Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Παρασκευή, 11 Ιουνίου 2010


Kyriakatiko sxoleio metanastwn
Προς τιμήν...

Η αγαπημένη φράση του Νέλσον Μαντέλα είναι «hamba kahle»,
η οποία σημαίνει «να προχωρείς αργά». Ο μαύρος ηγέτης, τον οποίο
οι βιογράφοι στο μέλλον θα τον χαρακτηρίσουν «αιώνιο αντάρτη»,
ακολούθησε βήμα βήμα το πεπρωμένο του. Γεννήθηκε στις 18 Ιουλίου 1918
στο Μβέζο, ένα μικρό χωριό της Νότιας Αφρικής στην επαρχία Τρανσκέι,
στις όχθες του ποταμού Μπάσε. Ο πατέρας του, ο Γκάντλα Χένρι
Μπακανιάσουα, είχε οριστεί αρχηγός του χωριού από τον βασιλιά της φυλής
Τέμπου. Οταν ήρθε στον κόσμο ο γιος του, άρχισε να τον αποκαλεί με το
όνομα «Ρολιλάλα», το οποίο σημαίνει... «αυτός που τραβά το κλαδί ενός
δέντρου». Στην τοπική διάλεκτο της επαρχίας Τρανσκέι όμως «Ρολιλάλα»
σημαίνει «ταραχοποιός» και ενδεχομένως ο πατέρας του μόλις αντίκρισε το
παιδί του να διάβασε στα μάτια του και το πεπρωμένο του.

Μια αναδρομή στη ζωή του Νέλσον Μαντέλα αρκεί για να δικαιωθεί η
προνοητικότητα που επέδειξε ο πατέρας του. Εκδιώκεται από το
πανεπιστήμιο όταν πρωταγωνιστεί σε μια διαδήλωση. Εξεγείρεται στην
προσπάθεια να τον παντρέψουν με το ζόρι και φεύγει για το
Γιοχάνεσμπουργκ. Το 1944 καταγγέλλει το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο ως
«αντιδραστικό» και ιδρύει μια ριζοσπαστική νεολαία. Εξι χρόνια αργότερα
ορίζεται γραμματέας της οργάνωσης για το Τρανσβάαλ και συγκροτεί ένα
ευρύ μέτωπο κατά του απαρτχάιντ. Αντέχει 28 χρόνια στη φυλακή, αρνείται
τις προτάσεις των ρατσιστών για απελευθέρωση υπό όρους και όταν τελικά
βρίσκει την ελευθερία του κάνει την τελευταία του επανάσταση: χωρίζει με
τη γυναίκα του, τη Γουίνι, και παντρεύεται ξανά.

Το όνομα «Νέλσον» του δόθηκε στο σχολείο από ένα δάσκαλο, ενώ τα
φοιτητικά του χρόνια τα έζησε στο πανεπιστημιακό κολέγιο Φορτ Χέαρ στην
πόλη Αλις. Ηταν το μοναδικό αστικό κέντρο ανώτερης εκπαίδευσης για
μαύρους στη Νότια Αφρική, μια μάλλον ελιτίστικη σχολή, ενώ πήρε πτυχίο
στη Νομική από το Πανεπιστήμιο της Νότιας Αφρικής, ένα φημισμένο
εκπαιδευτικό ίδρυμα το οποίο παρείχε τίτλους σπουδών και πτυχία διά
αλληλογραφίας. Στη συνέχεια ακολούθησε στο Γιοχάνεσμπουργκ μια μέτρια
δικηγορική καριέρα στο γραφείο Γουίτκιν, Σιντέλσκιν και Αϊντερμαν, και
κάθε ημέρα με το τέλος της εργασίας ξεκινούσε για τον νεαρό Μαντέλα το
«φλερτ» με την ελευθερία.

Ηταν γύρω στο 1943 όταν ξεκίνησε να πηγαίνει σε συνελεύσεις της
Συμβουλευτικής Επιτροπής Συνοικισμού αλλά και του Εθνικού Αφρικανικού
Κογκρέσου. Το 1947 εκλέγεται στην Εκτελεστική Επιτροπή του Εθνικού
Αφρικανικού Κογκρέσου και όταν αργότερα θα καταλάβει το αξίωμα του
προέδρου του ΕΑΚ δεν θα σταματήσει ούτε λεπτό να αγωνίζεται ενάντια στο
απαρτχάιντ. Ούτε και όταν θα καταδικαστεί ­ στην ηλικία των 46 χρόνων ­
σε ισόβια φυλάκιση. Ηταν στις 12 Ιουνίου 1964 (είχε συλληφθεί από το
1961), στην Πρετόρια, όπου δικάστηκε για προδοσία. Εκείνη την ημέρα
2.000 άνθρωποι είχαν συγκεντρωθεί κρατώντας πανό και πινακίδες με
συνθήματα συμπαράστασης. Σε κάποιο σημείο της δίκης, στην οποία μιλούσε
τέσσερις ώρες ασταμάτητα, είπε: «Αφιέρωσα τη ζωή μου στον αγώνα του
λαού της Αφρικής. Εχω πολεμήσει εναντίον της λευκής κυριαρχίας
και έχω πολεμήσει εναντίον της μαύρης κυριαρχίας. Αγαπώ την ιδέα
μιας ελεύθερης και δημοκρατικής κοινωνίας στην οποία όλοι θα ζουν
αρμονικά μαζί και θα έχουν ίσες ευκαιρίες. Είναι ένα ιδανικό που
ελπίζω να ζήσω και να επιτύχω. Αλλά, αν χρειαστεί, τότε
είναι και ένα ιδανικό για το οποίο είμαι έτοιμος να πεθάνω».

Ο Νέλσον Μαντέλα φυλακίστηκε στη νήσο Ρόμπεν χωρίς να έχει την
παραμικρή ιδέα για το τι μέλλει γενέσθαι. Κάθε κελί είχε μια λευκή κάρτα
κρεμασμένη απέξω με το όνομα και τον αριθμό που είχε κάθε κατάδικος στη
φυλακή. Η κάρτα του μαύρου ηγέτη έγραφε, «Ν. Μαντέλα 466/64», που
σήμαινε ότι ήταν ο 466ος κρατούμενος που είχε φθάσει στο νησί το 1964.
Δεν έχασε όμως ποτέ την ψυχραιμία του και όταν του έδωσαν τη στολή του
φυλακισμένου είπε στον φρουρό: «Δεν έχω φορέσει πιο κομψό ριγέ
κουστούμι». Σημαδιακή για τη ζωή του Νέλσον Μαντέλα ήταν η 11η
Φεβρουαρίου 1990. Ηταν η μέρα που βγήκε από τις φυλακές Βίκτορ Βέρστερ
της Νότιας Αφρικής αποφασισμένος να σβήσει με μια μονοκονδυλιά την οργή ­
αλλά όχι τη μνήμη ­ για τα χρόνια που πέρασε στο κελί. Ηταν έτοιμος για
συνδιαλλαγή με τους ανθρώπους του απαρτχάιντ για να οδηγήσει τους
μαύρους στη μεγάλη νίκη ύστερα από τέσσερα χρόνια, στις 10 Μαΐου 1994,
στις πρώτες δημοκρατικές εκλογές που τον ανέδειξαν πρόεδρο.

Το 1993 μοιράστηκε το Βραβείο Νομπέλ για την ειρήνη με τον Φ. Ντε Κλερκ
για τον αγώνα του ενάντια στο απαρτχάιντ και παρέμεινε στον προεδρικό
θώκο ως τον Ιούνιο του 1999, οπότε αποχώρησε δίνοντας τη σκυτάλη στον
σημερινό πρόεδρο, τον Τάμπο Μπέκι. Τότε ο «αιώνιος» αντάρτης εξεδήλωσε
την ακόλουθη επιθυμία: «Θα ήθελα να επιστρέψω στο χωριό μου και
να μπορώ να περπατώ στα λιβάδια, στους λόφους και στα ποτάμια
όπου μεγάλωσα».
Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=83&artid=143319&dt=09%2F06%2F2002#ixzz0qVdvurKJ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα