάς το ίδιο το κόμμα της Θάτσερ εκπαραθύρωσε από την
κυβέρνηση τη «σιδηρά κυρία» προκειμένου να αποφύγει τη λαϊκή κατακραυγή.
Τελικά πέτυχε η Θάτσερ; Και ναι και όχι. Όσον αφορά τη
διάλυση του κράτους πρόνοιας και το χτύπημα των μισθών, παρότι
κατέστρεψε τις ζωές πολλών ανθρώπων, δεν μπόρεσε να κάνει αυτά που
ζητούσε η άρχουσα τάξη. Εκείνο που σίγουρα απέτυχε να κάνει ήταν να
αντιστρέψει τη μακρόχρονη πορεία φθοράς του αγγλικού καπιταλισμού.
Τώρα πια φαίνεται πόσο αδιέξοδη ήταν η στροφή στο χρηματοπιστωτικό
κεφάλαιο, το Σίτι και τα γκόλντεν μπόις. Σήμερα η Βρετανία είναι
περισσότερο εκτεθειμένη στην παγκόσμια κρίση εξαιτίας αυτής της
πολιτικής, που φυσικά ακολούθησε αργότερα και το Εργατικό Κόμμα. Η
ατομική ιδιοκτησία για όλους την οποία υποσχόταν ο «λαϊκός
καπιταλισμός» της Θάτσερ αποδείχθηκε επίσης απάτη: η έλλειψη στέγης
και οι κατασχέσεις αφορούν πια εκατομμύρια ανθρώπους, ενώ η κατασκευή
οικιών βρίσκεται στο χαμηλότερο επίπεδο από το 1924.Ωστόσο,
η Θάτσερ κατάφερε να χτυπήσει το οργανωμένο εργατικό κίνημα, αφού
μόλις στις μέρες μας αναβιώνει σε μαζικό επίπεδο ο εργοστασιακός συνδικαλισμός
στην Αγγλία. Με αυτό τον τρόπο άνοιξε το δρόμο στους Νέους
Εργατικούς του Μπλερ και του Μπράουν, που είχαν προσαρμόσει πλέον απόλυτα
το κόμμα τους στις ανάγκες της άρχουσας τάξης. Το σλόγκαν
απελπισίας «όποιος να ‘ναι αρκεί να φύγει η Δεξιά», δοκιμάστηκε με
πολύ άσχημα αποτελέσματα στην Αγγλία. Η Δεξιά έφυγε και στη θέση της
ήρθε μια κυβέρνηση που συνέχισε την πολιτική της στο εσωτερικό, ενώ
στο εξωτερικό προκάλεσε και συμμετείχε σε έναν πόλεμο πολύ
μεγαλύτερο και φονικότερο από αυτόν στα Φόκλαντ. Η ίδια η Θάτσερ έγραψε
πριν από λίγα χρόνια ότι η καλύτερη κληρονομιά που άφησε είναι οι
Νέοι Εργατικοί. Οι εργαζόμενοι σε ολόκληρη την Ευρώπη δεν χρειάζεται
να επαναλάβουν τον βρετανικό φαύλο κύκλο. Ειδικά σήμερα που οι
ιδέες του νεοφιλελευθερισμού έχουν λιώσει παρασύροντας όλες τις
ιδεολογικές παρακαταθήκες της «σιδηράς κυρίας».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα