Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Κυριακή, 20 Ιουνίου 2010


Kyriakatiko Sxoleio Metanastwn
Οι συνθήκες εργασίας των μεταναστών που ζουν στη Δύση είναι σήμερα στο επίκεντρο της συζήτησης από τις κυβερνήσεις που σχεδιάζουν τις σύγχρονες «μεταναστευτικές» πολιτικές, αλλά και από το εργατικό και αντιρατσιστικό κίνημα και την Αριστερά. Για τον εργοδότη ο μετανάστης εργαζόμενος αποτελεί χρυσή ευκαιρία ως προς την αύξηση της κερδο...φορίας των επιχειρήσεών του, ενώ για τα ταμεία του κράτους αστείρευτη πηγή εσόδων μέσα από τις δαπάνες της διαδικασίας νομιμοποίησης και ανανέωσης της άδειας παραμονής. Για τους εργαζομένους, όμως (ντόπιους και μετανάστες), η πάλη για τα εργασιακά δικαιώματα του μετανάστη εργάτη εξελίσσεται ίσως στο πιο κεφαλαιώδες ζήτημα – με κρίσιμη σημασία για τα δικαιώματα και τη ζωή όλων μας, στην εποχή του πιο άγριου νεοφιλελευθερισμού, που βάζει αδιάκριτα στο στόχαστρο κατακτήσεις και δικαιώματα δεκαετιών. Η ομηρία και η υπερεκμετάλλευση με αριθμούς...
Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, 190.000.000 άνθρωποι παγκόσμια είναι μετανάστες, από τους οποίους οι 90.000.000 ζουν και εργάζονται σε αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες της Ευρώπης και της αμερικάνικης ηπείρου. Η συντριπτική πλειονότητα των μεταναστών είναι μισθωτοί εργάτες, που έφυγαν από τις χώρες προέλευσής τους κυνηγημένοι από τη φτώχεια και την ιμπεριαλιστική καταλήστευση, τον πόλεμο και τους εμφυλίους. Σχεδόν το σύνολο των μεταναστών εργατών «εισέβαλαν» τις τελευταίες δεκαετίες στην πλούσια Δύση χωρίς χαρτιά, διεκδικώντας μια καλύτερη ζωή για τους ίδιους και τις οικογένειές τους, με αντίτιμο τη σκληρή δουλειά τους. Με την πάροδο των χρόνων, ένα ποσοστό έχει αποκτήσει νομιμοποιητικά έγγραφα με τους όρους της ισχύουσας ανά χώρα νομοθεσίας, πληρώνοντας με το παραπάνω στο κράτος, ενώ οι υπόλοιποι (στις ΗΠΑ πάνω από 60% των μεταναστών εργατών) εξακολουθούν να ζουν και να εργάζονται στη σκιά, χωρίς ασφάλιση και δικαιώματα, αποτελώντας βορά στην αδηφαγία των αφεντικών τους.
Στην Ελλάδα οι μετανάστες είναι πάνω από 1.200.000, από τους οποίους το 90% είναι μισθωτοί εργάτες. Δουλεύουν σε δύσκολες χειρωνακτικές δουλειές, με χαμηλές απαιτήσεις εξειδίκευσης, δουλειές με τις οποίες συνήθως οι ντόπιοι δεν ασχολούνται: στις κατασκευές (όπου πάνω από το 60% των οικοδόμων είναι πια μετανάστες), στην ένδυση (πάνω από 50%), στην οικιακή εργασία (όπου οι μετανάστριες αποτελούν την πλειοψηφία), στα συνεργεία καθαρισμού, στις σκληρές εποχιακές αγροτικές εργασίες, στη ναυτιλία (όπου απασχολούνται ως κατώτερο πλήρωμα), στα εστιατόρια, στην αλιεία.
Σύμφωνα με μελέτες του ΙΜΕΠΟ (Ινστιτούτο Μεταναστευτικής Πολιτικής) που δημοσιεύτηκαν το 2007, οι μετανάστες συμβάλλουν στην ελληνική οικονομία, αυξάνοντας κατά 2,7% το ΑΕΠ – αριθμός τεράστιος και συγκρίσιμος, π.χ., με τις ετήσιες δαπάνες του προϋπολογισμού για την Παιδεία. Καταναλώνουν προϊόντα και υπηρεσίες που στηρίζουν ολόκληρους τομείς απασχόλησης. Σύμφωνα με τις ίδιες έρευνες, αν αύριο έφευγαν οι μετανάστες από την Ελλάδα, πέρα από την ολοκληρωτική καταστροφή ολόκληρων κλάδων της Οικονομίας, θα χάνονταν περίπου 100.000 θέσεις εργασίας για Έλληνες εργαζομένους, που δημιουργήθηκαν αποκλειστικά από την κατανάλωση των μεταναστών.
Παρ’ όλα αυτά, όμως, οι μισοί μετανάστες στην Ελλάδα παραμένουν χωρίς χαρτιά. Το σύνολο των αδειών παραμονής των μεταναστών που βρίσκονται σε ισχύ, μαζί και με τις εκκρεμούσες αιτήσεις ανανέωσης (από τις οποίες ένα ποσοστό θα απορριφθεί), σύμφωνα με επίσημα στοιχεία του υπουργείου Εσωτερικών, ποτέ δεν ξεπέρασαν τις 650.000.
Οι μετανάστες εργάτες αμείβονται λιγότερο από τους ντόπιους, αφού ο μέσος μισθός τους κυμαίνεται στο 65-70% του αντίστοιχου Έλληνα εργάτη. Στο ΙΚΑ, σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα διαθέσιμα στοιχεία, είναι ασφαλισμένοι μόνο 400.000, ενώ οι εργοδότες τρίβουν με χαρά τα χέρια τους για το τεράστιο κόστος ασφάλισης που γλιτώνουν από τους υπόλοιπους. Επιπλέον, ακόμη και οι μετανάστες που είναι εγγεγραμμένοι στο ΙΚΑ είναι μερικά ανασφάλιστοι σε μεγαλύτερα ποσοστά από τους ντόπιους (ο μετανάστης έχει 14 ένσημα το μήνα, κατά μέσον όρο, έναντι 17,6 του Έλληνα εργάτη). Ακόμα όμως και από τα ένσημα αυτά, ένα μεγάλο ποσοστό το πληρώνει από την τσέπη του, καθώς η νομοθεσία ορίζει ότι απαιτείται η συλλογή 200 ενσήμων ανά έτος για την ανανέωση της άδειας – και όσα από αυτά δεν εξασφαλίζει από τον εργοδότη, τα εξαγοράζει ο ίδιος, για να μη γίνει παράνομος.
Τέλος, όσον αφορά τα συντάξιμα χρόνια, δεν αναγνωρίζονται τα ένσημα που τυχόν απέκτησε με την εργασία του στην πατρίδα του, πριν έρθει στην Ελλάδα – ή αφότου επέστρεψε εκεί, καθώς (εκτός από την Αίγυπτο και την Πολωνία – η οποία πρόσφατα εντάχθηκε στην Ε.Ε.) δεν υπάρχουν διακρατικές συμφωνίες της Ελλάδας με άλλες χώρες προέλευσης μεταναστών. Έτσι, πολλοί μετανάστες, που δουλεύουν στην Ελλάδα για δεκαετίες, δεν θα καταφέρουν ποτέ να συνταξιοδοτηθούν και οι εισφορές τους θα μείνουν για πάντα στα ασφαλιστικά ταμεία (για να τζογάρονται, βεβαίως, στα ομόλογα…).
Αν, σε όλα αυτά, προσθέσει κανείς και τις απολύσεις χωρίς αποζημίωση, τις υπερωρίες που ποτέ δεν πληρώνονται, τις ρατσιστικές διακρίσεις που υφίστανται οι μετανάστες στο εργασιακό τους περιβάλλον, το φόβο και την εξάρτηση από το αφεντικό, αλλά και τη στέρηση στοιχειωδών κοινωνικών δικαιωμάτων για τα παιδιά και τις οικογένειές τους, τη δυσκολία πρόσβασης στο σύστημα υγείας και στην εκπαίδευση, τα ανύπαρκτα πολιτικά δικαιώματα… το συμπέρασμα είναι αβίαστο: η εργασιακή ομηρία του μετανάστη εργάτη είναι βασικό στοιχείο για την ανάπτυξη της καπιταλιστικής οικονομίας και για την εξασφάλιση των κερδών των αφεντικών στην Ελλάδα και στη Δύση. Συντηρείται από τους νόμους και αναπαράγεται από τις οικονομικές κοινωνικές δομές, καθώς βολεύει τους καπιταλιστές και το κράτος. Τι σημαίνει, όμως, η απαράδεκτη αυτή κατάσταση για τους ντόπιους εργαζομένους;

Φταίνε οι μετανάστες για
την ανεργία και για τα χαμηλά μεροκάματα;
Πολλοί ντόπιοι εργαζόμενοι αναγνωρίζουν ότι οι μετανάστες στερούνται στοιχειώδη δικαιώματα και ελευθερίες. Όμως, αξίζει τον κόπο να παλέψουν οι ίδιοι μαζί τους για να τα αποκτήσουν; Ή μήπως, αντίθετα, η παρουσία των μεταναστών δημιουργεί περισσότερα προβλήματα στους ντόπιους απ’ ό,τι αν οι μετανάστες είχαν μείνει στις χώρες τους; Μήπως, τελικά, χάνονται δουλειές για τους ντόπιους εργάτες, επειδή οι εργοδότες προτιμούν τους μετανάστες που είναι πιο φτηνοί και έτσι πέφτουν και τα μεροκάματα των ντόπιων; Οι απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά είναι ιδιαίτερα σημαντικές για την υπόθεση του κοινού αγώνα ντόπιων και μεταναστών.
Όσον αφορά την ανεργία, πολλά από τα στοιχεία που έχουν ήδη αναφερθεί παραπάνω, αποδεικνύουν ότι οι περισσότεροι μετανάστες κάνουν δουλειές που δεν προτιμούν οι ντόπιοι, καθώς είναι ιδιαίτερα σκληρές. Αν δεν δούλευαν οι μετανάστες σ’ αυτές, απλώς οι δουλειές αυτές δεν θα γίνονταν από κανέναν. Για παράδειγμα, τα σπαράγγια στη Βόρεια Ελλάδα το χειμώνα του 2007 σάπισαν λόγω της πρόωρης καλοκαιρίας, επειδή δεν είχαν ακόμα προλάβει να έρθουν οι εποχιακοί εργάτες γης από γειτονικές χώρες.
Επίσης, με τη μετανάστευση παράγονται τελικά περισσότερα αγαθά και υπηρεσίες, που εξαρτώνται από την αυξημένη προσφορά εργασίας χαμηλής εξειδίκευσης. Για παράδειγμα, στην ύπαιθρο, η παρουσία Αλβανών μαστόρων που χτίζουν με πέτρα, οδήγησε στην ανακαίνιση χιλιάδων παλιών σπιτιών στα χωριά, που διαφορετικά θα έμεναν ερειπωμένα. (Το ίδιο συνέβη στην κεντρική Ευρώπη με τους Πολωνούς υδραυλικούς. Άνθρωποι που διαφορετικά δεν θα έφτιαχναν τα μπάνια τους, τα επισκεύασαν – και η αγορά υδραυλικών υπηρεσιών μάλλον επεκτάθηκε, παρά δημιουργήθηκε ανταγωνισμός για τις ήδη υπάρχουσες δουλειές.)
Πιο πάνω παρατέθηκαν στοιχεία ερευνών που αποδεικνύουν ότι η κατανάλωση των μεταναστών ανοίγει νέες δουλειές για τους ντόπιους. Σ’ αυτά πρέπει να προστεθεί ότι οι μετανάστες, όταν έρχονται στη Δύση, φέρνουν μαζί και τις οικονομίες τους, που τις επενδύουν στις χώρες προορισμού, καθώς επίσης και το ότι αρκετοί ανοίγουν μαγαζιά, που με τη σειρά τους δίνουν νέες δουλειές σε ντόπιους και μετανάστες. Έρευνες που έγιναν σε Ευρώπη και ΗΠΑ αποδεικνύουν ότι η μικρομεσαία «επιχειρηματικότητα» των μεταναστών είναι μεγαλύτερη από εκείνη των ντόπιων.
Η αλήθεια, λοιπόν, είναι ότι οι μετανάστες όχι μόνο δεν αυξάνουν την ανεργία, αλλά –αντίθετα– διευρύνουν τις θέσεις εργασίας. Η ανεργία συντηρείται από το κλείσιμο εργοστασίων, τις περικοπές των κυβερνήσεων στον δημόσιο τομέα, τις ιδιωτικοποιήσεις και τις απολύσεις ντόπιων και μεταναστών συμβασιούχων, την υποχρηματοδότηση της υγείας, της παιδείας, την έλλειψη προσωπικού πυροπροστασίας στα δάση και τόσα άλλα.
Και όσον αφορά τα μεροκάματα; Μήπως αυτά πέφτουν από την προσφορά φτηνών εργατικών χεριών των μεταναστών εργατών; Και αυτό το επιχείρημα είναι παραπλανητικό. Κατ’ αρχάς, αυτό δεν ισχύει στους κλάδους που απασχολούνται κατά κύριο λόγο οι μετανάστες, αφού δεν υπάρχει ανταγωνισμός με ντόπιους εργαζομένους. Ακόμα όμως και στις δουλειές χαμηλής εξειδίκευσης, τις οποίες ένα τμήμα ντόπιων εργατών και οι μετανάστες μπορεί να διεκδικούν από κοινού, ισχύει το εξής: αν σε μια αρχική περίοδο οι καπιταλιστές προτιμούν τους «φτηνούς» μετανάστες από τους «ακριβούς» ντόπιους, αυτό που σύντομα γίνεται είναι μετακινήσεις εργατών από κλάδο σε κλάδο δουλειάς και από πόλη σε πόλη, με στόχο την εξεύρεση υψηλότερων ημερομισθίων και περιοχών με μικρότερη ανεργία. Η όποια πτώση των ημερομισθίων σε κάποιους κλάδους ή περιοχές προσελκύει νέες επενδύσεις από καπιταλιστές που σπεύδουν να εκμεταλλευτούν το χαμηλό κόστος εργασίας. Έτσι, η παραγωγή αυξάνεται, νέες θέσεις εργασίας δημιουργούνται, με αποτέλεσμα να αυξάνονται και τα μεροκάματα.
Ακόμα και με τα τεράστια κύματα εισόδου μεταναστών (όπως, π.χ., με τη μαζική εισροή Αλβανών μεταναστών στην Ελλάδα στις αρχές της δεκαετίας του ’90), ενώ σε μια αρχική περίοδο τα ημερομίσθια στην οικοδομή χτυπήθηκαν από τους εργολάβους, μέσα σε ελάχιστα χρόνια έγιναν μετακινήσεις εργαζομένων σε άλλους κλάδους και ειδικότητες και η κατάσταση στην αγορά εργασίας εξισορροπήθηκε.
Η πραγματικότητα είναι ότι, με την ύπαρξη εργατών σημαντικά μικρότερου κόστους για τους καπιταλιστές σε κάποιους κλάδους ή περιοχές, η πτώση των ημερομισθίων σύντομα μετακυλίεται και «μοιράζεται» στο σύνολο των εργαζομένων χαμηλής εξειδίκευσης σε εθνική κλίμακα. Και εάν δεν πραγματοποιηθούν αγώνες υπεράσπισης των εργασιακών δικαιωμάτων και των μισθών από τα συνδικάτα, τελικά η προς τα κάτω πίεση αυτή παραμένει για τις αμοιβές όλων των εργατών χαμηλής εξειδίκευσης – σε πολύ μικρότερα, βέβαια, ποσοστά από την αρχική πτώση του ημερομισθίου.
Αυτό, ωστόσο, είναι εγγενές στοιχείο του καπιταλισμού –πολύ πριν υπάρξουν μεγάλα μεταναστευτικά ρεύματα– και αφορά εξίσου τους ντόπιους ανέργους ή τους ντόπιους εργαζομένους που έρχονται από μια περιοχή με χαμηλότερα ημερομίσθια και μεγαλύτερη ανεργία σε κάποιαν άλλη, για να βρουν καλύτερη τύχη, από την ύπαιθρο στην πόλη κ.ο.κ.
Αν κανείς ισχυρίζεται ότι οι μετανάστες φταίνε για την πίεση στα ημερομίσθια και πρέπει να φύγουν, τότε μπορεί επίσης να ισχυριστεί ότι ντόπιοι και μετανάστες άνεργοι πρέπει να εξαφανιστούν, αφού όλοι αυτοί ρίχνουν τα μεροκάματα των υπολοίπων, το ίδιο δε μπορεί να απαιτήσει και για τους νέους εργαζομένους, που αγωνιούν να βρουν μία –έστω και κακοπληρωμένη– πρώτη δουλειά.
Σύμφωνα με τον Μαρξ, οι άνεργοι και οι υποαπασχολούμενοι είναι ο «εφεδρικός στρατός της εργατικής τάξης», που τον χρησιμοποιούν τα αφεντικά για να μειώνουν το εργασιακό τους κόστος. Οι μετανάστες είναι απλώς τμήμα αυτού του «εφεδρικού στρατού», ενός «υπερπληθυσμού» της εργατικής τάξης, που το σύστημα χρειάζεται ακόμα και σε περιόδους μεγάλης ανάπτυξης – οπότε γεννιούνται νέοι κλάδοι της οικονομίας, ώστε να μη μετατοπίζονται οι εργάτες από τον έναν τομέα στον άλλο και να μην ερημώνουν οι παλιοί τομείς. Από τη μεριά των εργατών και των συνδικάτων, το ζητούμενο είναι να υπάρχουν διεκδικήσεις για νέες θέσεις εργασίας και μεγαλύτερα ημερομίσθια για όλους τους εργάτες, ντόπιους και μετανάστες, απέναντι στην αδηφαγία των αφεντικών και την αγαστή συνέργεια του κράτους και των κυβερνήσεων.
Επομένως, η πάλη για τα δικαιώματα των μεταναστών εργατών είναι απαραίτητη προϋπόθεση και για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων των ντόπιων. Στις ΗΠΑ, η τελευταία ευρεία νομιμοποίηση μεταναστών χωρίς χαρτιά συνέβη το 1986. Οι μισθοί αυξήθηκαν τότε σημαντικά μετά τη νομιμοποίηση 2,7 εκατομμυρίων μεταναστών. Μέσα σε πέντε χρόνια οι πραγματικοί μισθοί των πρώην παράνομων εργατών αυξήθηκαν κατά μέσον όρο κατά 15%, σύμφωνα με στοιχεία του υπουργείου Εργασίας των ΗΠΑ. Τα ημερομίσθια σε πολλές ειδικότητες έπεφταν συνεχώς πριν από τη νομιμοποίηση αυτή. Για τους ντόπιους εργαζομένους, που δούλευαν σε παρόμοιες δουλειές με τους μετανάστες, επίσης υπήρχαν σημαντικές αυξήσεις στα μεροκάματα μετά τη νομιμοποίηση. Έρευνα πανεπιστημίου του Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας, το 2002, υπολόγισε ότι –αν όλοι οι μετανάστες εργάτες χωρίς χαρτιά νομιμοποιούνταν–στις ΗΠΑ οι μισθοί όλων των εργατών γης τότε θα αυξάνονταν κατά 5%, στις υπηρεσίες κατά 2,75% και στη βιομηχανία κατά 2,5%.

Έλληνες και μετανάστες
εργάτες ενωμένοι
Για να μπορούν να αυξάνουν τα κέρδη τους αφεντικά, ΜΜΕ και κυβερνήσεις χρησιμοποιούν ρατσιστικά επιχειρήματα, με στόχο να διασπούν την ενότητα των ντόπιων και μεταναστών εργατών, να τους βάζουν να τσακώνονται μεταξύ τους, να υποβαθμίζουν τις διεκδικήσεις τους, να τους αποπροσανατολίζουν από τα πραγματικά αίτια των προβλημάτων τους. Οι μετανάστες επιδιώκεται να γίνουν εξιλαστήρια θύματα για όλα τα δεινά και οι ντόπιοι εργαζόμενοι –που είναι ευάλωτοι στις ρατσιστικές ιδέες– να στρέφονται ενάντια στους μετανάστες εργάτες για τα προβλήματα που τους προκαλεί το σύστημα. Το ίδιο ακριβώς προσπαθούν να πετύχουν και με τη διάκριση ανδρών - γυναικών, δημόσιων και ιδιωτικών υπαλλήλων, νέων και παλιών εργαζομένων, μόνιμων και συμβασιούχων, πνευματικής και χειρωνακτικής εργασίας.
Από τη μεριά του αντιρατσιστικού κινήματος και των συνδικάτων χρειάζεται να κάνουμε αμέσως αποφασιστικά βήματα υπεράσπισης των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων των μεταναστών και όλων των εργατών:
• Πρώτα πρώτα, χρειάζεται να εγγράφονται στα σωματεία οι μετανάστες – άσχετα αν έχουν ή όχι τα απαραίτητα για το κράτος χαρτιά.
• Μαζί με τις αυξήσεις και τις προσλήψεις για όλους, να διεκδικήσουμε τη νομιμοποίηση των μεταναστών χωρίς προϋποθέσεις, την αποσύνδεση των αδειών παραμονής από τα ένσημα.
• Να απαιτήσουμε άδειες εργασίας και διαμονής χωρίς χαράτσια και πρόστιμα, άδεια αορίστου χρόνου με τη συμπλήρωση 5 ετών.
• Διακρατικές συμφωνίες για την αναγνώριση του ασφαλιστικού και εργάσιμου βίου με όλες τις χώρες προέλευσης των μεταναστών και δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους.
• Να δικαιούνται οι μετανάστες τις ίδιες παροχές και τα επιδόματα που παίρνουν και οι Έλληνες εργαζόμενοι και να γίνει υποχρεωτική η ασφάλιση όλων, ανεξάρτητα από το αν έχουν ή όχι άδεια παραμονής.
• Να δίνεται αποζημίωση για τα χαμένα μεροκάματα από τις ρατσιστικές εξακριβώσεις στοιχείων και τις προσαγωγές των μεταναστών στα τμήματα.
• Ίσα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα για όλους τους μετανάστες και τις οικογένειές τους, αυτόματη οικογενειακή συνένωση και υπηκοότητα σε όλα τα παιδιά των μεταναστών, εφόσον το επιθυμούν.
• Να ψηφίζουν οι μετανάστες στις τοπικές και εθνικές εκλογές.
• Να αντιταχθούμε αποφασιστικά στις ρατσιστικές «μεταναστευτικές πολιτικές» – που καλωσορίζουν την είσοδο νέων επενδυτών και τα κεφάλαιά τους στη Δύση, αλλά δολοφονούν τους μετανάστες εργάτες στα σύνορα όταν, ακολουθώντας την κίνηση του κεφαλαίου, έρχονται να βρουν δουλειά για να ζήσουν.
• Να απαιτήσουμε την άμεση κατάργηση των συνοροφυλάκων, των ναρκοπεδίων και των στρατοπέδων συγκέντρωσης μεταναστών και προσφύγων, το σταμάτημα των απελάσεων και των επαναπροωθήσεων – να απαιτήσουμε τη χορήγηση ασύλου σε όλους τους πρόσφυγες!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα